De Bugatti Divo: 8,0 liter W16 als statement tegen subtiliteit

De Divo ziet eruit alsof iemand een Chiron heeft genomen en elk vlak heeft aangescherpt tot het pijn doet. De enorme luchtopeningen, de vaste achtervleugel van 1,83 meter breed en die naar voren hellende neus: dit is geen subtiele auto. Hij is laag, 1.212 mm om precies te zijn, en met 2.037 mm breedte domineert hij elke weg. De verhoudingen zijn puur functioneel, maar het resultaat is verbluffend. Je kunt er niet omheen kijken, of je wilt of niet.

Op basis van de cijfers is de Divo een auto die je aandacht vasthoudt. Met 1.961 kg is hij geen lichtgewicht, maar de vierwielaandrijving en de enorme banden moeten dat compenseren. De besturing is vermoedelijk direct en scherp, maar je voelt het gewicht. In de stad is zo'n auto een beproeving: je zit laag, het zicht is beperkt en de wielbasis is lang. Op de snelweg is hij stabiel, maar de Divo is geen cruiser. Hij wil bochten, hij wil snelheid, hij wil dat je hem serieus neemt.

De 8,0-liter W16 met vier turbo's is een monument. 1.500 pk en 1.600 Nm zijn cijfers die elke andere productieauto in de schaduw stellen. De acceleratie naar 100 km/u in 2,3 seconden is niet eens het indrukwekkendste: het is de manier waarop de kracht wordt geleverd. Geen elektrische instant torque, maar een golf die blijft komen. De topsnelheid van 380 km/u is begrensd, maar wie maakt zich daar druk om? De Divo heeft maar één motorversie, en dat is precies goed. Je hoeft niet te kiezen, je moet gewoon durven.

Comfort is niet het doel van de Divo, maar hij is niet onbruikbaar. De stoelen zijn sportief maar bieden voldoende steun, en de vering is vermoedelijk stug maar niet oncomfortabel. De geluidsisolatie is relatief goed voor een auto met zo'n motor, maar je hoort de W16 altijd. Op lange ritten wordt het vermoeiend, maar dat is niet waar je deze auto voor koopt. Je koopt hem voor de sensatie, niet voor de rust.

Het interieur is een mix van luxe en rauwheid. Veel alcantara en carbon, maar ook opvallende details zoals de centrale console die naar de bestuurder is gericht. De Divo heeft geen groot infotainmentscherm, en dat is een zegen. Het is een auto die je afleidt van de weg, niet met menu's. De materialen zijn top, maar het geheel voelt niet zo speciaal als de prijs doet vermoeden. Het is een Chiron-interieur met een andere stoel en wat extra carbon, niet meer.

De Divo is niet praktisch. Er is geen kofferbak om over te spreken, de achterbank is een sierstuk en instappen is een acrobatische oefening. Maar dat wist je. De auto is 4.544 mm lang, wat voor een hypercar redelijk compact is, maar de breedte van 2.037 mm maakt parkeren een nachtmerrie. Je koopt geen Divo om boodschappen te doen, je koopt hem om indruk te maken op een circuit of een verzameling.

Technologisch is de Divo een mengelmoes. De vierwielaandrijving en de actieve aerodynamica zijn geavanceerd, maar het infotainment is verouderd. Er is geen modern systeem met wireless CarPlay of een digitaal dashboard dat je kunt personaliseren. De rijassistentie is minimaal, maar dat is misschien maar goed ook. Je wilt geen auto die je corrigeert als je net de 1.500 pk aan het temmen bent.

Verbruik is een woord dat je niet gebruikt bij een Divo. Officiële cijfers zijn er niet, maar met een 8,0-liter W16 die 1.500 pk levert, kun je raden. Reken op 1 op 3 als je rustig rijdt, en 1 op 1 als je het laat gaan. Onderhoud is een ander verhaal: dit is een auto die je niet bij de plaatselijke garage laat servicen. Bugatti heeft eigen servicecentra, en die zijn niet goedkoop. De prijs is niet bekendgemaakt, maar het is duidelijk dat dit een auto is voor de allerrijksten.