De Veyron Vitesse: 1200 pk aan waanzin, maar is het ook een goede auto?

De Veyron Grand Sport Vitesse is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met een breedte van bijna twee meter en een hoogte van amper 1,19 meter lijkt hij op een gestrekte kogel. De dakloze uitvoering (Grand Sport) geeft hem een extra dramatische uitstraling, vooral met de twee luchtinlaten achter de stoelen die doen denken aan een straalmotor. Het is geen subtiel design; het is pure techniek die zich niet geneert voor zijn aanwezigheid.

Stap je in, dan valt het interieur mee qua luxe. Het is geen kale raceauto, maar een rijkelijk met leer en aluminium afgewerkte cockpit. Toch voelt het geheel wat ouderwets aan, zeker vergeleken met moderne hypercars. Het dashboard is logisch maar sober, en je merkt dat dit ontwerp stamt uit een tijd waarin infotainment nog geen prioriteit was. De eerste indruk is er een van immense fysieke aanwezigheid, niet van verfijnde high-tech.

Op basis van de cijfers is de Veyron Vitesse een auto die je respect afdwingt. Met 1.200 pk en 1.500 Nm aan koppel, gekoppeld aan vierwielaandrijving en een leeggewicht van 1.990 kg, zal de acceleratie vermoedelijk overweldigend zijn. De 0-100 km/u-tijd van 2,6 seconden is in deze periode beter dan 100% van de concurrentie, maar dat is slechts een deel van het verhaal. De echte uitdaging ligt in het beheersen van de kracht, vooral bij het accelereren uit bochten.

Het onderstel is afgesteld op stabiliteit bij hoge snelheid, wat betekent dat hij op de open weg waarschijnlijk rotsvast ligt, maar in de stad of op bochtige wegen log en massief aanvoelt. De besturing is vermoedelijk nauwkeurig maar niet overmatig communicatief, zoals bij veel auto's van dat kaliber. De remmen moeten enorm zijn om dit gewicht te temmen, maar met 1.990 kg is het geen lichtgewicht. Het is een auto die je niet dagelijks wilt rijden, maar waar je op een lege Duitse snelweg wel een glimlach van krijgt.

De 8.0 W16-motor is het kloppend hart van de Veyron. Met 1.200 pk en 1.500 Nm is hij in alle opzichten extreem: beter dan 100% van de vergelijkbare auto's uit die periode op het gebied van vermogen, koppel en topsnelheid. De 7-traps automaat is een van de weinige transmissies die dit vermogen aankan, maar schakelt vermoedelijk wat traag vergeleken met moderne dual-clutch systemen. De acceleratie is verpletterend, maar de topsnelheid van 410 km/u is niet alleen een prestatie, maar ook een statement.

Er is maar één motorversie, wat de keuze eenvoudig maakt: je neemt hem of je laat hem. De W16 is een technisch hoogstandje met zijn 16 cilinders in een W-configuratie, maar het is ook een dorstige krachtpatser. Met een verbruik van 23,1 l/100 km en een CO2-uitstoot van 535 g/km doet hij het slechter dan 100% van de concurrentie op het gebied van efficiëntie. Dat is geen verrassing, maar het maakt hem wel een auto voor de happy few die zich geen zorgen hoeven te maken over brandstofkosten.

Voor een hypercar is de Veyron Vitesse verrassend comfortabel. De stoelen zijn stevig maar niet onbarmhartig, en de ophanging is afgesteld om hobbels weg te filteren, al zal het op slechte wegen ongetwijfeld stuiteren. Het instappen is een acrobatische oefening vanwege de lage zit, maar eenmaal binnen zit je verrassend ontspannen. De geluidsisolatie is redelijk, maar bij 410 km/u zal het geluidsniveau vermoedelijk oorverdovend zijn.

In de stad is de Veyron een lastige klant. De brede carrosserie maakt parkeren een uitdaging, en het zicht rondom is beperkt. Op de snelweg komt hij echter tot zijn recht, waar hij lange afstanden moeiteloos lijkt te overbruggen. Het is geen auto voor dagelijks gebruik, maar voor een roadtrip door Europa is hij verrassend geschikt, mits je tankpas dik genoeg is.

Het interieur van de Veyron Vitesse is een mix van luxe en functionaliteit. Het gebruik van leer, aluminium en carbon is van hoog niveau, maar het ontwerp oogt wat gedateerd. De knoppen en schakelaars zijn duidelijk gelabeld en logisch geplaatst, maar het geheel mist de minimalistische high-tech uitstraling van moderne hypercars. Het is meer een opgevoerde GT dan een futuristische cockpit.

De ergonomie is over het algemeen goed, met uitzondering van het zicht naar achteren, dat vrijwel nihil is. De spiegels zijn klein en bieden weinig houvast bij het manoeuvreren. Een opvallend detail is dat alle essentiële bedieningselementen binnen handbereik liggen, maar dat het infotainmentsysteem hopeloos verouderd is, met kleine schermen en trage reacties. Het interieur is dus vooral functioneel, niet revolutionair.

De Veyron Grand Sport Vitesse is geen praktische auto, maar dat verwacht je ook niet. De kofferbak is klein, ongeveer 100 liter, net genoeg voor een weekendtas. De achterbank is niet meer dan een opbergruimte, en instappen achterin is onmogelijk. De deuren zijn groot en zwaar, waardoor je in krappe parkeerplaatsen voorzichtig moet zijn met openen.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het een gok. Parkeersensoren zijn er niet, en een camera ontbreekt, dus je bent volledig op je eigen inschatting aangewezen. In de praktijk is dit een auto voor de boulevard of het circuit, niet voor de supermarkt. De hoge instapdrempel en de lage bodemvrijheid maken hobbels en opritten tot obstakels.

De Veyron Vitesse is een technologisch wonder op het gebied van aandrijving en aerodynamica, maar op infotainmentgebied is hij hopeloos verouderd. Het navigatiesysteem is traag, het scherm is klein, en er is geen smartphone-integratie. Het is alsof de technici alle aandacht hebben besteed aan de motor en het onderstel, en de rest als bijzaak behandelden.

De rijhulpsystemen zijn minimaal: geen adaptive cruise control, geen lane assist, geen noodremfunctie. De focus ligt puur op prestaties, niet op comfort. Voor een auto die in 2012 op de markt kwam, is dat een gemiste kans, maar het draagt wel bij aan het pure karakter. Je bent volledig op jezelf aangewezen, wat bij dit vermogen zowel opwindend als intimiderend is.

Met een officieel verbruik van 23,1 l/100 km en een CO2-uitstoot van 535 g/km is de Veyron Vitesse een van de meest dorstige auto's ooit gemaakt. In de praktijk zal het verbruik nog hoger liggen, zeker als je het vermogen benut. Een volle tank is zo leeg, en de brandstofkosten zijn astronomisch. In landen met hoge CO2-belastingen is hij bovendien onbetaalbaar om te rijden.

De aanschafprijs was nieuw al exorbitant, maar de afschrijving is beperkt omdat het een verzamelobject is. Onderhoud is echter een ander verhaal: banden, remmen en motorrevisies kosten vermogen, en de Veyron vereist gespecialiseerde monteurs. Dit is geen auto voor de gewone sterveling, maar voor verzamelaars die het als investering zien. De totale kosten zijn zo hoog dat de prijs-kwaliteitverhouding alleen te rechtvaardigen is als je het als kunst koopt.