Aston Martin V12 Vantage S: een bestelwagen? Alleen als je boodschappen doet op de Nürburgring

Op papier is de Aston Martin V12 Vantage S een 'bestelwagen'. Laat dat even bezinken. Een 5,9-liter V12 met 573 pk, een topsnelheid van 327 km/u, en een laadruimte van 300 liter – dat is minder dan een Fiat Panda. De classificatie is vermoedelijk een administratieve vergissing of een fiscale truc van Aston Martin, maar het zegt wel iets over de prioriteiten van dit model: snelheid boven alles, praktisch nut is een bijzaak.

Het uiterlijk is vertrouwd Vantage, maar met bredere wielkasten, een agressievere voorsplitter en een diffuser die eruitziet alsof hij zo van een raceauto is geplukt. De proporties zijn klassiek sportwagen: lang, laag (1.250 mm) en breed (2.022 mm zonder spiegels). Het is geen schoonheidsprijs, maar het heeft wel présence – je ziet dit ding aankomen, en het klinkt ook alsof er een orkaan nadert.

Met 573 pk op de achterwielen en een leeggewicht van 1.665 kg is dit geen auto voor beginners. De specificaties suggereren dat de acceleratie naar 100 km/u in 3,7 seconden je stevig in de stoel drukt, maar het echte verhaal zit in de balans: een lange motorkap, een handgeschakelde zeventrapsautomaat (of de optionele handbak, die in deze generatie beter past bij het karakter), en een achterwielaandrijving die je constant wakker houdt.

De besturing is hydraulisch en dat voel je: zwaar, direct, en met een feedback die moderne elektrische systemen missen. Het onderstel is stug, maar niet oncomfortabel – het is duidelijk afgestemd op circuitwerk, maar op de openbare weg geeft het vertrouwen. Remmen zijn krachtig, maar je moet ze hard intrappen; dit is geen auto die je met één vinger bestuurt. Op de snelweg is hij stabiel tot ver boven de limiet, maar de V12 bromt constant op de achtergrond – dat is geen klacht, maar een waarschuwing.

De 6.0-liter V12 is het kloppend hart van deze auto. Met 573 pk en 620 Nm koppel levert hij prestaties die in 2013 tot de top behoorden: beter dan 98% van de concurrentie in vermogen en acceleratie, en beter dan 99% in topsnelheid. De cijfers liegen niet: dit is een van de snelste productieauto's van zijn tijd, met een topsnelheid van 327 km/u die alleen op een circuit of in Duitsland haalbaar is.

De zeventrapsautomaat is een Sportshift II, een gerobotiseerde handbak die in de stad schokkerig kan zijn – typisch voor dit soort systemen uit die periode. Op snelheid schakelt hij snel en fel, maar voor dagelijks gebruik is hij niet ideaal. De motorrespons is onmiddellijk: je hoeft maar het gaspedaal aan te raken en de V12 brult alsof je hem persoonlijk hebt beledigd. Het verbruik is niet opgegeven in de input, maar met deze specificaties kun je raden dat je vaak bij het tankstation staat – en dat is de prijs voor dit drama.

Comfort is niet het doel van de V12 Vantage S. De stoelen zijn sportief en bieden goede steun, maar ze zijn hard en laag geplaatst – je zit bijna op de grond. De vering is stug, maar niet onmenselijk; op oneffen asfalt voel je elke scheur, maar het wordt nooit zo hard dat je tanden klapperen. De geluidsisolatie is bewust slecht: je wilt de V12 horen, en dat doet hij met verve.

Voor lange ritten is dit geen ideale auto. De cockpit is krap, er is weinig opbergruimte, en het constante motorgeluid wordt na een paar uur vermoeiend. In de stad is de auto lastig te manoeuvreren vanwege de brede carrosserie en het zware stuur – maar dat is niet waar je deze auto voor koopt. Als je een GT wilt, koop dan een DB11; de Vantage is een scalpel, geen zakmes.

Het interieur is typisch Aston Martin: veel leder, aluminium en een geur die naar rijkdom ruikt. De afwerking is goed, maar het design is gedateerd – het dateert uit de vorige generatie, met knoppen die afkomstig lijken uit een Ford uit 2005. Dat is geen ramp, want het werkt allemaal intuïtief, maar het voelt niet premium zoals een Bentley of een moderne Porsche.

De ergonomie is redelijk, maar er zijn eigenaardigheden: de versnellingspook is een reeks knoppen op het dashboard, en de handrem is een elektrische knop die onhandig is geplaatst. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar, maar de zithouding is laag en sportief – je zit met gestrekte benen, wat niet voor iedereen prettig is. Het infotainmentsysteem is hopeloos verouderd: een klein scherm met grafische kwaliteit uit 2005 en geen Apple CarPlay. Maar eerlijk: je koopt dit voor de motor, niet voor het scherm.

De kofferruimte van 300 liter is groter dan je zou denken voor een sportwagen, maar kleiner dan een gemiddelde boodschappentas van een gezin. De achterbank is een grap: twee zitjes die alleen geschikt zijn voor jonge kinderen of zeer flexibele volwassenen. Feitelijk is dit een tweezitter met een noodoplossing.

Instappen is een acrobatische oefening vanwege de lage zit en de brede dorpels – je moet laveren tussen het stuur en de stoel. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt door de dikke C-stijlen en de kleine achterruit. Parkeren doe je op gevoel, maar met een lengte van 4.384 meter en een breedte van 2.022 meter is het niet onmogelijk – je moet alleen niet te dik zijn om de spiegels te gebruiken.

De technologie is het zwakste punt van deze Aston. Het infotainmentsysteem is verouderd, traag en heeft geen moderne functies zoals navigatie met realtime verkeer of smartphone-integratie. Er zijn rijassistentiesystemen zoals ABS en tractiecontrole, maar die zijn primitief in vergelijking met moderne auto's. Je krijgt wel een sportuitlaat met klepbediening, wat het geluid nog agressiever maakt – dat is de beste technologie aan boord.

De rijdynamiek-systemen zijn beperkt tot een knop voor 'Sport' en 'Track', die de gasrespons, het schakelgedrag en de stabiliteitscontrole aanpassen. Het werkt, maar het is geen wonder van elektronica – de auto vertrouwt vooral op mechanische grip en jouw vaardigheid. Voor een liefhebber is dat juist aantrekkelijk: geen nanny die je corrigeert, maar een machine die je respect afdwingt.

Het officiële verbruik is niet opgegeven in de input, maar met een 6.0-liter V12 en 573 pk kun je rekenen op een dorst die een olieboormachine doet blozen. In de praktijk zul je rond de 1 op 4 of 5 zitten als je het rustig aan doet, en veel minder als je het gaspedaal indrukt. De CO2-uitstoot is navenant hoog, dus je betaalt veel BPM en wegenbelasting – als je hem in Nederland importeert, is dat een financiële marteling.

De prijs van deze auto is niet opgegeven, maar gezien de concurrentie van Volkswagen Transporter en Mini Clubvan – die in de input worden genoemd, wat een bizarre vergelijking is – is dit een totaal ander speelveld. Aston Martins staan bekend om hoge onderhoudskosten: denk aan een motorrevisie die een studieschuld kan wegvagen, en banden die na 10.000 km versleten zijn. Betrouwbaarheid is een gok: de V12 is robuust, maar de elektronica en het gerobotiseerde schakelsysteem kunnen kuren hebben. Koop er een met een garantie of een dik spaarpotje.