Dacia Dokker: de vergeten held van de praktische auto

De Dacia Dokker ziet er precies uit zoals je op basis van de prijs verwacht: hoekig, functioneel en zonder enige opsmuk. De hoge carrosserie en de grote raampartijen doen denken aan een bestelauto, wat geen toeval is – de Dokker deelt zijn basis met de partner in het bedrijf. Het is geen auto waar je even voor omkijkt op een parkeerplaats, maar dat is ook niet de bedoeling.

Wat wel opvalt is de enorme schuifdeur aan de passagierszijde, die de toegang tot de achterbank vergemakkelijkt. De proporties zijn praktisch: kort genoeg om in de stad te parkeren, hoog genoeg om veel bagage mee te nemen. De eerste indruk is er een van nuchterheid, en dat is eigenlijk best verfrissend in een wereld vol SUV's met nep-luchtroosters.

Op basis van de cijfers – 116 pk, een leeggewicht van 1.205 kg en een 0-100-tijd van 10,7 seconden – is de Dokker geen snelheidsmonster, maar ook niet hopeloos traag. De besturing is licht en direct, maar biedt weinig feedback, wat bij dit type auto gebruikelijk is. De hoge carrosserie zorgt voor wat zijwaartse beweging in bochten, maar de vering is stevig genoeg om het onder controle te houden.

Op de snelweg zal de Dokker vermoedelijk redelijk stabiel aanvoelen, maar windgeruis is onvermijdelijk bij zo'n hoge, hoekige vorm. In de stad is de auto wendbaar dankzij de korte overhangen en het goede zicht naar buiten. De remmen zijn krachtig genoeg voor het gewicht, maar voelen bij herhaaldelijk gebruik misschien wat snel vermoeid – iets om rekening mee te houden als je vaak met volle lading rijdt.

De geteste 1.2 TCe met 116 pk en 190 Nm koppel is de sterkste benzineversie en levert in deze auto een prima prestatie. De acceleratie van 10,7 seconden naar 100 km/u is meer dan voldoende voor dagelijks gebruik, en de topsnelheid van 175 km/u ligt boven de Nederlandse snelheidslimieten. De motor is soepel, maar bij hoge snelheden zal hij vermoedelijk wat inspanning moeten leveren.

Interessanter zijn de dieselmotoren: de 1.5 dCi met 75 of 90 pk. Die leveren minder vermogen, maar met 4,5 l/100 km zijn ze een stuk zuiniger dan de benzineversies. De 1.6 MPI op LPG is een alternatief voor wie goedkoop wil rijden, maar het hogere verbruik van 9,0 l/100 km maakt dat voordeel deels teniet. De handgeschakelde vijfversnellingsbak is waarschijnlijk niet de meest precieze, maar doet wat hij moet doen.

De stoelen van de Dokker zijn stevig maar niet bijzonder comfortabel voor lange ritten. De zitting is kort en biedt weinig zijsteun, maar dat is normaal in dit segment. De vering is afgestemd op het vervoeren van lasten, wat betekent dat lege ritten soms wat stug aanvoelen, vooral over hobbels in de stad.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de Dokker. Bij snelwegritten zal het windgeruis duidelijk aanwezig zijn, en ook de motor is hoorbaar bij acceleratie. Toch is het niet ondraaglijk – het is gewoon een auto die geen pretenties heeft. Voor passagiers achterin is er dankzij de hoge carrosserie veel hoofdruimte, maar de achterbank is recht en biedt weinig comfort voor lange reizen.

Stap in de Dokker en je wordt begroet door hardplastic in overvloed. Het is kaal, maar wel logisch ingedeeld. De knoppen zijn groot en voelen stevig aan, en je vindt alles zonder te zoeken. Het dashboard is sober maar functioneel, met een duidelijk instrumentarium.

Wat opvalt is de enorme bergruimte: naast de kofferbak zijn er talloze vakken en opbergplekken, waaronder een groot dashboardkastje en deurvakken die een literfles kunnen bevatten. De afwerking is zoals je van Dacia gewend bent: niet verfijnd, maar wel degelijk. Er zijn geen krakende panelen, maar ook geen premium materialen – en voor deze prijs is dat prima.

Met een kofferbakvolume van 801 liter – beter dan 96% van de concurrentie – is de Dokker een klasse apart in dit segment. De laadruimte is hoog en recht, waardoor je er gemakkelijk meubels of een kinderwagen in kwijt kunt. De achterbank kan worden neergeklapt, maar niet helemaal vlak, wat een klein minpunt is.

De schuifdeur aan de passagierszijde is een slimme z cannot, vooral in krappe parkeerplaatsen. Het instappen is gemakkelijk dankzij de hoge instap, maar de bestuurdersstoel biedt beperkte verstelmogelijkheden, wat voor lange bestuurders misschien niet ideaal is. Het zicht naar voren is uitstekend, maar de dikke C-stijlen kunnen het zicht schuin achteren belemmeren. Parkeren is dankzij de korte lengte van 4,36 meter redelijk eenvoudig, maar de brede carrosserie van 1,09 meter – gemeten zonder spiegels – vraagt om wat gewenning.

De Dokker is niet bepaald een technologieparadijs. In de basisuitvoering krijg je weinig meer dan een radio en handmatige ramen. Nieuwere uitvoeringen beschikken over een eenvoudig infotainmentsysteem met Bluetooth, maar de interface is traag en de graphics zijn gedateerd.

Rijassistentiesystemen zijn beperkt tot ABS en stabiliteitscontrole; zaken als adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie zijn niet beschikbaar. Dat is gezien de leeftijd en prijs begrijpelijk, maar het betekent wel dat je het zelf moet doen. Voor wie gewend is aan moderne technologie, voelt de Dokker aan als een auto uit een vorig decennium – wat het ook is, want de basis stamt uit 2012.

Met een officieel verbruik van 6,1 l/100 km voor de 1.2 TCe zit de Dokker in de middenmoot, beter dan 48% van de concurrenten. De CO2-uitstoot van 140 g/km is redelijk, maar niet uitmuntend. De dieselmotoren doen het beter met 4,5 l/100 km en 118 g/km, maar die zijn alleen interessant als je veel kilometers maakt.

De vanafprijs van € 16.585 is opvallend laag – dat is minder dan de helft van sommige concurrenten. Onderhoudskosten zijn laag dankzij de eenvoudige techniek, maar let op de banden: de Dokker gebruikt grotere maat dan je zou verwachten, wat de vervangingskosten kan opdrijven. Verzekering is goedkoop, en de wegenbelasting is afhankelijk van het gewicht, maar valt mee voor dit formaat.