Acura ILX: stevige Japanner met een rauw randje, maar niet zonder compromissen

De Acura ILX is geen auto die je op elke straathoek ziet, en dat is meteen zijn grootste troef. De scherpe, hoekige lijnen en de opvallende grille geven hem een eigen gezicht, ook al is het ontwerp inmiddels wat gedateerd. Met 4,62 meter is hij compact genoeg voor de stad, maar de lage daklijn verraadt dat dit geen doorsnee gezinsauto is.

Het interieur oogt bij eerste aanblik degelijk, maar mist de flair die je bij sommige concurrenten wel ziet. De materialen zijn stevig, maar de vormgeving is wat somber. Toch zit je meteen goed, en de afwerking is zoals je van een Japanner mag verwachten: netjes, zonder franje.

Op basis van de cijfers is de ILX een auto die vooral oprecht wil rijden. De besturing is direct maar niet overmatig scherp, en het onderstel is duidelijk op comfort gericht. Met 201 pk en 244 Nm aan de voorwielen moet je bij vol accelereren wel wat tegenstuur geven, maar de elektronische hulpmiddelen houden je uit de problemen.

De 8-traps automaat schakelt vlot, maar laat zich ook handmatig bedienen via de flippers achter het stuur. Op de snelweg is de ILX stabiel en rustig, maar het gewicht van 1.403 kg is aan de hoge kant voor een auto van dit formaat, wat je in bochten merkt. Hij is geen sportwagen, maar wel een aangename reisgenoot die je niet snel verveelt.

De 2,4-liter viercilinder is een bekend blok uit de Honda-familie, en dat is geen straf. Met 201 pk en 244 Nm trekt hij de ILX in 6,4 seconden naar 100 km/u, wat voor een voorwielaandrijver uit deze periode netjes is. De motor loopt gretig tot hoog in de toeren en klinkt daarbij aangenaam, al moet je het toerental er wel bij houden om het onderste uit de kan te halen.

De enige motorversie is meteen ook de krachtigste, en dat is maar goed ook. De 8-bak is een van de weinige automaatversnellingsbakken die je in deze klasse vindt, en hij doet zijn werk zonder opvallende haperingen. Het verbruik van 8,1 l/100 km is aan de hoge kant, maar niet schokkend voor een auto met dit vermogen.

De stoelen zijn stevig maar ondersteunend, en bieden voldoende zijdelingse steun voor een sportieve rijstijl. De vering is aan de zachte kant, wat zorgt voor een comfortabel rijgedrag op lange ritten, maar bij hogere snelheden in bochten voelt de auto wat wiebelig aan. Het geluidsniveau is redelijk, al is het motorgeluid bij accelereren duidelijk aanwezig.

In de stad is de ILX wendbaar genoeg, maar de lage instap en de dikke A-stijlen beperken het zicht iets. Op de snelweg is hij stabiel en stil, al is het gebrek aan een zesde versnelling in de automaat merkbaar: bij 120 km/u draait de motor duidelijk hoorbaar mee. Voor lange ritten is hij echter prima geschikt, zeker met de ruime verstelbare stoelen voorin.

Het interieur is functioneel maar weinig opwindend. De materialen zijn van goede kwaliteit, maar de vormgeving is wat streng. De knoppen en schakelaars zijn logisch gerangschikt en voelen stevig aan, al is de bediening van het infotainment wat verouderd. Het grote display is niet aanraakgevoelig en reageert traag, wat afbreuk doet aan het gebruiksgemak.

Er is voldoende opbergruimte, maar de bekerhouders zijn klein en de armsteun is niet verstelbaar. De stoelen zijn bekleed met een stevige stof die er goed uitziet en waarschijnlijk lang mooi blijft. De afwerking is netjes, maar je merkt dat dit ontwerp al enkele jaren oud is.

Met 348 liter kofferruimte is de ILX niet de meest praktische auto in zijn klasse. De achterbank is krap en de instap is laag, waardoor hij minder geschikt is voor het vervoeren van volwassenen achterin. De achteruitrijcamera is standaard en het zicht naar achteren is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht bij het invoegen.

De achterbank is neerklapbaar, maar niet in een 60/40-verdeling en het kofferdeksel is wat hoog. Parkeren gaat dankzij de compacte afmetingen en duidelijke richtingaanwijzers prima, al is de draaicirkel niet bijzonder klein. Voor dagelijks gebruik moet je genoegen nemen met beperkte ruimte, maar voor een alleenstaande of een stel zonder kinderen is het prima.

De Acura ILX beschikt over een infotainmentsysteem dat inmiddels gedateerd is. Het scherm is niet groot en de grafische weergave is basic, maar de basisfuncties zoals navigatie en audio werken naar behoren. De bediening via de draaiknop is wennen en niet zo intuïtief als een touchscreen.

Aan rijassistentie is er niet veel: geen adaptieve cruisecontrol of lane-keeping assist, alleen een dodehoekwaarschuwing op de duurdere uitvoeringen. Dat is teleurstellend voor een auto uit 2016, maar de basisveiligheid is op orde met airbags en stabiliteitscontrole. Wie moderne technologie verwacht, moet elders kijken.

Het officiële verbruik van 8,1 l/100 km is aan de hoge kant voor een compacte auto, maar gezien het vermogen niet onredelijk. In de praktijk zal je met een sportieve rijstijl al snel boven de 9 liter uitkomen. De CO2-uitstoot is eveneens hoog, wat resulteert in een fors BPM-bedrag en een hoog wegenbelastingtarief in Nederland.

De prijs van de ILX ligt in Nederland rond de 30.000 euro voor een jong gebruikte exemplaar, wat hem duur maakt in vergelijking met concurrenten. De onderhoudskosten zijn doorgaans laag dankzij de betrouwbare Honda-techniek, maar de zeldzaamheid van het merk betekent dat je niet bij elke garage terecht kunt. Wie de auto importeert, moet rekening houden met extra kosten voor aanpassing aan de Europese specificaties.