Aston Martin DB9: ouderwetse V12-charme met moderne prijskaart

De DB9 is een plaatje dat je niet snel vergeet. Met een lengte van 4.719 mm en een breedte van 2.060 mm (inclusief spiegels) ligt hij laag en lang op de weg, en die 1.283 mm hoogte maakt duidelijk dat dit geen alledaagse coupé is. De verhoudingen kloppen: lange motorkap, korte overhangen en een achterzijde die elegant afloopt. Dit is een auto die je omdraait als je wegloopt.

Het interieur maakt de eerste indruk af. Overal leer, aluminium en een geur die alleen een Britse sportwagenfabrikant voor elkaar krijgt. Het dashboard is ouderwets vormgegeven, maar dat past bij de charme. Geen zwevende schermen of digitale tellers – dit is een auto die nog gelooft in analoge elegantie, al betaal je daar in de moderne tijd wel een prijs voor.

Op basis van de specificaties belooft de DB9 een rijervaring die draait om balans en gevoel, niet om pure cijfers. Met een leeggewicht van 1.785 kg is hij niet licht, maar de achterwielaandrijving en het lage zwaartepunt moeten zorgen voor een voorspelbaar en communicatief weggedrag. De besturing is hydraulisch en staat bekend om zijn directe feedback – iets wat moderne elektrische systemen vaak missen.

De vering is afgestemd op comfort, zoals het een grand tourer betaamt. Verwacht geen harde, bochtige raceauto, maar een auto die lange afstanden moeiteloos aflegt. In de stad voelt hij waarschijnlijk breed en log aan – die 2.060 mm breedte vraagt om ruime parkeerplaatsen. Op de snelweg ligt hij stabiel en stil, met een V12 die moeiteloos acceleratie biedt zonder dat je het toerental hoeft op te jagen.

De 5,9-liter V12 is het kloppend hart van de DB9. Met 517 pk en 620 Nm zit je in de top van de markt: beter dan 97% van de concurrenten uit die periode, en het koppel is beter dan 93%. De sprint naar 100 km/u duurt 4,6 seconden – niet baanbrekend in 2025, maar in 2013 was dat serieus snel. De topsnelheid van 295 km/u is een statement.

Je kunt kiezen uit een 6-traps automaat of een handgeschakelde versie – iets wat in deze klasse steeds zeldzamer werd. De automaat is comfortabel en soepel, maar de handbak geeft meer controle en betrokkenheid. Het verbruik van 14,3 l/100 km is schrikbarend hoog, maar bij een V12 verwacht je ook geen zuinigheid. De CO2-uitstoot van 333 g/km is ronduit belastend, zowel voor het milieu als voor de belastingaangifte.

De DB9 is een grand tourer, en dat merk je aan het comfort. De stoelen zijn stevig maar ondersteunend, en de vering is afgestemd op lange ritten. Op de snelweg is hij vermoedelijk stil en relaxed, met de V12 die nauwelijks moeite hoeft te doen om 120 km/u te rijden. De lage zitpositie en de lange motorkap geven een speciaal gevoel, maar het zicht naar voren is uitstekend.

In de stad is het comfort minder geslaagd. De brede carrosserie en het hoge gewicht maken manoeuvreren lastig, en de ophanging is niet afgestemd op hobbels in binnensteden. Het instappen is laag en vergt wat soepelheid – geen auto voor mensen met rugklachten. Maar zodra de weg open is, vergeet je dat snel.

Het interieur van de DB9 is een mengeling van traditioneel vakmanschap en eigenzinnige keuzes. Overal leer, handgestikt en met een kwaliteit die je in moderne auto's zelden nog vindt. Het dashboard is voorzien van echte aluminium panelen, en de knoppen hebben een prettige, mechanische feedback. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden voldoende steun voor lange ritten.

Maar er zijn ook minder geslaagde details. De infotainment is afkomstig uit een oud tijdperk – met kleine knoppen en een systeem dat niet bepaald vlot reageert. De middenconsole is overvol met knoppen, en het geheel oogt wat ouderwets. Toch heeft dit interieur een bepaalde charme die je niet in een Duitse concurrent vindt. Het is geen perfecte plek, maar wel een karakteristieke.

De DB9 is geen praktische auto, maar dat weet je van tevoren. De kofferbak biedt 224 liter – beter dan slechts 6% van de concurrentie – en dat is vooral geschikt voor een weekendtas of twee. De achterbank is meer een suggestie dan een zitplaats; kinderen kunnen er misschien zitten, maar volwassenen zullen klagen. De toegang tot de achterbank is lastig, met een kantelende voorstoel die niet bepaald soepel beweegt.

Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en de kleine achterruit. Parkeren is een uitdaging, zeker zonder parkeersensoren, die overigens wel aanwezig waren als optie. De auto is breed en laag, dus je moet wennen aan de afmetingen. Voor dagelijks gebruik is dit geen logische keuze, maar als tweede auto voor het weekend is het prima.

De DB9 is niet uitgerust met de nieuwste technologie, maar dat is ook niet wat je van deze auto verwacht. Het infotainmentsysteem is ouderwets: een klein scherm, veel knoppen en geen ondersteuning voor moderne functies zoals Android Auto of Apple CarPlay. Het werkt wel, maar het voelt gedateerd aan. De navigatie is traag en de interface is niet intuïtief.

Rijassistentie is minimaal: geen adaptieve cruisecontrol of lane-keeping, en dat is eigenlijk wel verfrissend. Je bent zelf verantwoordelijk voor het rijden, en dat past bij het karakter van de auto. De belangrijkste technologie is de V12 zelf, met een indrukwekkende respons en een geluid dat je niet snel vergeet. Wie moderne snufjes wil, moet elders kijken.

Het officiële verbruik van 14,3 l/100 km is een schatting die in de praktijk waarschijnlijk hoger uitvalt, zeker als je het vermogen gebruikt. Met een CO2-uitstoot van 333 g/km zit je in de hoogste belastingcategorie, en in Nederland betaal je daar fors voor. De wegenbelasting is hoog, en de wegenbelasting voor een auto van dit gewicht is ook niet mals.

De aanschafprijs van een DB9 is inmiddels gedaald, maar de onderhoudskosten blijven hoog. Een V12 heeft regelmatig onderhoud nodig, en onderdelen zijn duur. De banden zijn breed en slijten snel als je sportief rijdt. Als je een DB9 koopt, moet je rekenen op jaarlijkse kosten die je niet snel terugverdient. Maar voor de liefhebber is dat de prijs die je betaalt voor een unieke rijervaring.