Fiat Viaggio: een Italiaanse Chinees die nooit zijn thuis vond

De Fiat Viaggio is een auto die je in Europa nooit tegenkomt, en dat is jammer, want zijn uiterlijk had best wat aandacht verdiend. Hij is ontworpen voor China, maar de strakke lijnen en de prominente grille doen denken aan een Italiaans pak: formeel, maar met een zwierige kraag. Hij is met 4679 mm flink aan de maat voor een sedan uit dit segment, maar oogt door de lage daklijn (1471 mm) eerder gestroomlijnd dan log.

Bij de eerste indruk valt op dat hij geen typische Fiat is. Er is geen knipoog naar de 500 of de Panda; dit is een serieuze sedan die vooral indruk wil maken met zijn proporties. Het interieur, voor zover zichtbaar op de plaatjes, ademt een zakelijke sfeer met een groot touchscreen en strakke lijnen. Het is een auto die duidelijk gemaakt is voor een markt waar ruimte en status belangrijker zijn dan eigenzinnigheid.

Met 150 pk en 230 Nm koppel op een leeggewicht van 1490 kg — dat is zwaarder dan 60% van zijn concurrenten uit die periode — verwacht ik geen sportieve verrassingen. De acceleratie van 9,5 seconden naar 100 km/u bevestigt dat: dit is geen auto die je in je stoel drukt, maar eentje die rustig zijn werk doet. De 6-traps automaat zal vermoedelijk vloeiend schakelen, maar met dit gewicht en dit vermogen moet je de motor hoog in de toeren houden om vlot mee te komen in het verkeer.

Op de snelweg ligt zo'n zware sedan doorgaans stabiel, en met een topsnelheid van 208 km/u is hij niet eens traag — hij heeft alleen tijd nodig om daar te komen. De besturing zal, gezien de markt waar hij voor bedoeld was, vermoedelijk licht en comfortabel zijn afgesteld, niet direct. In de stad is zo'n lange auto met een ruime draaicirkel misschien niet ideaal, maar op de rechte lijn is dit waarschijnlijk een rustige reisgenoot. Het is geen auto voor de liefhebber van feedback, maar wel voor iemand die van A naar B wil zonder opzien te baren.

De Viaggio is er in drie smaken, maar het is één motorblok: een 1.4-liter turbobenzine in twee vermogensniveaus. De 120 pk-versie is er met handbak of automaat, de 150 pk-versie alleen met een 6-traps automaat. Die laatste is de enige die enigszins recht doet aan het gewicht van de auto, maar zelfs dan blijf je met 9,5 seconden naar de 100 ver achter op wat de cijfers beloven.

De koppelcijfers zijn ook niet om over naar huis te schrijven: met 230 Nm zit hij onder het gemiddelde van zijn tijdgenoten. Interessant is dat de Viaggio een sedan is in een tijd dat de markt massaal naar SUV's en cross-overs verschoof. In dat licht is het een beetje een anachronisme: een klassieke, driedelige sedan met een moderne turbo. Het blok zal vermoedelijk soepel lopen, maar het is geen motor die je 's ochtends wakker maakt. Het is een werkmier, geen racepaard.

Met een wielbasis die bij dit formaat hoort en een gewicht dat vooral in de onderbouw zit, verwacht ik dat de Viaggio een comfortabele cruise-auto is. De lange wielbasis (die je niet in de cijfers ziet maar wel voelt) dempt hobbels doorgaans beter dan een korte. Het lage dak betekent wel dat je als inzittende van 1.90 meter misschien wat krap zit, maar de voorstoelen zullen vermoedelijk prima zijn voor lange ritten.

Geluidsisolatie is bij Chinese marktauto's vaak een dingetje: ze willen stil zijn, maar bezuinigen op de materialen die dat bewerkstelligen. Ik vermoed dat de Viaggio bij snelwegritten wat wind- en bandengeruis zal laten horen, maar niet storend. De vering is waarschijnlijk aan de zachte kant afgesteld, wat in China met zijn slechte wegen geen slechte keuze is. In Europa zou dat betekenen dat je wat meer carrosseriebeweging voelt in bochten, maar dat is een prijs die je betaalt voor comfort.

Het interieur van de Viaggio is een mengelmoes van Italiaanse stijl en Chinese wensen. De materialen zijn waarschijnlijk degelijk maar niet bijzonder: hard plastic op de lagere delen, zachtere panelen bovenin. De knoppen en schakelaars zullen een Fiat-DNA hebben, wat betekent dat ze functioneel zijn maar niet altijd even logisch geplaatst. Het grote scherm in het dashboard is typisch voor die periode: het oogt groot, maar de software was toen nog niet wat het nu is.

Wat opvalt is de ruimte: dit is een auto die gemaakt is om achterin te zitten, waarschijnlijk met een chauffeur voorin. De achterbank biedt vermoedelijk veel beenruimte, maar het lage dak betekent dat je hoofd misschien tegen de hemel zit. De afwerking is voor Fiat-begrippen redelijk, maar het is geen auto die je in het premiumsegment zou plaatsen. Het is een degelijke, zakelijke omgeving die vooral functioneel is.

De Viaggio is met 4679 mm een forse auto, wat in Europese steden een nadeel is. Parkeren wordt een uitdaging, vooral omdat de auto niet beroemd is om zijn parkeersensoren of camera's in die tijd. De kofferbak is waarschijnlijk ruim — sedans hebben dat voordeel — maar de opening is vaak klein, dus grote spullen worden een gepuzzel.

Instappen is laag, zoals bij elke sedan, en dat kan voor oudere passagiers een struikelblok zijn. Het zicht naar achteren is vermoedelijk matig door de hoge kofferklep en de kleine achterruit. In China is dat geen probleem, want daar heb je vaak een chauffeur die het parkeren doet. In Europa zou je er flink aan moeten wennen. Het is een auto die beter tot zijn recht komt op de snelweg dan in de stad.

Voor een auto uit 2013-2017 is de technologische uitrusting van de Viaggio redelijk standaard. Het infotainmentsysteem zal vermoedelijk een touchscreen hebben met navigatie, maar de software was in die tijd traag en niet altijd even intuïtief. Fiat stond niet bekend om zijn vlotte systemen, en de Chinese versies hadden vaak hun eigen, lokale software die niet altijd even goed was geoptimaliseerd.

Rijassistentie is beperkt: verwacht geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistent, want dat was in dit segment en deze periode nog niet standaard. Wat je wel krijgt, is een achteruitrijcamera (waarschijnlijk) en een paar sensoren. De technologische hoogstandjes van die tijd, zoals Apple CarPlay, zul je hier niet vinden. Het is een auto die vooral overkomt als een product van zijn tijd, niet als een pionier.

Over het verbruik kan ik op basis van de gegevens weinig concreets zeggen, maar met een 1.4-turbomotor en een gewicht van 1490 kg verwacht ik geen wonderen. De 120 pk-versies zullen in de praktijk rond de 1 op 12-14 zitten, de 150 pk-versie misschien iets zuiniger op de snelweg maar dorstiger in de stad. Het is geen auto die je koopt voor zijn efficiëntie.

De prijs van de Viaggio was in China concurrerend, maar in Europa is hij nooit verkocht. Dat betekent dat je hem alleen als import kunt kopen, met alle kosten van dien: onderdelen zijn lastig te krijgen, en een dealer die hem kent, zul je niet vinden. De betrouwbaarheid is een onbekende, maar Fiat heeft niet de beste reputatie op dat vlak. Dit is een auto voor de liefhebber die graag sleutelt, niet voor iemand die een zorgeloze daily driver zoekt.