Chevrolet Traverse: Amerikaans ruimteschip dat je óf omarmt, óf nooit begrijpt

De Chevrolet Traverse is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met een lengte van 5.189 mm is hij langer dan een Cadillac Escalade van dezelfde generatie en dat zie je. De proporties zijn Amerikaans: een lange motorkap, een hoog dak en een achterkant die recht naar beneden valt. Het design is niet bijzonder spannend, maar wel imposant. Hij staat als een huis, en dat gevoel krijg je ook als je instapt.

De eerste indruk van het interieur is minder overtuigend. Het dashboard is grotendeels van hard plastic, en de materialen voelen niet aan alsof ze bij een auto van deze prijs horen. Maar je vergeet dat snel als je achterin kijkt: er is ruimte voor zeven personen, en de kofferbak is met 651 liter al groot, maar met de stoelen neergeklapt wordt het een vrachtruimte waar je een complete verhuizing in kwijt kunt.

Opvallend is de hoge instap en het gevoel van controle dat je krijgt. Je zit hoog, kijkt over het verkeer heen en het gevoel van onaantastbaarheid is groot. Dat is typisch Amerikaans, en het werkt. Alleen moet je wel wennen aan de afmetingen in smalle Europese straten.

Op basis van de cijfers is de Traverse geen sportwagen, maar met 314 pk en 360 Nm voelt hij zeker niet traag. De acceleratie van 7,6 seconden naar 100 km/u is prima voor een auto van 2.147 kg. Het gewicht is echter wel voelbaar in bochten: de carrosserie helt merkbaar over en de besturing is licht en niet bijzonder communicatief. Het is een cruiser, geen bochtenvreter.

De 9-traps automaat schakelt naar verwachting vloeiend, maar reageert soms traag op een plotselinge kickdown. De V6 loopt heerlijk rustig en stil op de snelweg, waar de Traverse zich thuis voelt. De vering is comfortabel afgesteld en slokt hobbels op alsof het niets is, maar dat gaat ten koste van de precisie in bochten.

In de stad is de Traverse een log apparaat. De brede carrosserie van 1.996 mm en de beperkte draaicirkel maken parkeren een uitdaging, maar de achteruitrijcamera en parkeersensoren helpen. Op de snelweg is hij echter op zijn best: stabiel, stil en ontspannen. Het is een echte reisauto voor lange afstanden.

Het hart van de Traverse is de 3.6-liter V6, een atmosferische zescilinder die 314 pk levert. Dat is een uitstervend ras in een tijd van downsizing en turbo's. De V6 loopt zijdezacht en trekt krachtig door, maar het vermogen komt pas laat vrij. Het koppel van 360 Nm is ruim voldoende om de 2.147 kg zware auto vlot op snelheid te krijgen.

De acceleratie van 0-100 km/u in 7,6 seconden is respectabel, maar niet indrukwekkend voor een auto met 314 pk. Het gewicht speelt hem parten. De topsnelheid van 190 km/u is meer dan genoeg voor de Nederlandse snelweg, maar het verbruik van 13,6 l/100 km is schrikbarend. Daarmee zit hij in de onderste 3% van zijn concurrenten. Dat is een serieus probleem.

De 2.0-liter Ecotec met 259 pk is een zuiniger alternatief, maar mist het karakter van de V6. De V6 is de motor die bij deze auto past: hij is soepel, krachtig en betrouwbaar. Maar je betaalt daarvoor aan de pomp. De 9-traps automaat is prima, maar schakelt soms wat onrustig bij lage snelheden.

De stoelen van de Traverse zijn groot, zacht en comfortabel. Ze lijken meer op banken dan op autostoelen, en dat is in dit geval een compliment. Na een lange rit van 1.000 kilometer zul je nog steeds fris uitstappen. De tweede rij biedt eveneens veel comfort, met verstelbare rugleuningen en voldoende beenruimte.

De derde rij is verrassend bruikbaar, ook voor volwassenen over korte afstanden. Dat is een zeldzaamheid in dit segment. De geluidsisolatie is uitstekend: wind- en bandengeluid zijn minimaal, en de V6 is op snelwegtoeren nauwelijks hoorbaar. Het is een oase van rust.

Het comfort heeft echter een keerzijde: de vering is zacht en dat zorgt voor deinen op golvende wegen. Vooral met een volle auto kan dat vermoeiend worden. Maar over het algemeen is de Traverse een auto die gemaakt is om comfortabel te rijden, en dat doet hij uitstekend.

Het interieur van de Traverse is een mengeling van praktisch en goedkoop. Het dashboard is functioneel ingedeeld, met een groot touchscreen en fysieke knoppen voor de klimaatregeling. Dat is fijn, want je hoeft niet door menu's te scrollen voor de airco. Maar de materialen zijn hard en voelen niet premium aan.

De afwerking is degelijk, maar niet bijzonder. Er zijn goedkopere kunststoffen gebruikt dan je in een Europese auto van deze prijs zou verwachten. Toch is er veel opbergruimte, met een groot vak onder de middenconsole en bekerhouders die groot genoeg zijn voor een Amerikaanse megabeker.

Een opvallend detail is de enorme middenconsole die naar de achterbank doorloopt, met daaronder een ruimte waar je een handtas of laptop kwijt kunt. Het is typisch Amerikaans: groot, log en toch doordacht. Het infotainmentsysteem reageert vlot en is eenvoudig te bedienen, maar de grafische vormgeving is gedateerd.

De Traverse is een meester in praktisch gebruik. Met zeven zitplaatsen en een kofferbak van 651 liter (achter de derde rij) is hij een van de ruimste auto's in zijn klasse. Met alle stoelen neergeklapt ontstaat er een laadruimte van bijna 2.500 liter, waar je een complete inboedel in vervoert.

De toegang tot de derde rij is goed dankzij de schuivende tweede rij, maar de stoelen zijn zwaar en vergen wat kracht. Het instappen is hoog, maar dat is normaal voor een SUV. Het zicht rondom is goed, met grote spiegels en een hoge zitpositie, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren.

Parkeren is een uitdaging vanwege de afmetingen, maar de parkeersensoren en camera helpen. In smalle parkeergarages zul je echter vaak op zoek moeten naar een plek waar je de deuren open kunt doen. Het is een auto die gemaakt is voor brede Amerikaanse wegen, niet voor de grachten van Amsterdam.

De Traverse is uitgerust met een 8-inch touchscreen dat compatibel is met Apple CarPlay en Android Auto. Dat systeem werkt vlot en is gebruiksvriendelijk, maar het menu is wat verouderd. De rijassistentiesystemen, zoals adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistent, werken naar behoren, maar zijn niet zo verfijnd als bij Europese concurrenten.

De head-updisplay is een fijne toevoeging, maar het beeld is klein. Het Bose-audiosysteem klinkt goed, maar niet uitzonderlijk. De Traverse biedt een groot aantal USB-poorten, ook achterin, wat handig is voor passagiers.

Opvallend is dat de Traverse in Europa niet leverbaar is met de nieuwste veiligheidssystemen die in de VS wel beschikbaar waren. Dat is een gemis, maar de belangrijkste systemen zijn aanwezig. Het is geen technologisch hoogstandje, maar het doet wat het moet doen.

Het officiële verbruik van de V6 is 13,6 l/100 km. Dat is slechter dan 97% van de concurrenten uit dezelfde periode. In de praktijk zal dat vermoedelijk eerder 15 liter zijn, zeker in de stad. Met een benzineprijs van ruim 2 euro per liter is dat een dure grap.

De CO2-uitstoot is hoog, wat betekent dat je in Nederland veel wegenbelasting betaalt. In België is de situatie vergelijkbaar. De onderhoudskosten zijn redelijk voor een Amerikaanse auto, maar reserveonderdelen kunnen duur zijn omdat ze vaak moeten worden geïmporteerd.

De afschrijving is fors, omdat de vraag naar grote benzine-SUV's beperkt is. Dat is een nadeel, maar ook een kans: tweedehands zijn ze relatief betaalbaar. De 2.0 Ecotec is zuiniger en daardoor goedkoper in gebruik, maar biedt minder prestaties. Voor de V6 betaal je dus letterlijk aan de pomp.