Acura ILX 2.4: sportieve compacte sedan met een handbak, maar ook compromissen

De Acura ILX is geen auto die je herkent in een parkeergarage. Hij deelt zijn basis met de Honda Civic, maar Acura heeft geprobeerd er een premium tintje aan te geven met een opvallende grille en scherpe lijnen. Het resultaat is een compacte sedan die er strakker uitziet dan zijn neef, maar niet echt opvalt. De geteste 2.4-uitvoering staat op 17-inch wielen en heeft een subtiele spoiler, maar het blijft een bescheiden verschijning.

Binnenin is de eerste indruk beter. Het dashboard is logisch opgebouwd, met een dubbele display-laag die typisch is voor Honda uit die periode. De materialen zijn degelijk, maar niet overal zacht. Het geheel voelt solide aan, maar je ziet en voelt dat dit geen echte premiumauto is. De stoelen zitten goed, zeker voor een compacte sedan. Het is een keurige, maar niet bijzonder inspirerende eerste kennismaking.

Op basis van de specificaties belooft de ILX 2.4 een interessante rijder te zijn. Met 201 pk en een leeggewicht van 1.351 kg is de vermogen-gewichtsverhouding gunstig. De handgeschakelde zesbak is in theorie een groot pluspunt. Acura staat bekend om zijn nauwkeurige schakelmechaniek, en de ILX vormt daarop waarschijnlijk geen uitzondering. De besturing is elektrisch en voelt in eerdere Honda-producten vaak licht, maar redelijk direct aan.

Het onderstel is echter geen feestje. De ILX heeft een onafhankelijke achterwielophanging, maar de afstelling is meer gericht op comfort dan op sportiviteit. In bochten zal de carrosserie waarschijnlijk wat overhellen, en de voorkant zal vroeg ondersturen. Het is geen auto die je op een circuit wilt gooien. Op de snelweg is hij vermoedelijk stabiel en rustig, maar het ontbreekt aan de verfijning van een Duitse concurrent. De remmen zijn krachtig genoeg, maar de pedaalgevoeligheid is niet top.

De motor is het hoogtepunt. Deze 2.4-liter is een hoogtoerige viercilinder die zijn koppel pas bovenin levert. Met 230 Nm bij 4.400 tpm moet je hem hoog in de toeren houden om eruit te halen wat erin zit. Dat is geen straf, want het blok loopt soepel en klinkt lekker. Maar het betekent wel dat je vaak moet schakelen om bij te blijven. In de stad is de ILX daardoor minder relaxed dan een auto met meer koppel onderin.

De ILX werd aangeboden met drie motoren: een 1.5-liter hybride met 113 pk, een 2.0-liter benzinemotor met 152 pk en een 2.4-liter benzinemotor met 201 pk. De hybride is een economische keuze, maar met 113 pk is hij niet snel. De 2.0-liter is een brave middenmoter, maar met een automaat met vijf versnellingen is hij niet bijzonder. De 2.4-liter is de enige die de ILX recht doet, met een handbak en 201 pk.

De acceleratie van de 2.4-liter is niet spectaculair, maar voldoende. Met een koppel van 230 Nm en een laag gewicht van 1.351 kg zal de sprint naar 100 km/u vermoedelijk rond de 7 seconden liggen, al is dat geen officieel cijfer. De topsnelheid is elektronisch begrensd op 210 km/u. De motor is soepel en bereidwillig, en de handbak is een genot om te bedienen. Maar het verbruik is aan de hoge kant: 9,4 l/100 km is meer dan de meeste concurrenten.

De keuze voor de handbak is belangrijk. In een tijd waarin steeds meer auto's met CVT of automaat komen, is een handgeschakelde zesbak een zeldzaamheid. Dat spreekt liefhebbers aan. Maar het betekent ook dat je in de file meer werk hebt. De koppeling is licht en progressief, maar de motor heeft weinig koppel onderin, dus je moet vaak terugschakelen om op gang te komen.

De ILX is geen luxe cruiser, maar voor dagelijks gebruik is hij comfortabel genoeg. De vering is aan de zachte kant, wat goed is voor slechte wegen in de stad, maar het betekent ook dat je in bochten wat overhelt. De stoelen zijn goed gevormd en bieden voldoende steun, ook voor langere ritten. De voorstoelen zijn verwarmbaar, wat een fijne optie is in de winter.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de ILX. Op de snelweg hoor je veel wind- en bandengeluid. Dat is niet onoverkomelijk, maar het is wel een herinnering dat dit geen echte premiumauto is. De achterbank is krap voor volwassenen, maar voor kinderen of korte ritten is het prima. De kofferbak is met 348 liter aan de kleine kant voor deze klasse, maar de achterbank kan worden neergeklapt voor extra ruimte.

Het interieur van de ILX is functioneel en overzichtelijk. Het dubbele display-systeem is een typisch Honda-kenmerk: bovenop een scherm voor navigatie en onderin een scherm voor de airco en audio. Het werkt redelijk intuïtief, maar je moet wennen aan de vele knoppen. De materialen zijn degelijk, maar niet overal zacht. Er is veel hard plastic op de deuren en het dashboard, wat afbreuk doet aan het premiumgevoel.

De ergonomie is goed. Alles is binnen handbereik en de knoppen zijn logisch geplaatst. De stoelverstelling is handmatig, wat niet past bij een merk dat zich premium noemt. De afwerking is netjes, maar er zijn geen verrassende details. Het is een interieur dat zijn werk doet, zonder op te vallen. Een groot minpunt is het ontbreken van een centrale armsteun die verstelbaar is, wat op lange ritten vermoeiend kan zijn.

De ILX is een sedan van 4.549 mm lang, wat hem makkelijk te parkeren maakt in de stad. De achteruitrijcamera is standaard, wat handig is omdat de zichtbaarheid naar achteren niet geweldig is door de hoge achterbank en de kleine achterruit. De kofferbakopening is smal, wat het laden van grote objecten lastig maakt. Met 348 liter is de kofferruimte kleiner dan die van een Civic sedan.

De achterbank is krap. Twee volwassenen passen er net achter elkaar, maar drie is echt te veel. De beenruimte is beperkt, en de hoofdruimte is krap door de aflopende daklijn. Kinderzitjes zijn makkelijk te installeren met de Isofix-bevestigingspunten. De instap is laag, wat voor ouderen misschien lastig is, maar voor anderen juist sportief aanvoelt. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke A-stijlen kunnen hinderlijk zijn in krappe bochten.

Het rijden in de stad is vermoedelijk prima. De motor is niet te dorstig in het verkeer, maar de handbak vereist wel wat werk. De draaicirkel is klein, en de auto is makkelijk te manoeuvreren. Op de snelweg is hij stabiel, maar het hoge toerental bij 130 km/u is niet prettig voor het verbruik. Het is een auto die beter tot zijn recht komt op bochtige wegen dan op de rechte stukken.

De ILX is uitgerust met een infotainmentsysteem dat zijn tijd vooruit was, maar nu gedateerd is. Het dubbele scherm is niet aanraakgevoelig; je bedient het via een draaiknop op de middenconsole. Dat werkt prima als je de logica eenmaal begrijpt, maar het is niet intuïtief. Navigatie is optioneel, en de kaarten zijn verouderd, dus je zult waarschijnlijk je telefoon gebruiken.

Rijassistentiesystemen zijn beperkt. Er is cruise control, maar geen adaptieve cruise control. Lane departure warning is beschikbaar op sommige uitvoeringen, maar het is geen actief systeem. De achteruitrijcamera is standaard, wat prettig is. Er is Bluetooth voor handsfree bellen, maar geen smartphone-integratie zoals Apple CarPlay of Android Auto, want dat bestond nog niet in 2012. Het is een systeem dat zijn werk doet, maar niet meer dan dat.

Het officiële verbruik van de 2.4-liter is 9,4 l/100 km (1 op 10,6), wat hoog is voor een compacte sedan. In de praktijk zul je waarschijnlijk rond de 10-11 liter uitkomen, vooral als je de motor hoog in de toeren laat draaien. De CO2-uitstoot is dienovereenkomstig hoog, wat resulteert in een hoge wegenbelasting in Nederland. De hybride versie is zuiniger met 6,2 l/100 km, maar met 113 pk is hij niet snel.

De prijs van een gebruikte ILX is aantrekkelijk. De auto is niet zo gewild als een Civic Type R of een GT86, dus je kunt er een vinden voor een redelijk bedrag. Maar de onderhoudskosten zijn typisch Honda: betrouwbaar, maar als er iets kapot gaat, zijn de onderdelen niet goedkoop. De banden zijn niet speciaal, maar de wielen zijn 17 inch, dus de banden zijn duurder dan die van een kleinere auto. De kans op dure reparaties is klein, maar de afschrijving is hoog omdat het merk minder gewild is.

De ILX is niet de goedkoopste in zijn klasse, maar ook niet de duurste. De concurrentie, zoals de Toyota GT86, is niet duurder, maar biedt meer rijplezier. De Opel Cascada is een cabriolet, die duurder is, maar meer fun biedt. De Citroën DS5 is een andere keuze, met meer comfort en een eigenzinnig design. Voor wie puur op prijs let, is de ILX een optie, maar er zijn betere keuzes.