Aston Martin DB9 Carbon Edition: een uitstervend ras, maar wat een zwanenzang

De DB9 Carbon Edition is een studie in tijdloze elegantie. Waar moderne sportwagens vol met luchthappers en scherpe vouwen zitten, is dit een gladde, gespierde sculptuur. De verlaagde houding en de brede achterkant maken duidelijk dat dit geen doorsnee GT is, maar een statement. De koolstofvezel details zijn subtiel, niet schreeuwerig.

Het is een auto die je niet dagelijks ziet, en dat is precies de charme. Hij oogt duur, exclusief en een beetje ouderwets – in de meest positieve zin van het woord. Het interieur ademt dezelfde sfeer: handgestikt leer, metaal en een gevoel van vakmanschap dat in de moderne industrie bijna is verdwenen.

Met een leeggewicht van 1.785 kg is de DB9 geen lichtgewicht, maar de cijfers suggereren dat hij desondanks scherp kan sturen. De voor-achter gewichtsverdeling van de Aston-platforms stond altijd bekend als goed, wat een neutraal weggedrag belooft. Het is geen scalpel zoals een McLaren, maar meer een goed uitgebalanceerd, krachtig mes.

De besturing is vermoedelijk hydraulisch en daardoor rijk aan gevoel, iets waar de huidige generatie elektrische systemen vaak moeite mee heeft. Het is een auto die respect vraagt; 620 Nm koppel op de achterwielen zonder moderne tractiehulpmiddelen is een recept voor een interessante dag. Op de snelweg zal hij zich echter als een echte grand tourer gedragen, moeiteloos en ontspannen.

Hier gaat het natuurlijk om: de 6.0-liter V12. Met 517 pk zit je in de top 4% van vergelijkbare auto's uit die periode, en de acceleratie van 4,6 seconden naar 100 km/u is nog steeds serieus snel. De cijfers vertellen echter niet het hele verhaal; het karakter van een atmosferische V12 is iets wat je voelt, niet meet. De respons is direct, het geluid is een symfonie die je niet uit een kleine turbomotor krijgt.

De enige optie is een 6-traps automaat. Die is niet razendsnel, maar past bij het karakter van de auto. Het is geen launch control-monster, maar een ontspannen, maar toch betrokken bak. Met een topsnelheid van 295 km/u is hij meer dan snel genoeg voor elk denkbaar doel, behalve het verbranden van benzine.

Ondanks zijn sportieve aspiraties is de DB9 ontworpen als een GT. Dat betekent dat hij op lange ritten vermoedelijk verrassend comfortabel is. De stoelen zijn eerder luxe dan racy, en de ophanging is afgestemd op het absorberen van oneffenheden in plaats van het doorgeven van elk detail. Het is een auto waarin je duizend kilometer kunt rijden zonder dat je gesloopt bent.

Geluidsisolatie is een dubbel verhaal. Je wilt de V12 horen, maar op kruissnelheid zal het waarschijnlijk aangenaam stil zijn. De Carbon Edition voegt daar een vleugje extra sportiviteit aan toe, maar het blijft een beschaafde machine. Het is geen rauwe racewagen, maar een fluwelen handschoen met een stalen vuist.

Stap in en je wordt omarmd door een interieur dat naar sigaren en leer ruikt – figuurlijk dan. Het vakmanschap is van een niveau dat je zelden ziet. De materialen zijn subliem en alles voelt solide en met de hand gemaakt aan. Er is geen enkele zweem van een plastic fantastisch dashboard.

Ergonomisch is het echter een auto uit een ander tijdperk. Er zijn veel knoppen, sommige zijn logisch geplaatst, andere lijken willekeurig verspreid. Het infotainmentsysteem is hopeloos verouderd, maar wie koopt deze auto daarvoor? Je zit hier voor de sensatie, niet voor de menu-structuur. Het is een plek waar je wilt zijn, niet een plek waar je wilt swipen.

Laten we eerlijk zijn: praktisch is deze auto niet. De kofferbak van 156 liter is kleiner dan die van een Smart, en dat zegt genoeg. Je past er een weekendtas in, als het een kleine is. De achterbank is een sierstuk waar je geen volwassen mens op kunt vervoeren. Het is een 2+2 die eigenlijk een 2+0 is.

Parkeren is een uitdaging door de brede achterkant en het beperkte zicht naar achteren. De auto is 2.060 mm breed inclusief spiegels, wat hem in smalle Nederlandse parkeergarages een ware beproeving maakt. Het is een auto voor ruime opritten en lege wegen, niet voor de supermarkt. Het instappen is laag, maar eenmaal gezeten zit je prima.

Hier wreekt de leeftijd zich. Het infotainmentsysteem is afkomstig uit een tijdperk waarin navigatiesystemen nog op cd-roms draaiden. Verwacht geen Apple CarPlay of Android Auto; dat is er simpelweg niet. De knoppen voor de ventilatie en audio zijn weliswaar fysiek en dus makkelijk te bedienen, maar de functionaliteit is beperkt.

De rijhulpsystemen zijn minimaal. Je krijgt wat basisveiligheidssnufjes, maar geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie. Dit is echter geen minpunt voor de doelgroep; het houdt de ervaring puur. De technologie die er is, is gericht op het verbeteren van de rijervaring, niet op het overnemen ervan. En dat is precies wat je wilt in een auto als deze.

Bereid je voor op een hartaanval bij de pomp. Het officiële verbruik is 19,8 l/100 km, wat betekent dat je in de praktijk waarschijnlijk rond de 1 op 4 of 1 op 5 zult zitten. Met een CO2-uitstoot van 333 g/km behoort hij tot de slechtste 1% van zijn klasse. In Nederland is dat een financiële strop, in België iets minder, maar goedkoop is het nooit.

De aanschafprijs is hoog, maar het echte geld zit in het onderhoud. Een V12 heeft regelmatig onderhoud nodig, en de rekeningen zijn navenant. Het is een auto voor iemand die de totale eigendomskosten niet als een probleem ziet. De Carbon Edition is een investering, maar wel een die je portemonnee blijft leegtrekken. De waardevastheid is echter een troost, mits je hem niet stukrijdt.