Cadillac CTS: Amerikaanse charme met een Duitse mindset

De Cadillac CTS is geen auto die je over het hoofd ziet. Met zijn scherpe lijnen, hoge taille en opvallende grille ziet hij eruit alsof hij uit een Amerikaanse actiefilm is gestapt. De afmetingen zijn fors, maar de auto oogt niet log; hij staat laag en breed op de weg. Dit is geen subtiele verschijning, maar dat wil je ook niet als je voor een Cadillac kiest.

Het interieur maakt op het eerste gezicht een degelijke indruk, maar bij nadere beschouwing merk je dat de materialen niet altijd even hoogwaardig zijn. De lay-out is overzichtelijk, maar de mix van knoppen en touchscreen oogt wat chaotisch. Toch straalt de auto een zekere Amerikaanse flair uit die je bij de Duitse concurrentie niet vindt.

Met 321 pk en 373 Nm uit een 3.6-liter V6 heeft de CTS de cijfers om serieus te presteren. Het vermogen ligt boven 85% van de concurrentie, dus op papier is dit een snelle auto. De sprint naar 100 km/u zal vermoedelijk rond de 6 seconden liggen, al is dat niet officieel bevestigd. De achterwielaandrijving (of vierwielaandrijving in deze uitvoering) belooft veel rijplezier, maar het gewicht van 1.640 kg is aan de hoge kant — slechts 34% van de concurrenten is zwaarder.

De besturing is vermoedelijk scherp, maar de automatische transmissie met zes versnellingen is niet de snelste. In de stad zal de auto wat log aanvoelen, maar op de snelweg komt hij tot zijn recht. De remmen zijn waarschijnlijk krachtig genoeg, maar de vering is eerder op comfort dan op sportiviteit afgesteld. Dit is geen pure sportberline, maar een comfortabele cruiser met een stevige dosis power.

De motorisering van de CTS is divers: van een 2.0-liter turbo met 276 pk tot een 3.6-liter V6 met 321 pk en een topversie met 426 pk uit een twin-turbo V6. De geteste 3.6 V6 is een mooi midden: krachtig genoeg om indruk te maken, maar niet overdreven. Het koppel van 373 Nm is ruim voldoende voor vlot inhalen, en de V6 klinkt vermoedelijk aangenaam vol.

De zesversnellingsautomaat is echter een beetje ouderwets vergeleken met de moderne achttraps of dubbelekoppelingbakken. In de topversie met 426 pk zit wel een achttraps, maar die is voorbehouden aan de duurste uitvoering. Voor de meeste rijders is de 2.0 turbo een verstandigere keuze: minder verbruik en nog steeds 276 pk. Maar voor het echte V6-gevoel moet je bij de 3.6 zijn.

De stoelen zijn breed en zacht, typisch Amerikaans. Ze bieden veel comfort op lange ritten, maar de zijdelingse steun is beperkt. In bochten zul je je dus vasthouden, maar op de snelweg is dit een heerlijke auto om uren in te zitten. De geluidsisolatie is goed, al hoor je de motor bij acceleratie wel duidelijk.

De vering is afgestemd op comfort, maar met 19-inch wielen en een sportonderstel (indien gekozen) wordt het geheel stugger. De CTS is geen auto voor hobbelige binnenwegen; hij is het gelukkigst op brede, gladde wegen. De achterbank is verrassend ruim voor een auto met deze daklijn, maar de middenzitting is hard en het hoofddoek is laag.

Het interieur van de CTS is een mengelmoes van stijlen. Het dashboard is bekleed met leer en zacht kunststof, maar sommige panelen voelen goedkoop aan. De bediening is wennen: veel knoppen, een touchscreen en een klikwiel op de middenconsole. Het systeem werkt redelijk, maar is niet zo intuïtief als dat van BMW of Audi.

De materialen zijn niet op het niveau van de Duitse concurrentie. Zo zit er bijvoorbeeld hard plastic op de onderkant van het dashboard en de deurpanelen. De afwerking is over het algemeen netjes, maar er zitten hier en daar kiertjes die niet strak genoeg zijn. Het is geen wanprestatie, maar voor een auto die ooit als premium werd gepositioneerd, is het teleurstellend.

Met een kofferbak van 388 liter is de CTS niet de meest praktische auto in zijn klasse; slechts 37% van de concurrenten biedt minder ruimte. De opening is groot, maar de laaddrempel ligt hoog. De achterbank kan worden neergeklapt, maar niet volledig vlak.

Het instappen is dankzij de grote portieren gemakkelijk, maar de daklijn is laag, dus je moet bukken. Het zicht naar achteren is beperkt door de kleine achterruit en dikke C-stijlen. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een camera, maar de auto is met 4,97 meter wel lang. In de stad is dit niet de eerste keuze, maar op de snelweg is hij op zijn plek.

De CTS is uitgerust met een infotainmentsysteem dat Cadillac CUE heet. Het systeem reageert traag en de menu's zijn onlogisch opgebouwd. Het touchscreen is groot, maar vingerafdrukken zijn onvermijdelijk. Er is gelukkig ook een fysieke volumeknop, maar de rest is digitaal.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane-keeping assist zijn beschikbaar, maar werken niet zo soepel als bij de Duitsers. De head-up display is een leuke extra, maar de graphics ogen gedateerd. Voor een auto uit 2013 is het niet slecht, maar de techniek loopt duidelijk achter op de huidige standaard.

Het officiële verbruik van de 3.6 V6 is niet opgegeven, maar met 321 pk en 1.640 kg zal het niet mager zijn. Verwachte cijfers liggen rond de 10-12 liter per 100 km in de praktijk. De CO2-uitstoot is hoog, wat resulteert in een fors bijtellingspercentage voor zakelijke rijders.

De prijs van de CTS is een van de grootste pluspunten: voor het geld van een viercilinder Duitser krijg je een V6 met veel vermogen. Maar let op: de afschrijving is hoog en onderdelen zijn duur. De betrouwbaarheid is wisselend; de CUE-systeem staat bekend om problemen. Een occasion met garantie is dus verstandig.