Ferrari Portofino M: de GT die je elke dag kunt rijden – en soms niet wilt stoppen

De Portofino M is geen Ferrari die schreeuwt, maar er is geen twijfel over wat je ziet. De lange motorkap, de scherpe lijnen en die typische Ferrari-grille maken duidelijk dat dit een echte Maranello is, ook al is het de 'instap-Ferrari'. De verhoudingen zijn klassiek GT: lang, laag en breed, maar niet zo agressief als een middenmotor-model. Het dak is een hardtop-coupé die in enkele seconden wegklapt – een feestje op zich, maar wel eentje dat je alleen bij stilstand kunt bewonderen.

Binnenin valt de eerste indruk mee: het is geen overdreven futuristisch interieur, maar wel een die duidelijk is ontworpen rond de bestuurder. De materialen voelen hoogwaardig aan, al is het ontwerp wat conservatiever dan bij de nieuwste modellen. De Portofino M wil een GT zijn die je ook na een lange rit nog fris uitstapt, en dat zie je terug in de keuze voor comfort boven pure sportiviteit. Toch zijn er genoeg details die verraden dat dit een Ferrari is – van het startscherm tot de met carbon omrande ventilatieroosters.

Op papier is de Portofino M een achterwielaandrijver met 620 pk, en dat klinkt als een recept voor chaos. Maar Ferrari heeft de afgelopen jaren flink geïnvesteerd in elektronische hulpmiddelen, en de specificaties suggereren dat de auto je vaker redt dan je zou denken. Het gewicht is met ongeveer 1,5 ton niet extreem voor een GT, en de 8-traps automaat – een dubbele koppeling – schakelt razendsnel. Verwacht een auto die je met vertrouwen een bocht in stuurt, maar die je ook respect moet leren tonen.

De besturing is elektrisch, maar Ferrari heeft er verstand van: op basis van de cijfers en eerdere ervaringen met het merk, voelt het waarschijnlijk direct en precies, zonder dat je elke oneffenheid in je handen voelt. Het onderstel is stugger dan dat van een gewone GT, maar niet zo hard dat je op een Nederlandse dijkweg je vullingen verliest. Op de snelweg lijkt de Portofino M op zijn gemak, met een stabiel rechtuitgedrag en een vermogen dat je moeiteloos laat invoegen – al moet je wel opletten dat je niet per ongeluk boven de limiet zit, want 620 pk gaat snel.

De 3.9-liter V8 met 620 pk is een icoon, en terecht. Deze motor is een doorontwikkeling van de eenheid die al jaren in diverse Ferrari's ligt, en hij levert niet alleen vermogen maar ook karakter. Het blok loopt zijdezacht tot hoog in de toeren, maar het is vooral het koppel dat indruk maakt: je hoeft niet te toerenjagen om vlot mee te komen. De acceleratie naar 100 km/u in 3,5 seconden is niet eens het hele verhaal – het is de manier waarop hij dat doet, met een geluid dat je rillingen bezorgt, die de Portofino M bijzonder maakt.

Er is maar één motorversie, wat de keuze makkelijk maakt. Een diesel of hybride hoef je hier niet te verwachten – dit is een pure benzine-GT, en dat is prima. De 8-traps automaat schakelt vlot en kan ook handmatig worden bediend via de peddels, die groot en stevig aanvoelen. Het is geen dual-clutch zoals in de SF90, maar deze automaat is sneller dan je ooit zelf zou schakelen. Voor wie twijfelt tussen deze en een McLaren GT: die heeft ook 620 pk, maar de Portofino M voelt waarschijnlijk meer als een auto die je dagelijks kunt gebruiken, terwijl de McLaren meer een event is.

De Portofino M is verrassend comfortabel voor een Ferrari. De stoelen zijn stevig maar niet onbarmhartig, en ze bieden voldoende zijdelingse steun zonder dat je er na een uur in knijpt. De vering is afgestemd op comfort – zeker in de 'Bumpy Road'-modus – en de auto slikt hobbels beter dan je zou verwachten van een auto met dit vermogen. Op lange ritten is de Portofino M waarschijnlijk een van de weinige Ferrari's waar je geen pijn in je rug krijgt.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt, maar dat is ook niet de bedoeling. Je wilt de V8 horen, en dat doe je – vooral met het dak open. Met het dak dicht is het nog steeds een stuk stiller dan een cabriolet met stoffen dak, maar je hoort wel altijd een vleug motorgezoem. De klimaatregeling is effectief, en er is zelfs een windscherm dat je kunt opzetten als je met het dak open rijdt – een detail dat het comfort op de snelweg aanzienlijk verbetert. Kortom: dit is een GT die je zomaar mee zou nemen naar Zuid-Frankrijk, en dan niet alleen voor de show.

Het interieur van de Portofino M is een mengelmoes van traditie en moderniteit. Het dashboard is duidelijk geïnspireerd op oudere Ferrari's, met een centrale toerenteller die je blik naar de rode lijn trekt. Het stuur is dik en heeft een startknop die je moet indrukken – een klassiek Ferrari-detail dat nooit verveelt. De materialen zijn van topkwaliteit: veel leder, carbon en aluminium, al is het geheel niet zo futuristisch als in de SF90 of Roma.

Het infotainment is echter een minpunt. Het systeem is gebaseerd op oudere technologie en reageert niet altijd even snel. De grafische vormgeving is duidelijk verouderd, en de menu-structuur is niet intuïtief. Gelukkig zijn er nog fysieke knoppen voor de belangrijkste functies, zoals de klimaatregeling, maar het touchscreen voor navigatie en media is een gemiste kans – zeker in een auto van deze prijs. Het is functioneel, maar het voelt niet als de state-of-the-art die je in een moderne Ferrari zou verwachten.

De Portofino M is een GT, geen gezinsauto, maar hij is verrassend praktisch. De kofferbak biedt 292 liter met het dak dicht – genoeg voor twee weekendtassen – en met het dak open blijft er nog ruimte over. De achterbank is meer een noodoplossing: twee zitjes die vooral geschikt zijn voor kinderen of voor extra bagage. Volwassenen passen er alleen als de voorstoelen ver naar voren staan, en dan nog is het krap. Dit is geen auto voor vier volwassenen op vakantie.

Instappen is makkelijker dan in een middenmotor-Ferrari, omdat je niet over een brede drempel hoeft te stappen. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt – vooral met het dak dicht. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een camera, maar die camera is van matige kwaliteit. De hoge instap en de brede carrosserie maken dat je in de stad goed moet opletten, maar het is geen nachtmerrie. Kortom: de Portofino M is een van de meest bruikbare Ferrari's die je kunt kopen, maar je moet niet verwachten dat hij een stationwagen vervangt.

Ferrari heeft de Portofino M uitgerust met een scala aan rijhulpsystemen, zoals adaptieve cruise control, rijbaanassistent en noodremassistent. Die werken naar verwachting – het is geen Tesla, maar het systeem is betrouwbaar en niet te betuttelend. De auto heeft ook een 'Manettino'-knop op het stuur waarmee je de rijmodi instelt, van 'Comfort' tot 'Race'. Het is een fysiek element dat je vertrouwen geeft, en het is typerend voor Ferrari: technologie die de ervaring verbetert zonder dat je door een menu hoeft te scrollen.

Het infotainment is, zoals gezegd, het zwakke punt. Het systeem is traag en de bediening is afgeleid van oudere systemen. Er is ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto, maar die werken alleen via een kabel – draadloos is er niet. De digitale teller is goed afleesbaar, maar de grafische stijl is niet meer van deze tijd. Voor een auto die in 2020 op de markt kwam, is dit achterhaald. Het is geen dealbreaker, maar het is wel iets waar je rekening mee moet houden als je veel waarde hecht aan moderne tech.

Over het officiële verbruik van de Portofino M is geen specifiek cijfer bekend, maar met een 3.9-liter V8 en 620 pk mag je niet verwachten dat je zuinig rijdt. In de praktijk zal een normaal gebruik al snel rond de 1 op 5 liggen, en als je het gaspedaal vaker indrukt, zakt dat verder. De CO2-uitstoot is hoog, wat betekent dat je in Nederland veel wegenbelasting betaalt – als je de auto al dagelijks gebruikt, want veel eigenaren zetten hem op een kenteken dat alleen in het weekend rijdt. Het is geen auto voor mensen die op hun ecologische voetafdruk letten.

De prijs van de Portofino M is niet opgegeven, maar verwacht dat je ruim boven de 200.000 euro zit. Dat is veel geld, maar in dit segment is het niet uitzonderlijk – een McLaren GT kost vergelijkbaar, en een Lamborghini Huracán is zelfs duurder. Onderhoud is duur, zoals bij elke Ferrari, maar de betrouwbaarheid is de afgelopen jaren verbeterd – al blijft het een Italiaanse auto met elektronische foefjes. Banden zijn ook een kostenpost, vooral als je regelmatig het vermogen benut. Kortom: dit is geen auto voor de arme liefhebber, maar wie het kan betalen, krijgt veel auto voor zijn geld.