Ferrari Roma: elegante gran turismo met een verrassend scherp randje

De Ferrari Roma is een opvallende verschijning, maar niet op de manier die je van een Ferrari verwacht. Geen enorme spoilers, geen agressieve hoeken, maar een strakke, elegante lijn die meer weg heeft van een gran turismo uit de jaren zestig. De neus is laag en breed, met een subtiele knipoog naar de Ferrari 250 GT Berlinetta. De koplampen zijn smal en modern, en de achterkant heeft een horizontale lichtbalk die de auto breed doet lijken. Het geheel staat op 20-inch wielen die perfect in de wielkasten vallen.

Het interieur is een verademing. Geen chaotisch dashboard vol knoppen, maar een strakke, symmetrische opzet met een groot centraal touchscreen en een apart display voor de passagier – zodat die ook het gevoel heeft dat hij iets te doen heeft. De materialen zijn top: veel leder, carbon en aluminium, maar het geheel blijft elegant en niet overdreven. De stoelen zijn sportief maar comfortabel, en het stuur zit boordevol knoppen, waaronder de bekende startknop en de manettino voor de rijmodi. De afwerking is zoals je mag verwachten van een merk dat zijn naam op de auto zet.

De proporties kloppen: 4,65 meter lang, 1,97 meter breed en 1,30 meter hoog. Dat is breder dan een Porsche 911, maar lager en langer. Het dakhelt elegant naar achteren, en de achterklep is vrij klein – dat zie je terug in de kofferruimte. Maar de eerste indruk is die van een auto die je niet snel vergeet, en dat is precies wat je wilt als je deze prijs betaalt.

De besturing is direct en precies, met een goede feedback die je zelden vindt in moderne auto's. De elektrische bekrachtiging is goed afgesteld: niet te licht, niet te zwaar, en het stuurt precies daar waar je wilt. De vering is aan de comfortabele kant voor een Ferrari, maar dat past bij de filosofie van de Roma: een GT die je langere ritten laat overleven zonder dat je rug protesteert. In de bochten voelt de auto stabiel en neutraal aan, mede dankzij het lage gewicht van 1.570 kg – dat is lichter dan de meeste concurrenten.

De remmen zijn krachtig en progressief, met een goed pedaalgevoel. De motor reageert direct op het gas, maar de turbo's zorgen voor een lichte vertraging onder de 3.000 toeren. Daarboven komt de V8 pas echt tot leven en trekt hij door tot ver in de toeren. De 8-traps automaat schakelt snel en soepel, maar in de sportmodus wordt hij agressiever en houdt hij de toeren hoog. Op de snelweg is de Roma stabiel en stil, maar de brede banden zorgen voor veel rolgeluid op ruw asfalt.

Met 620 pk en 760 Nm is de acceleratie indrukwekkend, maar de auto voelt niet onhandelbaar. De tractiecontrole werkt goed, en op droog wegdek kun je de auto met vertrouwen vol het gas geven. De topsnelheid van 320 km/u is theoretisch, maar de auto voelt ook op hogere snelheden stabiel. In de stad is de Roma verrassend makkelijk te besturen, met een goede draaicirkel en een helder zicht naar voren – al is de achterkant wat lastig in te schatten door de hoge schouders.

De Roma heeft één motor: een 4,0-liter V8 met dubbele turbo die 620 pk levert bij 7.500 toeren en 760 Nm koppel. Dat is een evolutie van de motor uit de Portofino, maar met meer vermogen en een betere respons. Het blok is een hoogtoerige V8 die je niet snel verveelt, met een heerlijk geluid dat bij 3.000 toeren ontwaakt en tot 7.500 toeren blijft zingen. De turbo's zijn groot, maar de motor heeft weinig last van turbovertraging – al moet je boven de 3.000 toeren blijven voor het beste gevoel.

De acceleratie van 0-100 km/u in 3,4 seconden is snel, maar niet baanbrekend – de elektrische auto's van vandaag doen het sneller. Maar de manier waarop de V8 zijn kracht levert, is veel emotioneler dan een elektromotor. De topsnelheid van 320 km/u is indrukwekkend, en met deze cijfers zit de Roma in de top 5% van zijn klasse. De 8-traps automaat is de enige versnellingsbak – een handbak is niet leverbaar – maar hij schakelt zo snel en soepel dat je hem niet mist.

De motor is gekoppeld aan een achterwielaandrijving, wat zorgt voor een klassieke sportieve rijervaring. Het koppel van 760 Nm is veel, maar de elektronica houdt het netjes in toom. Voor de echte rijder is er een modus waarin de stabiliteitscontrole minder ingrijpt, maar dan moet je wel weten wat je doet. De motor is flexibel: in de stad kun je rustig toeren, maar op een bochtige weg wil hij aangespoord worden. Het is een motor die je dwingt om actief te rijden, en dat is precies wat je wilt in een Ferrari.

De stoelen zijn verrassend comfortabel voor een sportauto. Ze bieden voldoende zijdelingse steun voor bochtenwerk, maar zijn niet zo hard dat je na een uur last krijgt van je rug. De elektrische verstelbaarheid is uitgebreid, en ook de stuurkolom is elektrisch verstelbaar. De instap is laag, maar dat is normaal voor een auto van 1,30 meter hoog. Eenmaal gezeten heb je een goed zicht naar voren en opzij, maar de achteruit is beperkt – parkeren doe je met de camera.

De vering is aan de comfortabele kant, met een adaptief onderstel dat je kunt aanpassen via de manettino. In de comfortmodus slikt de auto hobbels en oneffenheden goed op, maar op snelweg blijft er wat rolgeluid van de brede banden. De geluidsisolatie is redelijk, maar je hoort de motor altijd – dat is eerder een pluspunt dan een minpunt. Voor lange ritten is de Roma verrassend geschikt, met een redelijke rijpositie en voldoende beenruimte.

Het klimaatregelsysteem werkt goed en is makkelijk te bedienen via het centrale scherm. De stoelverwarming en -ventilatie zijn optioneel, maar een aanrader als je de auto dagelijks gebruikt. De auto heeft geen traditionele middenconsole, maar een zwevend plateau met de bediening voor de versnellingsbak – dat oogt strak en scheelt ruimte. Het comfortniveau is hoog, maar de auto blijft een sportauto, dus je voelt de weg – alleen iets minder dan in een pure racer.

Het interieur van de Roma is een van de mooiste van de afgelopen jaren. Het dashboard is symmetrisch opgebouwd, met een groot centraal touchscreen van 8,4 inch dat verticaal is geplaatst. Daarnaast heeft de passagier een eigen display waarop je onder andere het toerental kunt zien – een slimme vondst die de passagier het idee geeft dat hij meerijdt in een raceauto. De materialen zijn van topkwaliteit: leder, alcantara, carbon en aluminium, allemaal perfect afgewerkt.

De bediening is wennen. Veel functies zitten in het touchscreen, zoals klimaatregeling en stoelverwarming, maar de basisbediening (verwarming, ventilatie) zit in een aparte rij knoppen onder het scherm. Het stuur heeft talloze knoppen, waaronder de manettino en de startknop – je moet even wennen, maar het went. De versnellingsbak bedien je met een hendel die meer weg heeft van een schakelaar – je drukt op een knop voor D en R, en er is een aparte knop voor de handrem.

De afwerking is uitstekend, met nauwe kieren en mooie details zoals de luchtroosters die lijken op straalmotoren. De stoelen zijn mooi gevormd en bieden voldoende comfort, maar de achterbank is meer een noodoplossing – twee volwassenen passen er niet echt in. Het interieur is een van de sterke punten van deze auto, en het zal je niet snel vervelen – zeker niet met al die opties die je kunt kiezen, zoals carbonstiksels en speciale ledersoorten.

De kofferbak van 272 liter is klein, maar voor een Ferrari niet onredelijk. Je kunt er een weekendtas in kwijt, maar niet veel meer. De achterbank is meer een bagageplateau – je kunt er een jas of een kleine tas op leggen, maar geen mens. De instap achterin is nagenoeg onmogelijk, dus het is echt een 2+0 met een grote opbergruimte achter de stoelen.

De auto is laag en breed, wat parkeren niet makkelijker maakt. De achteruitrijcamera is standaard, en ook de parkeersensoren helpen, maar door de hoge schouders is het zicht naar achteren beperkt. De spiegels zijn groot en elektrisch verstelbaar, dus je kunt redelijk inschatten waar de auto eindigt – maar het blijft een uitdaging in een parkeergarage. De draaicirkel is redelijk, maar je moet wel een paar keer steken om te keren.

Het instappen is laag, maar dat hoort bij een sportauto. Eenmaal gezeten is de hoofdruimte voldoende, maar lange bestuurders (boven de 1,90 m) kunnen met hun hoofd tegen het dak komen. De deuren zijn lang, dus je moet oppassen dat je ze niet tegen een paaltje stoot. De auto is niet praktisch in de zin van een hatchback, maar voor een Ferrari is hij verrassend bruikbaar – als je geen kinderen of grote honden hebt.

De Roma is uitgerust met een modern infotainmentsysteem dat draait op een systeem dat Ferrari zelf heeft ontwikkeld. Het 8,4-inch touchscreen reageert snel en is helder, maar de menu-structuur is niet altijd logisch. De navigatie werkt goed, en er is Apple CarPlay en Android Auto – al moet je die optie wel bijbestellen. Het geluidssysteem is optioneel met JBL, maar het standaardsysteem is al redelijk.

De rijassistentie is beperkt, zoals je mag verwachten van een sportauto. Er is een noodremsysteem, maar geen adaptieve cruisecontrol – die is niet leverbaar. Er is wel een achteruitrijcamera en parkeersensoren, maar geen dodehoekassistent. De auto heeft wel een bandenspanningscontrole en een vermoeidheidsherkenning, maar dat is het wel. Voor een auto van deze prijs is dat karig, maar Ferrari richt zich meer op prestaties dan op comforttechnologie.

Het passagiersdisplay is een leuke gimmick, maar het is ook functioneel: de passagier kan het toerental zien, maar ook de snelheid en het gekozen rijprogramma. Er is geen head-up display, wat jammer is – je moet je ogen van de weg halen om de snelheid te zien. De auto heeft wel een boordcomputer die je kunt bedienen via het stuur, maar de knoppen zijn niet altijd even intuïtief. Het systeem is niet het beste in zijn klasse, maar het werkt en ziet er goed uit.

Het officiële verbruik van de Roma is niet opgegeven in de specificaties, maar met een 4,0-liter V8 en 620 pk mag je rekenen op een dorstige auto. In de praktijk zul je tussen de 12 en 15 liter per 100 km verbruiken, afhankelijk van je rijstijl. De CO2-uitstoot is hoog, dus de wegenbelasting is fors – in Nederland betaal je een rib uit je lijf, in België valt het iets mee.

De prijs van de Roma is niet opgegeven, maar reken op een basisprijs van rond de 250.000 euro – en met opties kan dat snel oplopen tot boven de 300.000. De onderhoudskosten zijn hoog, maar Ferrari heeft een vast onderhoudsschema dat je moet volgen om de garantie te behouden. De banden zijn groot en duur, en de remmen zijn ook niet goedkoop. De afschrijving is onvoorspelbaar, maar een Ferrari houdt zijn waarde vaak beter dan andere sportauto's.

De verzekering is duur, zeker voor jonge bestuurders. De wegenbelasting in Nederland is extreem hoog vanwege het gewicht en de CO2-uitstoot – reken op zo'n 4.000 tot 5.000 euro per jaar. In België is de BIV en de jaarlijkse verkeersbelasting ook niet mals. Het is geen auto voor de zuinige rijder, maar als je deze auto koopt, is dat waarschijnlijk niet je grootste zorg.