Ferrari Portofino: de GT die je dagelijks wilt rijden, maar durf je wel?

De Portofino is een Ferrari die niet schreeuwt, maar fluistert. De lijnen zijn vloeiend en elegant, ver verwijderd van de agressieve styling van de 488 of F8 Tributo. Met een lengte van 4,58 meter en een hoogte van slechts 1,32 meter ligt hij laag en breed op de weg. De overgang van coupé naar cabriolet is een technisch kunststukje, maar visueel blijft het een geslaagde GT.

Het is een auto die je in het donker niet direct als een Ferrari herkent, wat voor sommigen een zegen is en voor anderen een vloek. De neus is relatief ingetogen, maar de details, zoals de LED-koplampen en de actieve aerodynamische flap in de voorspoiler, verraden dat dit geen gewone cabriolet is. Het is een volwassen ontwerp dat beter veroudert dan de overdreven gespierde concurrentie.

Op basis van de specificaties belooft dit een interessante mix te worden. Met een leeggewicht van 1.739 kg is hij niet licht, maar het vermogen van 600 pk en het koppel van 760 Nm zijn indrukwekkend. De verwachting is dat de besturing direct en communicatief is, maar dat het onderstel vooral is afgestemd op lange afstanden. Dit is geen circuitmonster, maar een auto die je vermoeidheidloos door Europa jaagt.

De achtversnellingsbak met dubbele koppeling schakelt naar verluidt razendsnel, maar is ook afgestemd op comfort. In de stad zal hij vermoedelijk wat onrustig zijn op de vering, maar op de snelweg moet hij tot rust komen. De remmen zijn krachtig, maar het is de vraag hoe ze zich houden bij intensief gebruik op een bergpas. Het is een auto die je moet leren vertrouwen, vooral omdat het vermogen via de achterwielen moet worden overgebracht.

De 3.9-liter V8 met 600 pk is het kloppende hart van de Portofino. Het is dezelfde motor als in de California T, maar hier met meer vermogen en een beter gevulde koppelcurve. De acceleratie van 0 naar 100 km/u in 3,5 seconden is razendsnel, maar de manier waarop hij dat doet is belangrijker. De V8 staat bekend om zijn lineaire vermogensafgifte en een briljante soundtrack die bij hogere toeren een gehuil wordt.

Met een topsnelheid van 320 km/u zit hij in de top van zijn klasse, beter dan 98% van de concurrentie. Het is een motor die je wilt blijven revven, maar die ook genoeg koppel heeft om in de zevende versnelling rustig te cruisen. De enige motorisering is deze V8, wat de keuze simpel maakt. Er is geen hybride of diesel, en dat is precies zoals het hoort in dit segment.

De aandrijflijn is een van de beste in de business. De respons is onmiddellijk en de koppelberg van 760 Nm is al vanaf lage toeren beschikbaar. Dit zorgt voor een enorme trekkracht, maar vereist ook respect. De Portofino is geen auto voor beginners; hij kan je verrassen als je te enthousiast met het gaspedaal omgaat. Het is een motor die je dwingt om te focussen.

De Portofino is ontworpen als een GT, en dat is te zien aan het comfort. De stoelen zijn stevig maar ondersteunend, en de rijpositie is laag maar niet zo diep dat je je in een kuip voelt. De verwachting is dat de geluidsisolatie uitstekend is, zeker met het dak dicht. Het dak zelf is een stalen vouwdak dat in ongeveer 14 seconden opent, wat zorgt voor een uitstekende akoestiek en geen lekkages.

Met het dak open is het tochten op snelheid, maar dat hoort erbij. De adaptieve dempers zijn afgestemd op comfort, maar in de sportmodus worden ze duidelijk strakker. Het is een auto die je dagelijks kunt gebruiken, maar die op een slechte weg wel zijn beperkingen laat zien. De 19-inch wielen met relatief hoge banden helpen, maar het blijft een sportieve GT.

De stoelverwarming en ventilatie zijn beschikbaar, en de klimaatregeling is twee zones. Het is geen Rolls-Royce, maar voor een Ferrari is het comfortniveau verrassend hoog. De Portofino is een van de weinige auto's in dit segment die je zonder rugpijn na 1.000 kilometer kunt verlaten. De stoelen zijn echter niet elektrisch verstelbaar in de basis, wat bij dit prijspunt een beetje gierig is.

Het interieur van de Portofino is een flinke stap vooruit ten opzichte van de California. Het ontwerp is moderner en de materialen zijn van hogere kwaliteit. Het stuurwiel is een lust voor het oog, met de gevreesde maar iconische startknop op het stuur. Het centrale touchscreen van 10,2 inch is echter niet meer van deze tijd; het reageert traag en de menu-structuur is onlogisch.

De afwerking is over het algemeen goed, maar er zitten wat harde plastic delen onderin het interieur die niet passen bij de prijs. De knop voor de rijmodi (Manettino) is aanwezig op het stuur, en dat is een fysieke knop die je blind kunt bedienen. Helaas zijn veel andere functies, zoals de ventilatie, verstopt in het touchscreen, wat tijdens het rijden afleidt.

De digitale instrumentenclub is duidelijk afgeleid van de huidige Ferrari-modellen en is prima afleesbaar. De stoelen zijn comfortabel, maar de elektrische verstelbaarheid is een optie die je moet nemen. Het interieur is een mix van high-tech en traditioneel vakmanschap, maar het infotainment is het grootste minpunt van de auto. Het is functioneel, maar niet intuïtief.

Hier verrast de Portofino. Met een kofferbak van 292 liter is hij niet ruim, maar wel beter dan de meeste concurrenten in het GT-segment. Hij scoort beter dan 14% van de vergelijkbare auto's, wat aangeeft dat de meeste sportwagens nog minder ruimte bieden. De achterbank is klein en alleen geschikt voor kinderen of als extra opbergruimte, maar het is een van de weinige cabrio's met een echte achterbank.

De instap is laag, maar dat hoort bij een sportwagen. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt, vooral met het dak dicht. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een camera, maar die camera heeft een lage resolutie. De Portofino is een auto die je in de stad kunt gebruiken, maar je moet wel wennen aan de afmetingen en de hoge motorkap.

De portieren zijn lang en in een smalle parkeerplaats kom je er moeilijk uit. Het dak openen en sluiten kan tot een snelheid van 40 km/u, wat handig is als je onverwachts wordt verrast door een bui. Het is geen praktische auto in de zin van een stationwagon, maar voor een Ferrari is hij verrassend bruikbaar. De achterbank is echter meer een noodoplossing dan een comfortabele zitplaats.

Het infotainmentsysteem is het zwakste punt van de Portofino. Het 10,2-inch scherm is aanwezig, maar de software is traag en de bediening is niet logisch. Er is Apple CarPlay en Android Auto, maar dat moet je als optie bijbestellen. Het geluidssysteem is prima, maar de gebruikersinterface is verouderd, zeker in vergelijking met de systemen van Audi of Porsche uit dezelfde periode.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt. Er is adaptieve cruisecontrol, maar geen rijstrookassistent die goed werkt. Dit is een auto die is gebouwd voor de bestuurder, niet voor de technologie. De bandenspanningscontrole is aanwezig, maar geavanceerde functies zoals een head-up display zijn niet leverbaar. Het is een bewuste keuze van Ferrari om de technologie niet te laten overheersen.

De Manettino-knop op het stuur is de belangrijkste technologie in de auto. Het verandert de reactie van het gaspedaal, de versnellingsbak en de dempers. Het is een fysieke knop die je blind kunt bedienen, en dat is precies hoe het hoort in een auto als deze. De rest van de technologie is functioneel, maar niet baanbrekend. Het is een gemiste kans in een auto die verder zo goed is.

De connectiviteit is beperkt tot de basis. Er is een USB-aansluiting en Bluetooth, maar geen draadloos opladen of een Wi-Fi-hotspot. Het is een auto die is gebouwd in een tijdperk waarin smartphones nog niet dominant waren. Voor een auto uit 2017 is het acceptabel, maar het is duidelijk dat Ferrari de focus op rijplezier heeft gelegd, niet op technologie.

Het officiële verbruik van 11,7 l/100 km is een theoretisch cijfer. In de praktijk zul je met normaal rijden al snel op 14 tot 15 liter komen, en als je het gaspedaal vaker indrukt, is 20 liter geen uitzondering. Met een CO2-uitstoot van 267 g/km zit hij in de hoogste belastingcategorie, wat forse jaarlijkse kosten met zich meebrengt. De V8 is dorstig, maar dat wist je van tevoren.

De vanafprijs van € 241.260 is slechts het begin. De optielijst is lang en duur, en de afschrijving op een Ferrari is minder extreem dan op andere luxe auto's, maar nog steeds aanzienlijk. Het onderhoud is duur en moet bij een erkende dealer gebeuren om de garantie te behouden. De banden zijn speciaal voor de Portofino ontwikkeld en vervangen is een kostbare grap.

De Portofino scoort slecht op het gebied van efficiëntie: beter dan slechts 6% van de concurrentie op verbruik en 3% op CO2. Dat is logisch voor een auto met 600 pk, maar het betekent wel dat je een groot budget nodig hebt voor de operationele kosten. De wegenbelasting is exorbitant en de verzekering is ook niet mals. Het is een auto voor de happy few die de kosten kunnen dragen zonder met hun ogen te knipperen.