Ford Mustang V8: Amerikaans theater, Nederlandse tol

De Ford Mustang uit deze generatie (2014-2017) is een statement. Met zijn lange motorkap, gespierde flanken en die kenmerkende drie verticale achterlichten ziet hij eruit alsof hij net uit een Amerikaanse actiefilm is gestapt. In Nederland is zo'n auto natuurlijk een blikvanger, maar ook een die je niet snel over het hoofd ziet. De proporties zijn typisch Amerikaans: breed, laag en lang, met een neus die duidelijk gemaakt is voor een grote motor.

Als je voor het eerst plaatsneemt, valt vooral het contrast op tussen het Amerikaanse koetswerk en de Europese details. Het interieur is een mengelmoes van goedkope plastics en een paar premium accenten, maar de basis is duidelijk afkomstig uit een tijdperk waarin Ford nog niet zo bezig was met Europese kwaliteitsnormen. Toch heeft de Mustang een zekere charme die je niet in een Duitse of Japanse auto vindt. Het is een auto met persoonlijkheid, ook al is die persoonlijkheid soms een beetje luidruchtig en opdringerig.

Op basis van de specificaties is de Mustang met de 5.0 V8 en de 6-traps automaat een auto die je nooit helemaal onder controle hebt, maar dat is juist de charme. Het achterwielaandrijving en de 530 Nm aan koppel zorgen voor een auto die bij elke stoplichtsprint zijn achterbanden laat protesteren, vooral als het asfalt nat is. De besturing is niet bijzonder scherp of communicatief, maar hij is wel direct genoeg om je een gevoel van controle te geven, zolang je niet te veel vraagt.

In bochten voelt de Mustang zijn gewicht van 1.691 kg, maar de ophanging is zodanig afgesteld dat hij redelijk vlak blijft. Het is geen circuitbeest, maar een grand tourer die je met een gerust hart een bochtige B-weg op kunt sturen, zolang je de elektronica maar aan laat staan. Op de snelweg is hij juist op zijn best: rustig, stabiel en met genoeg kracht om elke inhaalactie in te korten tot een kwestie van seconden. De remmen zijn krachtig, maar de auto is zwaar, dus je moet wel tijdig anticiperen.

De 5.0-liter V8 in deze Mustang is een feest voor je oren en je rechtervoet. Met 421 pk en 530 Nm koppel levert hij prestaties die in de top 15% van zijn klasse liggen, en de sprint naar 100 km/u in 4,8 seconden is ronduit indrukwekkend. De 6-traps automaat is niet de snelste of meest geavanceerde bak die er is, maar hij schakelt voldoende vlot en past goed bij het karakter van de motor. Het is een ouderwetse combinatie die vooral draait om beleving, niet om efficiëntie.

Ford bood in deze generatie ook een 2.3-liter EcoBoost-viercilinder aan, die met 310 tot 317 pk al behoorlijk snel is, maar het mist het karakter van de V8. De V6 is een tussenvariant die vooral bedoeld was voor de Amerikaanse markt, maar in Europa vooral interessant was voor mensen die de V8 niet konden betalen. Voor de echte liefhebber is de V8 echter de enige juiste keuze, want die biedt niet alleen meer vermogen, maar ook een soundtrack die geen enkele viercilinder kan evenaren.

De Mustang is geen auto die je voor het comfort koopt, maar verrassend genoeg valt het mee. De stoelen zijn stevig maar niet oncomfortabel, en ze bieden voldoende zijdelingse steun voor een sportieve rijstijl. De vering is aan de stevige kant, maar niet zo hard dat je elke oneffenheid in het wegdek voelt. Op de snelweg is hij verrassend comfortabel, met een redelijke geluidsisolatie, al hoor je de V8 natuurlijk wel brommen als je het gaspedaal intrapt.

In de stad is de Mustang minder op zijn gemak. De brede carrosserie en de grote draaicirkel maken parkeren een uitdaging, en de ophanging voelt wat stug aan op klinkerwegen. Ook de hoge instap en de lage zitpositie maken in- en uitstappen niet makkelijker, zeker niet voor mensen met een minder goede rug. Maar als je eenmaal rijdt, vergeet je die nadelen snel, want de Mustang is een auto die je meeneemt op reis, niet een die je naar je bestemming brengt.

Het interieur van de Mustang is een beetje een gemiste kans. De materialen zijn wisselend van kwaliteit: je vindt er zacht plastic op het dashboard, maar ook harde, goedkope delen die meer thuishoren in een Focus uit 2005. De afwerking is niet op het niveau van Duitse concurrenten, maar dat wist je van tevoren. Wat wel opvalt, zijn de details die de auto karakter geven, zoals de metalen sierlijsten en de stoelen met het Mustang-logo.

De ergonomie is redelijk, maar niet perfect. De knoppen voor de airco en het infotainment zijn logisch gegroepeerd, maar sommige functies zitten op onverwachte plaatsen, zoals de knop voor de elektronische stabiliteitscontrole die je eerst moet zoeken. Het infotainmentsysteem zelf is verouderd, met kleine knoppen en een trage reactie, maar het werkt. De analoge instrumenten zijn duidelijk afleesbaar en geven je alle essentiële informatie, al hadden we graag een head-up display gezien, maar dat is misschien te veel gevraagd voor een Amerikaanse auto.

De Mustang is geen praktische auto, maar dat wist je al. De achterbank is klein en alleen geschikt voor kinderen of voor korte ritten met volwassenen die geen beenruimte nodig hebben. De kofferbak heeft een inhoud van 382 liter, wat meer is dan je zou verwachten van een sportieve coupé, maar de opening is klein en de laadrand ligt hoog. Het is dus niet de auto om mee naar de bouwmarkt te gaan.

Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en de kleine achterruit, maar dat wordt gecompenseerd door de dodehoekassistentie die op veel uitvoeringen standaard was. Parkeren is een uitdaging vanwege de afmetingen, maar de parkeersensoren en de achteruitrijcamera helpen. Al met al is de Mustang een auto die je koopt voor de passie, niet voor de logistiek. Als je een gezin hebt, is dit niet de auto voor jou.

De Mustang uit deze periode was niet de meest technologisch geavanceerde auto, maar hij had wel een aantal moderne snufjes. Het infotainmentsysteem met het SYNC-systeem van Ford was beschikbaar, maar het was niet het meest intuïtieve systeem dat we kennen. De navigatie werkt, maar de interface is verouderd en de kaarten zijn niet altijd even actueel. Wel had de auto een aantal handige functies, zoals een selecteerbare rijmode (Normal, Sport, Track) die de reactie van het gaspedaal en de versnellingsbak aanpast.

Op het gebied van rijassistentie was de Mustang redelijk uitgerust, met onder meer adaptieve cruisecontrol, lane departure warning en een noodremsysteem. Die systemen werken naar behoren, maar ze zijn niet zo verfijnd als in een Duitse auto. Zo kan de adaptieve cruisecontrol soms wat abrupt remmen, en de lane departure warning waarschuwt soms te laat. Maar voor een Amerikaanse auto uit 2014 is het allemaal redelijk. De echte technologie in deze auto zit in de aandrijflijn, niet in de elektronica.

Hier komt de domper. Het officiële verbruik van de Mustang 5.0 V8 is 12,1 l/100 km, maar in de praktijk zul je al snel boven de 14 liter uitkomen als je het gaspedaal vaker intrapt dan strikt noodzakelijk is. Dat is een verbruik dat in de onderste 8% van zijn klasse ligt, en met een CO2-uitstoot van 281 g/km is hij ook niet bepaald groen. In Nederland betaal je daar flink voor, zowel in wegenbelasting als in BPM, al is die laatste al verwerkt in de prijs.

De vanafprijs van € 66.663 is fors, zeker voor een auto die in de VS voor minder dan de helft te koop was. Maar je krijgt er wel een auto voor die in de top 15% van zijn klasse presteert op het gebied van vermogen en acceleratie. Houd ook rekening met hogere onderhoudskosten, want een V8 met 421 pk is niet goedkoop in het onderhoud. Banden slijten snel, remmen zijn duur, en de motor heeft regelmatig een oliebeurt nodig. Kortom, de Mustang is een auto voor mensen die het kunnen betalen, niet alleen de aanschaf, maar ook het dagelijkse gebruik.