Citroën C4 Aircross: stoer uiterlijk, maar vooral een brave allemansvriend

De Citroën C4 Aircross doet zijn best om op te vallen. Met hoge neus, opvallende lichtblokken en plastic bekleding rond de wielkasten lijkt hij klaar voor een expeditie. Maar als je dichterbij komt, valt op dat het vooral theater is: de proporties zijn die van een compacte crossover, geen terreinwagen. De dakrails en de verchroomde accenten zijn aardig, maar het geheel oogt wat rommelig, alsof de designers te veel ideeën in één auto wilden proppen.

Het interieur verraadt de werkelijke afkomst: dit is in essentie een Mitsubishi ASX. De materialen zijn degelijk maar hard, en de opbouw is logisch maar saai. Citroën heeft geprobeerd met wat eigen accenten de boel op te vrolijken, maar het resultaat is een mix die niet helemaal overtuigt. De zitpositie is hoog, het zicht rondom is prima, en als je instapt voelt het ruim en overzichtelijk. Maar de eerste indruk is vooral: dit is een Japanse auto met een Frans jasje, en dat zie je aan alles.

Opvallend is de hoge motorkap, die het zicht naar voren beperkt. Je zit hoog, maar de neus lijkt eindeloos. Dat went, maar het is niet ideaal in de stad. De achterkant is redelijk strak, met hoge lichtunits en een grote achterklep. Kortom: de Aircross oogt stoerder dan hij is, en dat is meteen de kern van deze auto.

Op basis van de specificaties en de onderliggende Mitsubishi-techniek kun je verwachten dat de C4 Aircross zich vooral richt op comfort, niet op dynamiek. De vering is zacht afgesteld, wat oneffenheden aardig absorbeert, maar in bochten resulteert in behoorlijke carrosseriebewegingen. Het onderstel is degelijk maar niet verfijnd; je voelt dat dit platform al wat ouder is. De besturing is licht en tamelijk direct, maar geeft weinig gevoel. Het is een auto die je rustig rijdt, niet eentje die uitnodigt tot sportief bochtenwerk.

De vierwielaandrijving van de 1.8 HDi AWD is gekoppeld aan een elektronisch geregelde koppeling die bij normaal rijden vooral de voorwielen aandrijft. Bij verlies van grip wordt vermogen naar achter gestuurd. Dat systeem is niet bedoeld voor zware offroad-pret, maar biedt wel extra zekerheid op onverharde wegen of in de winter. Op de snelweg is de auto stabiel, al is er wel wat windruis rond de grote buitenspiegels. In de stad is de auto wendbaar genoeg, maar de hoge motorkap en de dikke A-stijlen vragen om oplettendheid bij kruispunten.

De remmen zijn goed doseerbaar en bieden voldoende vertraging, maar de auto is met 1.495 kg geen lichtgewicht. De acceleratie van 0-100 in 11,5 seconden voelt traag aan, vooral bij het invoegen op de snelweg. De zesversnellingsbak schakelt redelijk soepel, maar de pook heeft een lange slag. Kortom: de Aircross is een auto die je rustig en bedaard rijdt, en die je niet moet pushen. Dan doet hij precies wat je vraagt, zonder drama.

De 1.8 HDi-diesel met 150 pk en 300 Nm koppel is de sterkste motor in het gamma, maar met 11,5 seconden naar 100 km/u is hij allerminst snel. De cijfers liegen niet: in vergelijking met concurrenten uit dezelfde periode scoort hij slechter dan 70% op acceleratie. Het koppel is echter ruim aanwezig, vooral tussen 1.500 en 2.500 toeren, waardoor hij vlot genoeg aanvoelt in het dagelijkse verkeer. De topsnelheid van 198 km/u is ruim voldoende voor de Duitse snelweg, maar je moet er wel even over doen.

Het motorgamma telt vijf versies: een 1.6 benzine met 116 pk en twee diesels (1.6 en 1.8) met respectievelijk 116 en 150 pk, in voor- of vierwielaandrijving. De 1.6 benzine is vooral voor de stadsrijder die weinig kilometers maakt, maar met 116 pk en een verbruik van 5,9 l/100 km is hij niet zuinig. De diesels zijn efficiënter: de 1.6 HDi FWD komt op 4,6 l/100 km, de 1.8 HDi FWD op 5,3 l/100 km. De AWD-versies verbruiken iets meer, maar dat is logisch vanwege het extra gewicht en de aandrijflijn.

De 1.8 HDi is een robuuste, bekende dieselmotor die in veel Mitsubishi-modellen dienst deed. Hij loopt rustig, maar is bij koude start wel wat luidruchtig. De zesversnellingsbak is prima, maar de verhoudingen zijn lang, wat het acceleratiegevoel niet ten goede komt. Als je veel snelwegkilometers maakt, is de 1.8 FWD een betere keuze dan de AWD: hij is lichter, zuiniger en nog steeds vlot genoeg voor dagelijks gebruik. De AWD is alleen interessant als je echt grip nodig hebt op slecht terrein.

Opvallend is dat de 1.6 benzine niet leverbaar is met AWD, dus wie vierwielaandrijving wil, moet voor een diesel gaan. Dat is niet erg, want de diesels zijn toch de betere keuze qua verbruik en koppel. De 150 pk-diesel is de sterkste, maar met een gewicht van bijna 1,5 ton voelt hij niet snel aan. De specificaties suggereren dat deze auto meer is gebouwd voor trekkracht dan voor sprintjes.

De stoelen van de C4 Aircross zijn zacht en bieden redelijke ondersteuning, maar voor lange ritten missen ze wat zijdelingse steun. De vering is comfortabel afgesteld, wat oneffenheden goed absorbeert, maar in bochten zorgt voor veel kanteling. Op de snelweg is de auto stabiel en stil genoeg, al is er wel wat windruis rond de spiegels en bandengeluid op ruw asfalt. De zitpositie is hoog, wat veel bestuurders prettig vinden, maar de stuurkolom is niet in diepte verstelbaar, wat lange bestuurders kan hinderen.

Het onderstel is afkomstig van de Mitsubishi ASX, en dat merk je: het is degelijk maar niet verfijnd. De demping is aan de zachte kant, waardoor je over lange golven in de weg wat deint. In de stad is dat prima, maar op een bochtige provinciale weg voelt de auto wat wiebelig. De airconditioning werkt effectief, en de verwarmde stoelen (indien aanwezig) zijn welkom op koude dagen. Voor een auto uit 2012 is het comfortniveau redelijk, maar het is geen Citroën in de klassieke zin; het mist de zwevende vering die je van een C5 of C6 kent.

Geluid: de dieselmotor is bij koude start duidelijk aanwezig, maar eenmaal warm valt het mee. De 1.8 HDi is een bekende, robuuste motor, maar niet de stilste. De zesversnellingsbak heeft een wat mechanisch geluid bij het schakelen. Over het algemeen is de auto comfortabel voor dagelijks gebruik, maar lange ritten met vier personen kunnen vermoeiend zijn vanwege de beperkte beenruimte achterin (zie praktijk).

Het interieur van de C4 Aircross is een mix van Japanse degelijkheid en Franse pogen tot originaliteit. De dashboardindeling is logisch, met duidelijke tellers en eenvoudige bediening voor de airco. Maar de materialen zijn hard en goedkoop aanvoelend, met veel hard plastic. De afwerking is redelijk, maar er zitten wat scherpe randjes. Het stuurwiel is met leder bekleed (in hogere uitvoeringen) maar voelt dun aan. De middenconsole heeft een opvallend design, maar het infotainmentscherm is klein en verouderd.

Ergonomisch is het interieur niet slecht: alle knoppen zitten op logische plekken, en de bediening van de climate control is eenvoudig. Maar er zijn weinig opbergvakken; het dashboardkastje is klein en de deurvakken zijn smal. De achterbank is voor twee personen redelijk, maar drie volwassenen is te veel. De hoofdruimte is voldoende, maar de beenruimte is krap als de voorstoelen ver naar achteren staan. De kofferruimte is met 442 liter redelijk, maar de laaddrempel is hoog.

Een bijzonder detail: de Aircross heeft een panoramisch dak (in sommige uitvoeringen) dat niet open kan, maar wel veel licht binnenlaat. Dat is prettig, maar in de zomer kan het warm worden. De tellers zijn goed afleesbaar, maar de boordcomputer is beperkt. Het infotainmentsysteem is niet meer van deze tijd: geen Apple CarPlay of Android Auto, en de navigatie is traag en onnauwkeurig. Je kunt beter je telefoon gebruiken, maar dan heb je geen goed bevestigingspunt.

De C4 Aircross is met zijn 4,34 meter lengte en 1,79 meter breedte een compacte crossover die makkelijk parkeert in de stad. De hoge motorkap beperkt het zicht naar voren, maar de grote buitenspiegels compenseren dat redelijk. De achteruitrijcamera (indien aanwezig) is wazig en klein. De achterklep is groot en opent hoog, maar de laaddrempel is hoog, wat tillen van zware spullen lastig maakt.

De achterbank is neerklapbaar in 60/40-verhouding, maar niet volledig vlak. De kofferruimte van 442 liter is vergelijkbaar met concurrenten, maar de vorm is onregelmatig. Er is een reservewiel onder de vloer, wat fijn is, maar dat verhoogt de laadvloer. De auto heeft veel plastic bekleding rond de wielkasten, wat tegen stoten beschermt, maar het maakt de auto niet praktischer.

Voor gezinnen is de Aircross redelijk: er zijn Isofix-bevestigingen op de achterbank, en de deuren openen wijd, wat het in- en uitstappen makkelijk maakt. Maar de achterbank is aan de krappe kant voor drie kinderen. De gordels zijn makkelijk vast te maken, en er zijn twee bekerhouders in de middenconsole. Over het algemeen is de auto praktisch genoeg voor dagelijks gebruik, maar niet uitzonderlijk.

Dit is het zwakste punt van de C4 Aircross. Het infotainmentsysteem is hopeloos verouderd, met een klein scherm dat traag reageert en geen smartphone-integratie biedt. De navigatie is onnauwkeurig en de kaarten zijn oud. Er is bluetooth voor bellen, maar het koppelt moeizaam. De audio-installatie klinkt matig. Kortom: je kunt beter je telefoon gebruiken, maar er is geen goede plek om die te bevestigen.

Rijassistentiesystemen zijn beperkt: er is stabiliteitscontrole, maar geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistent. De Aircross heeft wel een hill descent control op AWD-versies, wat handig is op steile afdalingen. Er is een bandenspanningscontrole, maar die is indirect. De verkeersbordherkenning is niet aanwezig. Voor een auto uit 2012 was dit misschien acceptabel, maar ten opzichte van concurrenten uit dezelfde periode, zoals de Ford Grand C-Max, is dit verouderd.

Een positief punt: de vierwielaandrijving heeft een lock-modus die het koppel gelijk verdeelt, wat handig is bij lage snelheden op glad terrein. Er is ook een knop voor de hellingafdaling, die werkt prima. Maar over het algemeen is de technologische uitrusting teleurstellend. Als technologie belangrijk voor je is, kun je beter elders kijken.

De 1.8 HDi AWD heeft een officieel verbruik van 5,6 l/100 km, wat resulteert in een CO2-uitstoot van 147 g/km. In de praktijk zul je met deze diesel waarschijnlijk rond de 6,5 tot 7 liter uitkomen, afhankelijk van je rijstijl. Dat is redelijk voor een auto van dit formaat met vierwielaandrijving. De 1.6 HDi FWD is zuiniger met 4,6 l/100 km, maar die heeft minder vermogen. De benzineversie is met 5,9 l/100 km niet zuinig voor een 1.6.

De vanafprijs van de C4 Aircross was € 27.715 in Nederland, wat vergelijkbaar is met concurrenten als de Ford Grand C-Max (€ 27.550) en Chevrolet Orlando (€ 24.995). Maar de Aircross heeft minder vermogen dan de Grand C-Max (182 pk) en de Orlando (163 pk), en de technologische uitrusting is armer. De onderhoudskosten zijn gemiddeld, maar omdat de auto deelt met Mitsubishi, zijn de onderdelen niet duur. De dieselmotoren staan bekend als betrouwbaar, maar let op roetfilterproblemen bij veel korte ritten.

De verzekering is voor een diesel met 150 pk redelijk, maar de wegenbelasting is hoger dan voor een hybride. Als je veel kilometers maakt, is de diesel de beste keuze, maar de aanschafprijs is niet laag. De restwaarde van de C4 Aircross is matig, omdat het geen populaire auto is. Op de lange termijn zijn de kosten dus hoger dan bij een meer gangbare auto, zoals een Nissan Qashqai.