Chevrolet Camaro ZL1: Amerikaans kanon, maar geen fijnschalpel

De Chevrolet Camaro ZL1 is niet subtiel. Met zijn 4831 mm lengte en 1897 mm breedte staat hij als een Amerikaanse koelkast op wielen, maar dan één die 650 pk levert. De brede grille, de enorme motorkap en de agressieve spoilers maken duidelijk dat dit geen auto is voor mensen die onopgemerkt willen blijven.

Het interieur verraadt zijn leeftijd: het is een mix van Amerikaanse degelijkheid en hard plastic, maar met een knipoog naar het racen. De kuipstoelen zitten laag, het stuur is dik, en je kijkt uit over een lange motorkap. Het voelt als een cockpit, maar wel één uit een vorig decennium. Toch heeft het wel iets, die ongecompliceerde Amerikaanse aanpak.

Op basis van de cijfers – 650 pk, 650 Nm, achterwielaandrijving – moet deze auto een handvol zijn om te besturen. De specificaties suggereren dat je met een voorzichtige gasvoet moet rijden, want het koppel is beter dan 91% van de concurrentie. Het onderstel is afgesteld op circuitwerk, met een stugge vering die in bochten weinig rol toelaat, maar op Nederlandse wegen vermoedelijk elk bruggetje aankondigt.

De besturing is waarschijnlijk direct en communicatief, maar niet zo verfijnd als bij een Porsche. Het is meer een spiergevoel: je voelt wat de banden doen, maar het is geen scalpel. Op de snelweg is hij stabiel, maar het constante gerommel van de V8 en de stugge demping maken lange ritten meer een workout dan een ontspanning.

De 6.2-liter LT4 V8 is het kloppend hart van deze Camaro. Met een supercharger blaast hij 650 pk en 650 Nm in de achterwielen, goed voor een 0-100-tijd van 3,6 seconden en een topsnelheid van 319 km/u. Die cijfers plaatsen hem in de top 5% van zijn klasse, en dat voel je waarschijnlijk bij elk stoplicht.

Er zijn twee versies: eentje met een 10-traps automaat en eentje met een handgeschakelde 6-bak. De automaat schakelt razendsnel en is de beste keuze voor wie prestaties wil zonder gedoe, maar de handbak is voor de purist die zelf wil bepalen wanneer de 650 pk losbarst. Beide zijn even krachtig, maar de automaat is sneller in de praktijk.

Het verbruik is natuurlijk een lachertje – met een V8 en 650 pk kun je geen zuinigheid verwachten. Officiële cijfers zijn er niet gegeven, maar reken op een dorst die je portemonnee voelt. Het is geen auto voor de eco-bewuste rijder.

Comfort is niet het sterkste punt van de ZL1. De vering is stug afgesteld, wat op slechte wegen voor een harde rit zorgt. De stoelen zijn wel ondersteunend, maar meer gericht op het vasthouden van je lichaam in bochten dan op het bieden van zachtheid voor lange ritten.

Geluidsisolatie is er waarschijnlijk wel, maar het V8-geluid is zo kenmerkend dat je het altijd hoort. Op de snelweg is het constant aanwezig, maar niet storend – het is eerder een bevestiging dat je in iets bijzonders rijdt. Voor dagelijks gebruik is het echter vermoeiend.

Het interieur is een mix van functioneel en goedkoop. Er is veel hard plastic, maar ook wat leer en Alcantara op de juiste plekken. De ergonomie is Amerikaans: grote knoppen, een duidelijk instrumentarium, maar niet zo logisch als bij een Duits merk.

De infotainment is verouderd, met kleine schermen en trage reacties. Fysieke knoppen zijn er gelukkig nog voor de belangrijkste functies, wat sommige bestuurders zullen waarderen. Het geheel oogt niet premium, maar het past wel bij het karakter van de auto: recht door zee.

De kofferbak van 258 liter is kleiner dan die van de meeste concurrenten – beter dan slechts 8% – en dat is voelbaar. Een weekendtas past, maar meer ook niet. De achterbank is al helemaal een wassen neus: alleen geschikt voor kinderen of als extra bergruimte.

Instappen is laag en sportief, maar niet onhandig. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en de hoge taille, dus parkeren is een kwestie van vertrouwen op sensoren. In de stad is hij log en breed, maar op de open weg komt hij tot zijn recht.

De technologie is niet het sterkste punt. Het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn gedateerd. Er is wel Apple CarPlay en Android Auto, maar de interface is niet zo vloeiend als in moderne auto's.

Rijassistentie is beperkt: je krijgt de basics zoals ABS en tractiecontrole, maar geen adaptieve cruisecontrol of lane-keeping zoals in een Mercedes. Het is een auto die je zelf wilt besturen, dus dat is misschien maar goed ook. De tractiecontrole is waarschijnlijk wel goed afgesteld om de 650 pk in toom te houden.

Officiële verbruikscijfers ontbreken, maar met een V8 van 6.2 liter en 650 pk weet je dat het niet mals is. Reken op een dorst van meer dan 15 liter per 100 km in de praktijk. De CO2-uitstoot is navenant hoog, dus de bijtelling is fors voor zakelijke rijders.

De prijs van de Camaro ZL1 is niet gegeven, maar hij zal in de buurt zitten van Europese concurrenten zoals de Porsche Cayenne Turbo Coupé. De onderhoudskosten zijn typisch Amerikaans: onderdelen zijn goedkoper dan bij Duitsers, maar de banden slijten snel door het geweld. Dit is geen auto voor de zuinige rijder.