Ford Expedition: Amerikaanse kolos die indruk maakt, maar vooral op de snelweg

Met een lengte van 5,33 meter en een hoogte van bijna twee meter laat de Ford Expedition geen twijfel bestaan over zijn aanwezigheid. Dit is een auto die ontworpen is voor Amerikaanse highways, niet voor Nederlandse provinciale wegen. De massieve grille en de hoge neus geven hem een dominant uiterlijk dat je of geweldig vindt, of overdreven. Een middenweg is er niet.

Het interieur oogt in eerste instantie robuust en overzichtelijk, maar bij nadere beschouwing merk je dat Ford vooral heeft ingezet op functionaliteit in plaats van luxe. Er is veel hard plastic te vinden, zeker in vergelijking met Europese concurrenten als de Genesis GV70. Toch zit alles logisch in elkaar en voelt het degelijk aan, precies wat je van een Amerikaanse werkpaard-SUV mag verwachten.

Op basis van de specificaties – 440 pk, 691 Nm en vierwielaandrijving – kun je verwachten dat de Expedition verrassend vlot accelereert voor een auto van dit formaat. Het enorme koppel is al vanaf lage toeren beschikbaar, wat het rijden op de snelweg vermoedelijk moeiteloos maakt. In de stad zal de auto echter log aanvoelen, met een grote draaicirkel en een gewicht dat je altijd voelt.

De ophanging is waarschijnlijk afgestemd op comfort, zoals het een Amerikaanse SUV betaamt. Oneffenheden worden vermoedelijk goed weggefilterd, maar in bochten zal de carrosserie flink overhellen. De besturing is naar verwachting licht en niet erg communicatief, maar dat is niet waar je deze auto voor koopt. Het is een cruiser, geen bochtenvreter.

De Expedition is er in drie vermogensvarianten van dezelfde 3.5-liter EcoBoost V6: 380, 400 en 440 pk. De topversie die wij als referentie gebruiken, levert 440 pk en 691 Nm, waarmee hij qua vermogen beter scoort dan 82% van zijn concurrenten en qua koppel beter dan 87%. Dat zijn cijfers die respect afdwingen, ook al zegt dat niet alles over het rijgedrag.

De 10-traps automaat (10AT) is een bekende van Ford en schakelt naar verwachting soepel, maar soms wat traag bij plotselinge acceleratie. De motorkeuze is beperkt: er is alleen benzine, geen hybride of diesel. Dat betekent dat je vooral op de snelweg een hoog verbruik moet accepteren. Voor wie veel kilometers maakt, is dat een belangrijk nadeel.

De Expedition is gebouwd voor lange afstanden, en dat is te zien aan de stoelen. Die zijn breed, zacht en vermoedelijk zeer comfortabel, ook na uren achter het stuur. De beenruimte is ruimschoots aanwezig, zowel voorin als op de tweede zitrij. De derde rij is minder comfortabel, maar voor een auto van dit formaat nog redelijk bruikbaar voor volwassenen over korte afstanden.

Geluidsisolatie is een sterk punt van Amerikaanse SUV's, en de Expedition zal daar naar verwachting geen uitzondering op zijn. Op de snelweg blijft het waarschijnlijk stil in de cabine, wat bijdraagt aan het comfort. In de stad is de auto door zijn formaat minder comfortabel, vooral bij het manoeuvreren in smalle straten of parkeergarages.

Het interieur van de Expedition is ruim en praktisch, maar niet bijzonder luxueus. Ford gebruikt veel harde kunststoffen die niet passen bij het prijsniveau, zeker niet als je de auto vergelijkt met een Genesis GV70. De knoppen en bedieningselementen zijn groot en duidelijk, wat de bediening eenvoudig maakt, maar het geheel oogt wat ouderwets.

De infotainment is met een groot touchscreen en een digitaal instrumentenpaneel goed uitgerust, maar de menu-structuur is niet altijd even intuïtief. Fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn gelukkig aanwezig, wat de bediening ten goede komt. Toch had Ford wat meer aandacht mogen besteden aan de afwerking en materiaalkeuze, want hier wringt de schoen.

Met een kofferbakvolume van 547 liter achter de derde zitrij is de Expedition verrassend praktisch. Klap je de achterste stoelen neer, dan ontstaat er een enorme laadruimte waar een complete verhuizing in past. De achterklep is groot en elektrisch bedienbaar, wat het laden vergemakkelijkt.

Het instappen is door de hoge instaphoogte niet ideaal voor kleinere mensen of kinderen, maar een treeplank is waarschijnlijk leverbaar. Het zicht naar voren is goed door de hoge zithouding, maar naar achteren is het zicht beperkt door de grote C-stijlen. Parkeren is een uitdaging, maar met parkeersensoren en camera's moet het te doen zijn. Het is en blijft echter een auto die je niet even in een gemiddeld parkeervak zet.

De Expedition is uitgerust met een groot infotainmentscherm en een digitaal instrumentenpaneel, maar de software is niet de snelste en reageert soms wat traag. Draadloze Apple CarPlay en Android Auto zijn waarschijnlijk aanwezig, wat het gebruiksgemak ten goede komt. Toch is de interface niet zo overzichtelijk als die van nieuwere Europese modellen.

Op het gebied van rijhulpsystemen biedt Ford een compleet pakket, waaronder adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistentie. Deze systemen werken naar verwachting prima op de snelweg, maar zijn niet zo verfijnd als die van de Duitse concurrentie. De head-updisplay is een welkome toevoeging, maar verder is er weinig innovatiefs te vinden.

Het officiële verbruik van de Expedition is niet opgegeven, maar met een zware benzinemotor en een groot koetswerk mag je rekenen op een dorstig karakter. In de praktijk zal het verbruik vermoedelijk rond de 1 op 5 liggen, wat betekent dat je bij elke tankbeurt flink moet bijbetalen. De CO2-uitstoot is dan ook hoog, wat leidt tot een fors belastingtarief in België en Nederland.

De prijs van de Expedition is aan de hoge kant, zeker voor een Ford. De concurrentie van de Genesis GV70 biedt meer luxe voor minder geld, en ook de Mercedes-AMG CLE 53 is een interessante optie voor wie sportiever wil. De Expedition moet het hebben van zijn unieke karakter en enorme ruimte, maar dat heeft een prijs. Onderhoud en banden zijn door het formaat ook duurder dan gemiddeld.