Ford Bullitt: een ode aan de V8, maar niet zonder compromissen

De Ford Bullitt is geen doorsnee Mustang. Hij is herkenbaar aan de donkergroene lak (Dark Highland Green), zwarte details en de klassieke Torq Thrust-achtige velgen. Het geheel ziet er strak en ingetogen uit, zonder de overdreven spoilers en luchthappers van de gewone GT's. Het is een Mustang voor volwassenen, al blijft het een breed beest met een lange motorkap.

Bij het openen van het portier valt het interieur in eerste instantie wat tegen. Het is duidelijk afgeleid van de gewone Mustang, met veel hard plastic en een wat rommelige lay-out. De stoelen zien er sportief uit en het stuurwiel voelt lekker dik aan, maar de algehele sfeer is niet zo speciaal als de prijs doet vermoeden. Je zit er wel goed in, met een lage zitpositie en een duidelijk zicht op de klassieke ronde instrumenten.

De Bullitt is een auto die je bekijkt en laat bekijken. De subtiele details, zoals de zwarte grille zonder het Ford-embleem en de rode remklauwen, maken het plaatje compleet. Het is geen auto die schreeuwt om aandacht, maar hij trekt het wel aan. Mensen die weten wat het is, zullen je erop aanspreken; mensen die het niet weten, denken dat het een gewone Mustang is. Dat is precies de charme van dit model.

Met 480 pk op de achterwielen en een leeggewicht van 1.746 kilo is de Bullitt geen lichtgewicht, maar de cijfers liegen er niet om. De acceleratie van 0-100 in 6,0 seconden is niet spectaculair voor dit vermogen, maar het gevoel dat die V8 je vooruit duwt is onbetaalbaar. De handgeschakelde zesbak is een genot om te gebruiken, met een korte, precieze slag. De koppeling is zwaar maar duidelijk, en het motormanagement laat je niet afslaan, al moet je wel even wennen aan de lange pedaalweg.

Het onderstel is stevig afgesteld, maar niet zo verfijnd als bij Europese concurrenten. Op een hobbelig B-weggetje wiebelt de achteras af en toe wat, en de besturing is licht en niet heel communicatief. Toch is de Bullitz geen onsamenhangende auto. Hij stuurt scherp genoeg in bochten en de achterwielaandrijving zorgt voor een speels karakter, mits je de tractiecontrole uitschakelt. Op de snelweg is hij stabiel en rechtuit, al is het stuurwiel wat vaag rond het middelpunt.

De remmen doen hun werk, maar na een paar stevige remmanoeuvres kun je wat fading verwachten. De Bullitt is geen tracktool, maar een grand tourer met spierkracht. In de stad voelt hij groot en log aan, met een enorme draaicirkel en een zwak zicht naar achteren. Parkeren is een uitdaging, vooral omdat de neus lang is en je de hoeken niet goed kunt inschatten.

De Bullitt heeft maar één motor: de befaamde 5.0 V8, hier in een iets pittigere versie met 480 pk en 569 Nm koppel. Dat is goed voor een topsnelheid van 262 km/u, wat meer is dan de meeste concurrenten. Het blok is een hoogtepunt: hij loopt zijdezacht stationair, maar zodra je het gaspedaal indrukt, komt er een diepe, rauwe V8-sound die je rillingen bezorgt. De koppelcurve is breed, waardoor je al vanaf 2.500 toeren goed vooruitkomt, maar het echte feest begint boven de 5.000 toeren, wanneer hij gretig naar de toerenbegrenzer rent.

De handgeschakelde zesbak is een van de beste die Ford ooit heeft geleverd. Hij schakelt strak en kort, en de automatische rev-matching (die je kunt uitschakelen) zorgt voor perfecte downshifts. Het is een bak die je uitnodigt om te spelen, en dat is maar goed ook, want met een verbruik van 13,3 l/100 km op de gecombineerde cyclus wil je niet te vaak van de eerste naar de zesde versnelling schakelen. Dat verbruik is overigens een van de hoogste in zijn klasse, en in de praktijk zul je al snel richting de 15 of 16 liter gaan als je het blok laat zingen.

De acceleratie van 0-100 in 6,0 seconden is niet zo snel als sommige concurrenten, die vaak onder de 5 seconden duiken. Dat komt deels door het gewicht en deels door de handbak, die nu eenmaal langzamer schakelt dan een automaat. Maar de Bullitt is geen sprintkanon; hij is een auto voor het gevoel, niet voor de cijfers. De topsnelheid van 262 km/u is echter indrukwekkend voor een Amerikaanse muscle car, en hij trekt ook op hoge snelheid nog vlot door.

De stoelen van de Bullitt zijn comfortabel en bieden voldoende zijdelingse steun, al zijn ze niet zo knijpend als die in een Porsche. Ze zijn elektrisch verstelbaar en verwarmd, wat fijn is op lange ritten. De rijpositie is laag, maar je zit niet te diep weggedoken. Het stuurwiel is in alle richtingen verstelbaar, dus een goede houding is snel gevonden.

Het onderstel is stug, maar niet oncomfortabel. Op snelwegen is de Bullitt een uitstekende reisgenoot, met een stabiele rechtuitloop en een redelijk stille cabine. Het motorgeluid is op kruissnelheid aanwezig, maar niet storend. Wel hoor je veel windgeruis rond de zijspiegels en bandengeluid op ruw asfalt.

In de stad is de Bullitt minder op zijn gemak. De vering is hard en de wielbasis lang, waardoor je elke oneffenheid voelt. De stoelen zijn wel goed, maar de auto is te breed en te log voor stadsverkeer. Je zult hem vooral gebruiken voor lange afstanden en mooie wegen, niet voor de dagelijkse file.

Het interieur van de Bullitt is een gemengd verhaal. Het stuurwiel is prachtig, met een lederen omwikkeling en een groene markering op het midden, een subtiele knipoog naar de film. De instrumenten zijn duidelijk afleesbaar en de wijzerplaten hebben een klassieke uitstraling. Maar dan is er ook het goedkope plastic op het dashboard en de deurpanelen, dat niet past bij de prijs van deze auto.

Het infotainmentsysteem is een 8-inch touchscreen met Ford's Sync 3-systeem. Dat werkt vlot en heeft een duidelijke menustructuur, maar de graphics zijn wat verouderd. Er is gelukkig nog een fysieke volume- en schakelknop, wat fijn is tijdens het rijden. De klimaatregeling is eenvoudig en heeft fysieke knoppen, wat ik prefereer boven alles in een touchscreen.

De Bullitt heeft geen achterbank die je wilt gebruiken voor volwassenen, maar als je kinderen hebt, is het prima. De materialen zijn overal hetzelfde: hard plastic op de lagere delen, maar de stoelen zijn bekleed met een mooi leder/imitatieleder-combinatie. Het geheel is functioneel, maar niet bijzonder. Het is alsof je in een goed uitgeruste Mustang GT zit, niet in een speciale editie die meer kost.

Met een kofferbak van 382 liter is de Bullitt niet ruim. Dat is minder dan de meeste concurrenten, en het is ook niet handig gevormd. De opening is klein en de laaddrempel hoog. Voor een weekendtas of boodschappen is het prima, maar voor een lange vakantie met het gezin wordt het krap.

De achterbank is krap en heeft weinig hoofdruimte. Kinderen passen er prima, maar volwassenen zullen hun hoofd stoten. De zitpositie is hoog en de rugleuning staat te recht. Het is duidelijk dat deze auto vooral om de bestuurder draait, niet om de passagiers.

Het instappen is laag, maar met een beetje soepelheid kom je er wel in. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt. De achteruitrijcamera helpt bij het parkeren, maar de sensoren zijn niet standaard. De spiegels zijn groot en geven een redelijk beeld, maar de dode hoek is aanwezig. Gelukkig is er een dodehoekassistent, maar die is niet zo verfijnd als bij Duitse merken.

De Bullitt is uitgerust met Ford's Sync 3-systeem, dat werkt met een 8-inch touchscreen. Het systeem reageert snel en heeft een logische menustructuur. Apple CarPlay en Android Auto zijn standaard, en dat is het belangrijkste. Het systeem is niet zo geavanceerd als de nieuwste systemen van BMW of Mercedes, maar het doet wat het moet doen.

De rijassistentiesystemen zijn aanwezig: adaptieve cruisecontrol, lane-keeping assist, en een noodremsysteem. Ze werken naar behoren, maar zijn niet zo soepel als bij sommige concurrenten. De adaptieve cruisecontrol houdt de afstand goed aan, maar remt soms abrupt. De lane-keeping assist is niet te opdringerig, maar grijpt soms onverwacht in.

Het instrumentenpaneel is analoog met een klein digitaal display in het midden. Dat toont onder andere de gekozen versnelling en het vermogen. Het is functioneel, maar niet zo aanpasbaar als de digitale clusters die je in veel moderne auto's vindt. De Bullitt heeft ook een launch control, maar met een handbak is dat meer een kwestie van zelf goed wegkomen. In de praktijk is het systeem vooral een gimmick.

Het officiële verbruik van de Bullitt is 13,3 l/100 km, wat neerkomt op een CO2-uitstoot van ongeveer 300 g/km. Dat is extreem hoog in vergelijking met moderne auto's, en je betaalt dan ook veel belasting. In de praktijk zul je, als je het blok regelmatig laat zingen, eerder rond de 15 tot 16 liter zitten. Alleen als je heel rustig rijdt, kun je in de buurt van de 12 liter komen.

De prijs van de Bullitt ligt aanzienlijk hoger dan die van een gewone Mustang GT, en dat is voor een groot deel te danken aan de exclusiviteit en de naam. Maar je krijgt ook een paar extra's, zoals de speciale lak en de herziene uitlaat. De onderhoudskosten zijn vergelijkbaar met die van andere V8's: olie verversen is duur, en de banden zijn groot en duur. De achterbanden slijten snel als je vaak het gaspedaal induwt.

Als je kijkt naar de prijs-kwaliteit, is de Bullitt eigenlijk geen goede deal. Je betaalt een meerprijs van duizenden euro's ten opzichte van een Mustang GT, en de prestaties zijn nagenoeg hetzelfde. Het is een auto voor liefhebbers en verzamelaars, niet voor rationele kopers. Als je puur op cijfers afgaat, kun je beter een Porsche GT3 kopen, die sneller, zuiniger en beter is in alles. Maar de Bullitt heeft iets wat de GT3 niet heeft: karakter.