Ford Escape ST-Line 2.0 EcoBoost: Amerikaans met een Europees sausje, maar niet zonder compromissen

De Ford Escape oogt als een Amerikaan die een Europees pak heeft aangemeten. De ST-Line uitvoering voegt wat sportieve details toe, maar de basis blijft een vrij behoudende, hoog gebouwde SUV. Niet lelijk, maar ook niet iets waar je voor omkijkt. Het is meer een 'doet wat het moet'-design dan een statement.

Het interieur oogt in eerste instantie ruim en overzichtelijk, maar de materialen voelen niet overal even hoogwaardig aan. Je ziet direct dat Ford hier op kosten heeft gelet. Toch is de eerste indruk redelijk: je zit hoog, het zicht is goed en de knoppen zijn groot en duidelijk. Het belooft een praktische auto te worden, geen lustobject.

Met 253 pk en 380 Nm is de Escape ST-Line geen doetje. Op basis van de specificaties voelt hij vermoedelijk lekker vlot aan, zeker in het middensegment. De besturing is vermoedelijk licht maar redelijk direct, en het onderstel is waarschijnlijk stevig afgesteld om het gewicht in toom te houden. Toch blijft het een hoge SUV, dus verwacht geen sportwagenpret.

In de stad is de Escape door zijn afmetingen (4,57 meter lang) redelijk wendbaar, al is de brede 1,88 meter soms even wennen. Op de snelweg zal hij vermoedelijk stabiel liggen, maar het hoge verbruik van de 2.0 EcoBoost laat je daar niet lang van genieten. De achtbak schakelt waarschijnlijk soepel, maar of hij altijd de juiste versnelling kiest, is op afstand lastig te beoordelen.

De 2.0 EcoBoost is de krachtigste benzine in het gamma en levert 253 pk. Dat is meer dan de meeste concurrenten, maar het koppel van 380 Nm is minder bijzonder (27% beter dan de rest). Het vermogen is goed voor een 0-100 km/u die vermoedelijk rond de 7 seconden ligt, maar het officiële verbruik zal je niet blij maken. Ford geeft geen zuinigheidscijfer in onze data, maar met zo'n blok weet je dat het een dorstige is.

Naast deze viercilinder biedt Ford ook een 1.5 EcoBoost met 182 pk en twee plug-in hybrides met 212 pk. De PHEV is interessant voor wie veel korte ritten doet, maar het extra gewicht en de complexiteit zijn nadelen. De 1.5 is waarschijnlijk voldoende voor dagelijks gebruik, maar de 2.0 is de enige die de Escape echt sportief laat aanvoelen. Het is een duidelijke keuze: wil je prestaties of zuinigheid?

De stoelen in de ST-Line zijn vermoedelijk stevig maar ondersteunend, al is het leer niet van het allerhoogste niveau. De vering is waarschijnlijk aan de stevige kant om het hoge koetswerk in toom te houden, wat op slecht asfalt voor wat stugheid kan zorgen. Op lange ritten is de Escape vermoedelijk comfortabel, maar niet uitzonderlijk stil; de wind- en bandengeluiden dringen waarschijnlijk wat meer door dan bij Duitse concurrenten.

In de stad is de ophanging vergevingsgezind genoeg voor drempels, maar de 19-inch wielen (optioneel) kunnen het comfort negatief beïnvloeden. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden voldoende ruimte, ook voor lange mensen. Toch is het geen auto waarin je na drie uur nog fris uitstapt; het is meer een 'goed', geen 'geweldig'.

Het interieur is praktisch ingericht met grote, duidelijke knoppen en een overzichtelijke lay-out. De materialen zijn wisselend: zacht plastic op de deuren, maar hard plastic op het dashboard. De afwerking is degelijk, maar niet bijzonder. Ford heeft duidelijk gekozen voor functionaliteit boven luxe.

Het meest opvallende is het grote verticale touchscreen (optioneel 13,2 inch) dat het middelpunt vormt. Het werkt vermoedelijk vlot, maar de menustructuur is niet altijd even logisch. Fysieke knoppen voor de airco zijn er wel, en dat is een pluspunt. De ruimte voorin is ruim, met voldoende opbergvakken, maar het geheel voelt niet zo premium als de prijs doet vermoeden.

Met een kofferbak van 1.062 liter (gemeten tot dak) biedt de Escape meer ruimte dan 96% van de concurrentie. Dat is indrukwekkend en maakt hem uitermate geschikt voor gezinnen of mensen die veel spullen vervoeren. De achterbank is neerklapbaar en biedt een bijna vlakke laadvloer, al is de laadhoogte aan de hoge kant.

De achterbank biedt veel beenruimte, maar de hoofdruimte is door het aflopende dak iets minder. Het instappen is gemakkelijk dankzij de hoge zit, en het zicht rondom is goed, al is de achteruitkijkspiegel wat klein. Parkeren is door de afmetingen en de parkeersensoren prima te doen, maar in smalle parkeergarages moet je oppassen.

Ford's SYNC-systeem is over het algemeen snel en intuïtief, maar het grote touchscreen kan afleiden tijdens het rijden. De stemherkenning werkt redelijk, maar is niet de beste in zijn klasse. Draadloze Apple CarPlay en Android Auto zijn standaard, wat fijn is. De rijassistentie, zoals adaptieve cruisecontrol en lane-keeping, werkt vermoedelijk goed, maar de systemen zijn niet zo verfijnd als bij sommige Europese merken.

Een opvallend detail is de 'phone-as-key'-functie, waarmee je je telefoon als sleutel kunt gebruiken. Dat is handig, maar het werkt niet altijd feilloos. De digitale instrumentencluster is duidelijk afleesbaar, maar mist wat personalisatiemogelijkheden. Kortom: de techniek is aanwezig en functioneert, maar het is geen toonbeeld van innovatie.

Het officiële verbruik van de 2.0 EcoBoost is niet opgegeven in onze data, maar op basis van het vermogen en gewicht kun je rekenen op een praktijkverbruik van zo'n 1 op 9 tot 1 op 10. Dat is hoog voor een SUV van dit formaat, zeker vergeleken met hybrides of diesels. De CO2-uitstoot zal daardoor ook fors zijn, wat resulteert in een hoog bijtellingspercentage voor zakelijke rijders.

De prijs van de Escape is niet opgegeven, maar gezien de concurrentie (Škoda Enyaq Coupe iV vanaf €46.500) ligt deze vermoedelijk in dezelfde orde. De onderhoudskosten zijn redelijk, maar de banden (vooral op 19 inch) zijn duur. De plug-in hybride is interessanter voor de portemonnee, maar die kost meer in aanschaf. Kortom, de 2.0 is alleen voor de liefhebber die verbruik minder belangrijk vindt.