Vanquish: Brits drama op wielen, maar koop er geen bestelbus voor

De Vanquish is een auto die je met je ogen dicht herkent. De lange motorkap, de brede neus en de vloeiende lijnen die doen denken aan een op maat gesneden pak. Hij is laag, 1280 mm om precies te zijn, en dat zie je. Dit is geen auto die je even snel in de supermarkt parkeert. Het is een statement, een stuk sculptuur op wielen.

Het interieur belooft veel goeds: veel leder, aluminium en een geur die alleen nieuwe luxe auto's hebben. De eerste indruk is overweldigend, maar ook een beetje intimiderend. Je wilt er niet met vieze schoenen instappen. De afwerking ziet er handgemaakt uit, maar dat betekent ook dat de toleranties niet altijd perfect zijn. Het is geen Duitse precisie, maar dat is ook niet de bedoeling.

Met 573 pk op de achterwielen en een gewicht van 1739 kg is de Vanquish geen lichtgewicht, maar de specificaties beloven een serieuze acceleratie: 0-100 in 4,1 seconden. Dat voelt waarschijnlijk als een mokerslag, maar wel een met een zweem van beschaving. De achterwielaandrijving vraagt respect, zeker in natte omstandigheden, maar moderne elektronica zal je waarschijnlijk redden.

De besturing is naar verluidt direct en communicatief, zoals we van Aston Martin gewend zijn. Op basis van de cijfers en de reputatie van het merk verwacht ik een auto die je op de open weg uitdaagt, maar ook vergevingsgezind is bij dagelijks gebruik. Het onderstel is afgestemd op comfort, dus je zult geen harde racewagen krijgen. Dit is een GT, geen circuitmonster.

De 5,9-liter V12 is het hart van deze auto. Met 573 pk en 620 Nm koppel zit hij in de top van zijn klasse, beter dan 98% van de concurrentie uit die periode. De atmosferische V12 staat bekend om zijn lineaire vermogensopbouw en zijn ongelooflijke geluid. Dat is iets wat je niet uit cijfers kunt halen, maar wat wel een van de belangrijkste redenen is om deze auto te kopen.

Er is maar één motorversie, dus je hoeft niet te kiezen. De koppeling is een automatische versnellingsbak, en die schakelt waarschijnlijk snel en soepel. De topsnelheid van 295 km/u is indrukwekkend, maar op de Nederlandse snelwegen zul je daar weinig van merken. Het verbruik van 12,0 l/100 km is officieel, in de praktijk zal het eerder 15 tot 18 liter zijn. Reken op een actieradius die je regelmatig naar het pompstation stuurt.

De stoelen zien eruit als comfortabele kuipen, met veel steun en elektrische verstelopties. Op lange ritten moet dit een van de betere plekken zijn om te zitten, mits je niet te lang bent; de hoofdruimte is beperkt. De vering is afgestemd op comfort, maar met 20-inch wielen en een sportief onderstel zal je oneffenheden wel voelen.

Geluidsisolatie is een lastig punt. Je wilt de V12 horen, en dat doe je ook. Op de snelweg zal het waarschijnlijk meevallen, maar bij acceleratie is het een feest voor de oren. Voor dagelijks gebruik is de Vanquish verrassend leefbaar, maar je moet er wel rekening mee houden dat je in een lage auto zit en dat drempels een obstakel kunnen zijn.

Het interieur is een mix van traditioneel vakmanschap en wat verouderde technologie. Veel leder, fijn aluminium en een klokje dat je terugbrengt naar de jaren '60. Maar de knoppen en schakelaars zijn grotendeels afkomstig uit de Ford-schappen van die tijd, wat een beetje jammer is voor een auto van deze prijs. Het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn gedateerd.

De ergonomie is redelijk, maar de middenconsole zit vol met knoppen die niet altijd logisch zijn geplaatst. Het zicht naar buiten is beperkt, vooral naar achteren, maar dat is inherent aan dit type auto. De materialen zijn van hoge kwaliteit, maar de afwerking kan hier en daar beter. Het is handgemaakt, en dat zie je soms ook in de onregelmatige naden.

Hier wordt het hachelijk. De Vanquish is in de database geclassificeerd als 'Bestelwagen/MPV', maar dat is een slechte grap. Met een kofferruimte van 368 liter kun je een paar weekendtassen kwijt, maar geen bouwmaterialen. De achterbank is meer een hoedenplank; er is geen ruimte voor volwassenen, en zelfs kinderen zullen protesteren.

Instappen is een kunst op zich. Je laat je bijna op de grond vallen en rolt dan naar buiten. Het zicht rondom is beperkt, dus parkeren is een kwestie van gevoel en camera's. De auto is 4719 mm lang en 2068 mm breed, dus in de stad is hij log. Kortom: als je iets moet vervoeren, koop dan een Volkswagen Transporter. Die staat ook in de concurrentielijst, en die kan tenminste laden.

De Vanquish uit deze periode heeft niet de nieuwste snufjes. Er is een infotainmentsysteem, maar dat is traag en niet intuïtief. Navigatie is aanwezig, maar de kaarten zijn verouderd. Apple CarPlay en Android Auto zijn niet beschikbaar, tenzij je een aftermarket-oplossing installeert. Rijassistentie is beperkt tot wat basisdingen als ABS en stabiliteitscontrole.

Voor een auto van meer dan drie ton verwacht je meer, maar Aston Martin heeft altijd prioriteit gegeven aan rijbeleving boven technologie. De knoppen voor de airconditioning en de stoelverwarming zijn fysiek, en dat is fijn. Maar de algemene technologische ervaring is niet beter dan die van een veel goedkopere auto uit die tijd. Dat is een minpunt, maar voor de liefhebber misschien niet doorslaggevend.

Het officiële verbruik is 12,0 l/100 km, maar in de praktijk zul je eerder 15 l/100 km halen. Met een CO2-uitstoot van 335 g/km zit je in de hoogste belastingcategorie, en in Nederland betaal je daar fors voor. De wegenbelasting alleen al zal je niet blij maken, en de BPM is al verwerkt in de prijs van € 333.964.

Onderhoud is duur, zoals je mag verwachten bij een V12. De distributieketting gaat lang mee, maar de bougies zijn lastig bereikbaar en de olie verversen is een ritueel. Banden zijn breed en duur, en de remmen zijn ook niet goedkoop. Als je deze auto koopt, moet je een dikke portemonnee hebben, niet alleen voor de aanschaf maar ook voor het onderhoud.