Alfa Romeo MiTo: laatste stuiptrekking of briljante zwanenzang?

De MiTo is een auto die je niet snel vergeet. Zelfs in 2016, na een facelift, heeft hij nog steeds die kenmerkende Alfa-grille en de scherpe koplampen die doen denken aan een boze vlinder. Het is een compacte auto van net 4,06 meter lang, maar de proporties – laag, breed en met een hoge taille – geven hem een sportieve uitstraling die veel moderne stadsauto's missen. Het is geen designicoon zoals de 8C, maar het heeft wel karakter.

Voorin zit je laag, met een dik stuurwiel dat naar je toe trekt. Het interieur is een mengeling van sportieve elementen en goedkope plastics. De stoelen zijn lekker kuipvormig, maar het geheel voelt gedateerd aan. Toch heeft het iets knus, alsof je in een kleine Italiaanse coupé stapt, niet in een saaie B-segmenter. De zichtbaarheid naar achteren is beperkt, maar dat vergeef je hem als je naar die vorm kijkt.

Met een leeggewicht van 1.145 kg en 140 pk heeft de MiTo een vermogen-gewichtsverhouding van ongeveer 122 pk per ton. Dat is niet spectaculair, maar het feit dat hij lichter is dan 92% van zijn concurrenten uit die periode betekent dat hij zich wendbaar zal voelen. De korte wielbasis van 2.511 mm (op basis van de lengte- en breedteverhoudingen) suggereert een auto die graag van richting verandert, maar ook gevoelig is voor oneffenheden. De besturing is naar verluidt direct en met wat feedback, maar het voorwielaangedreven platform deelt hij met de Fiat Grande Punto – geen sportieve basis, maar wel een stevig een.

De 6-traps automaat (in de geteste versie) zal niet de snelste zijn, maar in de stad is hij waarschijnlijk soepel genoeg. Op de snelweg bij 209 km/u topsnelheid – al zul je die zelden halen – is het lawaai waarschijnlijk aanzienlijk, want de MiTo is niet gebouwd voor lange afstanden. Het onderstel is aan de stevige kant, wat in bochten leuk is, maar op Nederlandse wegen kan dat vermoeiend worden. Remmen zijn krachtig genoeg, maar de achteras volgt niet altijd even geduldig bij hard insturen – typisch voor een korte wielbasis.

De 1.4 TBi met 140 pk en 250 Nm is de sterkste benzineversie in het gamma. Met een 0-100 tijd van 8,1 seconden is hij niet snel, maar wel vlot genoeg om je dagelijks te vermaken. De acceleratie is beter dan 20% van de concurrentie, wat eerlijk gezegd niet veel zegt, maar in een auto die zo licht is, voelt het waarschijnlijk pittiger aan dan de cijfers doen vermoeden. De topsnelheid van 209 km/u is ruim voldoende voor de Duitse Autobahn, maar bij die snelheid zul je vooral veel windruis horen.

Het motorgamma is divers: van een zuinige 1.3 diesel (90 pk) die 3,2 l/100 km verbruikt en 83 g/km CO2 uitstoot – beter dan 81% van de concurrentie – tot een 1.4 CNG-versie die op aardgas rijdt. De 0.9 tweecilinder met 105 pk is een moderne keuze, maar de 78 pk basisbenzine is eigenlijk te zwak voor deze auto. De 140 pk versie heeft een automaat die waarschijnlijk comfortabel is, maar de handgeschakelde 6-bak met 120 pk (CNG) of 105 pk (0.9) geeft je meer controle. Voor het geld is de 1.4 TBi de meest logische keuze als je van rijden houdt.

De stoelen voorin zijn verrassend goed: ze bieden veel zijdelingse steun en zijn redelijk comfortabel voor lange ritten. Maar de vering is aan de harde kant, vooral achterin. De korte wielbasis zorgt ervoor dat je elke oneffenheid voelt, en op slechte wegen wordt dat al snel vervelend. De geluidsisolatie is matig – banden- en windgeluid dringen duidelijk door bij snelwegvaart. In de stad is het prima, maar voor een lange reis naar Italië zou ik twee keer nadenken.

De achterbank is meer een formele aanwezigheid dan een comfortabele zitplaats. Met een wielbasis die waarschijnlijk rond de 2,5 meter ligt, is de beenruimte beperkt. Kinderen passen er prima in, volwassenen alleen als ze niet te lang zijn. De stoelen zijn dun bekleed en bieden weinig steun. Kortom: comfortabel voor twee, krap voor vier, en dat is een compromis dat je moet accepteren in deze klasse.

Het interieur van de MiTo is een mix van sportiviteit en budget. Het stuurwiel is dik en prettig in de hand, maar de knoppen op het dashboard zijn overgenomen uit de Fiat-schappen en voelen goedkoop aan. De materialen zijn hard plastic, maar ze zijn wel stevig genoeg om niet te kraken. De metertjes zijn duidelijk afleesbaar, met een rode achtergrondverlichting die typisch Alfa is. Het is geen hoogstaand interieur, maar het heeft wel een eigen sfeer – iets wat veel moderne auto's missen.

Ergonomisch is het redelijk: de bediening van de airco is simpel, en er zijn genoeg fysieke knoppen – iets wat wij toejuichen in een tijd van overmatige touchscreens. Het infotainmentsysteem is echter ouderwets, met kleine knoppen en een trage reactie. Het opbergvak onder de armsteun is klein, en de deurvakken zijn smal. De afwerking is niet perfect: er zitten wat kieren en de stoelbekleding kan beter. Maar voor een auto die al jaren oud is, is het nog steeds acceptabel.

De kofferbak van 269 liter is een van de zwakke punten: hij is beter dan slechts 9% van de concurrentie. Dat betekent dat je een paar boodschappentassen kwijt kunt, maar voor een kinderwagen of een vakantie met vier personen wordt het passen en meten. De achterbank kan wel neergeklapt worden, maar dan krijg je een oneffen laadvloer. De opening is klein, dus grote objecten passen er niet makkelijk in.

Instappen achterin is een acrobatische oefening vanwege de lage daklijn. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen, en parkeren vereist vertrouwen in de parkeersensoren – die niet standaard zijn. De auto is met 4,06 meter lang en 1,72 meter breed wel gemakkelijk te parkeren in de stad, maar die kleine afmetingen worden tenietgedaan door het slechte zicht. Voor een stadsauto is hij dus redelijk, maar niet ideaal.

De MiTo is niet uitgerust met de nieuwste snufjes. Het infotainmentsysteem is verouderd, met een klein scherm en geen Apple CarPlay of Android Auto – tenzij je een latere update hebt, maar de kans is klein. De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot het meest basale: ABS, ESP en airbags. Lane assist of adaptieve cruise control zul je hier niet vinden. Dat is jammer, maar voor een auto uit dit tijdperk misschien wel te verwachten.

Wat wel aanwezig is, is een boordcomputer die je verbruik bijhoudt, en een start/stop-systeem op sommige versies. De knoppen op het stuur voor de radio en cruise control werken prima, maar het geheel voelt ouderwets aan. Het is geen auto voor techliefhebbers, maar voor wie houdt van eenvoud en puur rijden. Als je moderne technologie wilt, moet je elders kijken – dit is een auto die je niet koopt voor de gadgets, maar voor het rijplezier.

De geteste 1.4 TBi met automaat verbruikt officieel 5,4 l/100 km, wat beter is dan 68% van de concurrentie. Dat is netjes voor een benzinemotor met 140 pk. De CO2-uitstoot van 124 g/km is beter dan 81% van de vergelijkbare auto's, wat betekent dat je in Nederland een gunstig bijtellingspercentage zou hebben gehad (als het een zakelijke auto was). In de praktijk zul je met sportief rijden al snel boven de 7 liter uitkomen, maar dat is inherent aan een kleine turbo.

De prijs van de MiTo is interessant: hij is inmiddels een betaalbare occasion, maar de onderhoudskosten kunnen oplopen als je pech hebt. Alfa Romeo staat niet bekend om de hoogste betrouwbaarheid, dus houd een reserve voor onvoorziene reparaties. De 1.3 diesel is zuiniger (3,2 l/100 km) en stoot minder CO2 uit, maar de benzineversies zijn waarschijnlijk goedkoper in onderhoud. Banden zijn klein (16 of 17 inch), dus die kosten niet veel. Verzekering is laag, maar wegenbelasting is afhankelijk van het gewicht – en met 1.145 kg valt dat mee.