Ferrari 488 GTB: de turbo die het zielendebat beslecht

De 488 GTB is geen revolutionaire hertekening van de 458, maar evolutie in extremis. De neus is lager, de luchtinlaten zijn groter en de achterkant oogt als een aerodynamisch statement. Met 1.214 mm hoogte zit je laag, en dat zie je. Dit is een auto die eruitziet alsof hij 300 km/u wil rijden, ook als hij stilstaat.

De proporties kloppen: 4.567 mm lang en 1.953 mm breed, maar het gewicht van 1.525 kg is voor een supercar uit deze periode redelijk. De 488 is geen auto die je over het hoofd ziet, maar hij schreeuwt ook niet zo hard als een Lamborghini. Het is een subtielere vorm van agressie, typisch Ferrari.

Op basis van de specificaties en de reputatie van Ferrari's onderstel, verwacht ik een auto die levendig maar niet nerveus is. De achterwielaandrijving met 670 pk vraagt respect, maar Ferrari's elektronische differentieel en geavanceerde tractiecontrole zouden het vermogen beheersbaar moeten maken. De 760 Nm koppel komt waarschijnlijk laag in het toerental, wat zorgt voor een indrukwekkende inhaalboost.

De besturing is naar verluidt een van de beste in de business, met een snelheid en precisie die je vertrouwen geven. Op de snelweg zal de 488 vermoedelijk verrassend comfortabel zijn, maar in de stad moet je rekening houden met een zware koppeling en een laag dak. De remmen zijn krachtig, maar je moet ze warm rijden voor het echte werk.

De 3.9-liter V8 met twee turbo's is het hart van deze auto. Met 670 pk en 760 Nm is hij beter dan 99% van de concurrentie uit die periode. De acceleratie van 0-100 km/u in 3,0 seconden is ronduit bizar, en de topsnelheid van 330 km/u is alleen voor de dapperen. De 7-traps automaat met dubbele koppeling schakelt razendsnel, zoals we van Ferrari gewend zijn.

De overgang van atmosferisch naar turbo was voor veel puristen een schok, maar de cijfers liegen niet. De V8 heeft een karakteristiek geluid, al is het minder hoog en schreeuwerig dan de oude 458. Het verbruik van 11,4 l/100 km is hoog, maar voor dit prestatieniveau eigenlijk normaal. De CO2-uitstoot van 260 g/km is fors, maar dat hoort bij een auto die 99% van de concurrentie verslaat.

Voor een supercar is de 488 GTB verrassend comfortabel. De stoelen zijn stevig maar ondersteunend, en de vering is afgestemd op dagelijks gebruik, tenminste als je de comfortmodus selecteert. Op lange ritten zal het geluid van de V8 wel vermoeiend worden, maar dat is de prijs die je betaalt voor een Ferrari.

De geluidsisolatie is niet fantastisch, maar wie wil er nu isolatie in een Ferrari? Het instappen is laag, maar dat hoort erbij. In de stad is de auto goed bruikbaar dankzij de relatief korte wielbasis, maar je moet opletten met hoge stoepranden. De stoelverwarming is er niet, maar dat mis je niet in een auto die vooral voor plezier is gemaakt.

Het interieur van de 488 GTB is een mix van luxe en functionaliteit. De materialen zijn hoogwaardig, met leder en alcantara op de juiste plaatsen. Het stuurwiel zit vol knoppen, waaronder de gemanette voor de rijmodi. Het is even wennen, maar het werkt logisch. De middenconsole is opgeruimd, met een groot touchscreen dat in 2015 al redelijk goed was.

De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van een Rolls-Royce. Dat is ook niet de bedoeling. De zichtbaarheid naar achteren is beperkt, zoals bij de meeste supercars, maar de spiegels zijn goed. Er is weinig opbergruimte, maar dat is niet waar je deze auto voor koopt. Het interieur voelt speciaal aan, elke keer dat je instapt.

De kofferruimte van 229 liter is klein, maar past een weekendtas. De achterbank is niet meer dan een hoedenplank, dus dit is strikt een tweezitter. Het instappen is laag, maar met de juiste techniek kom je er wel in. Parkeren is lastig door de beperkte zichtbaarheid, maar de parkeersensoren en camera helpen.

De 488 GTB is een auto voor de zondagochtendrit, niet voor de wekelijkse boodschappen. Maar vergeleken met sommige concurrenten is hij bijna praktisch. De bodemvrijheid is laag, dus je moet oppassen met drempels. Het brandstofverbruik van 11,4 l/100 km betekent dat je vaak bij het station staat, maar dat hoort erbij.

Ferrari's infotainment is niet het modernste, maar het werkt. Het scherm is helder en reageert redelijk snel. De rijmodi (Wet, Sport, Race, CT Off, ESC Off) beïnvloeden het karakter van de auto aanzienlijk. In Race-modus wordt de auto levendiger, maar ook uitdagender. De tractiecontrole is geavanceerd en voorkomt dat je in de berm belandt, tenzij je hem uitzet.

De 488 heeft geen autonoom rijden, maar dat verwacht je ook niet. De rijassistentie is beperkt tot noodremmen en waarschuwingen, maar dat is voldoende voor een auto die bedoeld is om zelf te besturen. De connected functies zijn basic, maar wie wil er nu apps in een Ferrari? Het belangrijkste is dat de technologie de rijervaring versterkt, niet verstoort.

Met een gemiddeld verbruik van 11,4 l/100 km is de 488 GTB geen zuinige auto, maar voor een 670 pk sterke V8 is het bijna zuinig. De CO2-uitstoot van 260 g/km zorgt voor een hoge fiscale last in veel landen, en de wegenbelasting zal pittig zijn. De verzekering is ook niet goedkoop, maar dat wist je van tevoren.

Onderhoud is duur, zoals bij elke Ferrari. De banden zijn groot en slijten snel als je hard rijdt. De prijs van de 488 GTB is hoog, maar de afschrijving is relatief laag omdat het een Ferrari is. Als je het kunt betalen, is het een goede investering in plezier. Maar wees voorbereid op hoge kosten voor onderdelen en arbeid.