Citroën Berlingo: de nuchtere bestelbus die stiekem een gezinsauto is

De Citroën Berlingo ziet er precies uit zoals je verwacht: een doos op wielen, maar wel een met karakter. De hoogte van 1.811 mm en de lengte van 4.399 mm maken duidelijk dat dit geen auto is om indruk te maken op de buren, maar om indruk te maken op de plaatselijke bouwmarkt. De plastic bekleding op de flanken is niet alleen een retro-herinnering aan de jaren '80, maar ook functioneel: die krasjes van het laden en lossen zie je niet direct.

Toch is er iets eigenwijs aan het design. De kleine koplampen en de glimlach in de grille geven hem een bijna vrolijke uitstraling, alsof de auto weet dat hij niet cool is maar het prima vindt. Binnen stap je hoog in, wat een gevoel van controle geeft. Het interieur is niet luxueus, maar wel overzichtelijk. De eerste indruk is die van een functionele, nuchtere auto die geen enkele pretentie heeft.

Dat is ook de kracht. De Berlingo probeert niet iets te zijn wat hij niet is. Hij is een bestelwagen met ramen en een achterbank, en dat zie je aan alles. De deuren openen wijd, de stoelen zitten hoog, en je kijkt uit over de motorkap alsof je in een bus zit. Voor wie van auto's houdt, is dat misschien niet opwindend, maar voor wie van efficiëntie houdt, is het een openbaring.

Op basis van de cijfers – 130 pk, 300 Nm, 1.430 kg – kun je voorspellen dat de Berlingo niet bepaald sportief aanvoelt. Met een acceleratie van 10,3 seconden naar 100 km/u zit hij in de onderste 4% van zijn klasse, dus je moet niet bij een stoplicht weg willen sprinten. Maar zodra je op snelheid bent, is de 300 Nm aan koppel een fijne metgezel. Die zorgt ervoor dat je op de snelweg vlot kunt meerijden zonder constant terug te schakelen.

Het onderstel is duidelijk afgestemd op comfort, niet op bochten. Verwacht geen kart-achtig weggedrag; de Berlingo helt behoorlijk in bochten, wat bij een hoog voertuig als dit logisch is. De besturing is licht en vrij direct, maar niet bijzonder communicatief. In de stad is dat juist prettig: je manoeuvreert moeiteloos door smalle straten en de hoge zit geeft je een uitstekend overzicht.

Op de snelweg is hij op zijn best. Het hoge gewicht en de lange wielbasis zorgen voor stabiliteit, en het verbruik van 4,3 l/100 km suggereert dat de diesel niet hard hoeft te werken om 130 km/u te halen. De remmen zijn, gezien het gewicht, waarschijnlijk voldoende, maar je moet niet verwachten dat je van 185 km/u tot stilstand komt met de urgentie van een sportauto. Het is een auto die je leert rijden op een kalme, voorspelbare manier – en dat is prima voor dit doel.

Een kanttekening: de topsnelheid van 185 km/u is niet om over naar huis te schrijven (slechter dan 96% van de concurrentie), maar wie koopt er ook een Berlingo om hard te rijden? Het is een werkezel die je brengt waar je moet zijn, zonder drama en zonder dat je je ooit onveilig voelt.

De geteste uitvoering is de 1.5 BlueHDi met 130 pk en 300 Nm, gekoppeld aan een handgeschakelde zesversnellingsbak. Deze diesel is de meest gebalanceerde keuze in het gamma. De 0-100-tijd van 10,3 seconden is niet indrukwekkend, maar het koppel ligt laag in het toerengebied, waardoor je vlot kunt optrekken vanuit lage toeren. De handbak schakelt naar verwachting soepel, maar de zesde versnelling is vooral een overdrive voor de snelweg – op 130 km/u draait de motor dan vermoedelijk rond de 2.000 toeren, wat bijdraagt aan het lage verbruik.

Het motorgamma is overzichtelijk. De benzineversies (1.2 PureTech met 110 of 130 pk) zijn vlotter in de stad en stiller, maar verbruiken meer en hebben minder trekkracht. De 110 pk-versie is waarschijnlijk wat onderbemand voor een auto die vaak volgeladen rijdt. De instapdiesel met 75 pk is eerlijk gezegd te zwak voor dit gewicht – wie daarvoor kiest, moet heel veel geduld hebben. De 100 pk-diesel is een middenweg, maar met 300 Nm en 130 pk heb je pas echt voldoende souplesse om met een volle lading de berg op te komen.

De automatische transmissie (8AT) is beschikbaar op de sterkere benzine en diesel. Op basis van eerdere ervaringen met dit soort systemen – de EAT8 van Stellantis – werkt die over het algemeen vloeiend, maar soms wat traag bij het terugschakelen. Voor wie veel in de stad rijdt, is de automaat een uitkomst; voor wie vooral snelwegen doet, is de handbak lichter en voordeliger.

De Berlingo is geen auto die je voor het comfort koopt, maar hij doet het verrassend goed. De stoelen zijn stevig maar niet hard, en de hoge zitpositie is ergonomisch verantwoord. Op lange ritten zul je vermoedelijk minder last hebben van vermoeide benen dan in een lage auto, simpelweg omdat je benen een natuurlijke hoek maken. De vering is zacht afgesteld, wat oneffenheden goed absorbeert, maar bij hogere snelheden kan de auto wat gaan deinen – een typisch kenmerk van lange veerwegen.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt. De dieselmotor is bij acceleratie duidelijk aanwezig, en windgeruis rond de hoge carrosserie zal op de snelweg hoorbaar zijn. Toch is het niet storend; het is meer een herinnering dat je in een bedrijfswagen zit. De stoelen zijn verstelbaar in hoogte, maar een elektrische lendensteun zul je niet vinden – dit is een functionele auto.

In de stad is de Berlingo verrassend comfortabel. De korte overhangen en de lichtgewicht besturing maken dat je moeiteloos door het verkeer glijdt. Het zicht rondom is uitstekend, wat het rijden in drukke gebieden minder stressvol maakt. Voor gezinsritten is de achterbank redelijk comfortabel, maar de harde kunststof afwerking en het ontbreken van verstelbare rugleuningen maken het meer een bank voor kinderen dan voor volwassenen op lange ritten.

Het interieur van de Berlingo is een ode aan functionaliteit. Alles is gemaakt van hard plastic dat bestand is tegen een leven vol honden, kinderen en bouwmaterialen. De afwerking is degelijk, maar niet verfijnd – je ziet overal schroeven en klemmen die bij een personenauto netjes weggewerkt zouden zijn. Toch heeft het zijn charme: je hoeft niet bang te zijn voor krassen of vlekken.

Ergonomisch is het raak. De bediening van de ventilatie is eenvoudig met fysieke knoppen – een verademing in een tijd waarin alles op een touchscreen zit. De versnellingspook zit hoog en prettig in de hand, en de elektrische parkeerrem is makkelijk te bedienen. Het stuurwiel is verstelbaar in hoogte en diepte, waardoor je een goede zitpositie kunt vinden. Het infotainmentsysteem is niet het modernste, maar de basisdingen werken naar verwachting naar behoren.

Een opvallend detail is de enorme opbergruimte boven het dashboard, die dwars over de hele breedte loopt. Je kunt er een laptop, een broodtrommel en een regenjack in kwijt, en dat is precies waarom dit interieur zo slim is. Er zijn ook tal van andere opbergvakken, bekerhouders en een koelvakje in het dashboard. Het is geen mooi interieur, maar het is wel doordacht – en dat is uiteindelijk belangrijker.

Hier scoort de Berlingo zijn punten. Met een kofferruimte van 776 liter achter de tweede zitrij, is hij beter dan 94% van zijn concurrenten. Dat betekent dat je zonder de achterbank neer te klappen al drie grote koffers en een kinderwagen kwijt kunt. Klap je de achterbank plat – wat eenvoudig gaat via een trekkoord – dan ontstaat er een laadruimte waar een kleine verhuizing in past. De laaddrempel ligt laag, en de achterdeuren openen wijd, waardoor je makkelijk kunt laden.

De achterbank is verdeeld in drie afzonderlijke zitplaatsen die je individueel kunt neerklappen. Dat is handig als je één kind en een lange plank tegelijk wilt vervoeren. Maar de bank is niet verschuifbaar, wat bij sommige concurrenten wel kan. De beenruimte is voldoende voor twee volwassenen, maar de middelste zitplaats is smal – drie volwassenen achterin is een uitdaging.

Instappen is een fluitje van een cent dankzij de hoge carrosserie en de brede deuren. Kinderen kunnen zelf instappen zonder hulp, en ook ouderen hebben het makkelijk. Het zicht rondom is uitstekend, met grote ramen en dunne stijlen. Parkeren is door de lengte van 4,4 meter en de achteruitrijcamera – die op hogere uitvoeringen standaard is – geen probleem. De draaicirkel is met 11,3 meter redelijk, maar niet uitzonderlijk.

Het infotainmentsysteem van de Berlingo is gebaseerd op het systeem dat we kennen van andere Stellantis-modellen: een 8-inch touchscreen met eenvoudige menuutjes en Apple CarPlay/Android Auto. De reactiesnelheid is naar verwachting voldoende, maar het systeem is niet razendsnel. Fysieke knoppen voor de belangrijkste functies zijn gelukkig aanwezig, wat de bediening tijdens het rijden veiliger maakt.

De rijassistentie is compleet voor zijn klasse: adaptieve cruisecontrol, lane keeping assist, dodehoekdetectie en verkeersbordherkenning zijn leverbaar. Op basis van eerdere ervaringen met deze systemen – ze zijn vaak wat overijverig met waarschuwingen – zul je ze waarschijnlijk snel leren kennen en soms uitschakelen. De head-up display is een optie die opvallend goed werkt in deze auto, omdat je niet je ogen van de weg hoeft te halen.

Wat ontbreekt, is een digitale instrumentencluster – je moet het doen met analoge wijzers. Dat is geen ramp, maar in 2024 is het een beetje ouderwets. Een opvallend detail is de Citroën ConnectedCAM, een camera achter de binnenspiegel die je kunt gebruiken om beelden te delen. Het is een leuke gimmick, maar niet iets waar je de auto voor koopt.

De dieselversie die wij als referentie nemen, verbruikt officieel 4,3 l/100 km, wat overeenkomt met 114 g/km CO2. Dat is beter dan 88% van de concurrentie – een uitstekende score voor een auto van dit formaat. In de praktijk zul je met een rustige rijstijl waarschijnlijk rond de 5,5 liter uitkomen, maar dat is nog steeds netjes. De benzineversies zijn minder zuinig, maar goedkoper in aanschaf.

De vanafprijs van € 28.434 is scherp voor wat je krijgt. De concurrenten zijn veel duurder: de Ford Transit Custom kost € 55.614 en de Mercedes Vito Tourer zelfs € 73.236. Dat maakt de Berlingo een koopje, maar je krijgt ook minder auto: minder vermogen, minder luxe en een minder verfijnd rijgedrag. Voor wie het budget belangrijk vindt, is dit echter een schot in de roos.

De onderhoudskosten zijn naar verwachting laag, dankzij de eenvoudige techniek en het ontbreken van complexe systemen. De diesel heeft een roetfilter die af en toe een flinke rit nodig heeft om te regenereren – wie alleen korte stukken rijdt, doet er beter aan om de benzine te kiezen. De wegenbelasting voor een diesel is hoger dan voor benzine, maar het lagere verbruik en de hogere restwaarde compenseren dat vaak.