Ford Mustang Convertible: Amerikaans theater, met een rekening

De Ford Mustang Convertible uit 2014-2017 is geen subtiele verschijning. Met een lengte van 4,78 meter, een breedte van 1,92 meter en een hoogte van 1,38 meter ligt hij laag en lang op de weg, met een grille die je in de achteruitkijkspiegel van je voorganger al van verre ziet. De proporties zijn klassiek Amerikaans: lange motorkap, korte achterkant en een cabriodak dat de lijn verrassend goed intact laat.

De eerste indruk is vooral er één van 'ik wil erin'. Het dak omlaag, de zon erop, en je voelt je direct de ster in een film. Maar als je dichterbij komt, zie je ook de minder flatteuze details: plastic delen in het interieur die niet zouden misstaan in een Fiesta uit 2010, en een dashboard dat vooral veel vierkante meters is. Het is geen Duits precisiewerk, maar dat wil je hier ook niet. Dit is theater, en theater mag best wat ruwer zijn.

Op basis van de cijfers en de onderstelgeometrie die Ford destijds flink heeft aangepakt voor Europa, stuurt de Mustang verrassend scherp. Het is geen BMW-niveau, maar de achterwielaandrijving en het beperkte gewicht van 1.747 kg (voor een cabrio met V8) zorgen voor een gebalanceerd karakter. De elektrische stuurbekrachtiging is licht maar niet gevoelloos, en in bochten voel je de achterkant willen bewegen als je het gas intrapt. ESP uitschakelen? Doen, maar alleen op een circuit.

De cabrioversie is stugger dan de coupé, maar dat is logisch. Je merkt wel dat het koetswerk minder star is: op oneffen wegen voel je de carrosserie licht werken. Het is geen rammelende oldtimer, maar de Duitse concurrentie is strakker. Op de snelweg is hij stabiel, en met 249 km/u topsnelheid (als je het lef hebt) blijf je je afvragen of het dak wel blijft zitten. Het antwoord is ja, maar het gevoel is anders dan in een gesloten auto.

De 5.0-liter V8 in deze uitvoering is het kloppend hart van de Mustang. Met 421 pk en 530 Nm koppel is hij niet alleen snel op papier: de acceleratie van 0-100 in 4,8 seconden is ronduit indrukwekkend, ook naar moderne maatstaven. Het vermogen is beter dan 88% van de concurrentie uit die periode, en je voelt het. De V8 heeft een heerlijke, diepe grom die bij hoge toeren overgaat in een schel gehuil. De 6-traps automaat schakelt vlot, maar is niet zo snel als een moderne dubbelkoppeling. Handbak liefhebbers kunnen ook terecht, maar de koppeling is licht en het schakelgevoel is wat rubberachtig.

Er zijn ook zuinigere motoren in het gamma: de 2.3 EcoBoost met 314 of 317 pk is een prima keuze voor wie minder wil verbruiken, maar het is niet hetzelfde. De V6 (305 pk) is een beetje een vreemde eend in de bijt, en eigenlijk overbodig. Met de V8 haal je het echte Amerika in huis, maar dan moet je wel doorhebben dat je aan de pomp 12,8 l/100 km kwijt bent. Dat is slechter dan 92% van de concurrentie, en dat merk je.

De stoelen voorin zijn breed en comfortabel, met voldoende zijdelingse steun voor een cabrio. Ze zijn niet zo sportief als die in een Porsche, maar voor lange ritten zijn ze prima. De achterbank is eerder een bank voor jassen dan voor mensen, maar dat weet je bij een 2+2. De vering is aan de stevige kant, maar niet oncomfortabel. Op de snelweg is het met het dak dicht redelijk stil, maar met het dak open krijg je natuurlijk wind in je haar — dat hoort erbij.

Het grootste comfortpunt is het dakmechanisme. Het stoffen dak is elektrisch bedienbaar en gaat in enkele seconden open of dicht, zelfs tot 50 km/u. Dat is handig als je onverwachts een bui krijgt. Maar met het dak dicht is het wel lawaaierig op de snelweg: windgeruis is duidelijk aanwezig, en bij 130 km/u moet je je stem verheffen om te praten. Het is geen auto voor rustige, stille ritten, maar dat verwacht je ook niet van een Mustang Cabrio.

Het interieur van de Mustang Convertible is een mengelmoes van stijlen. Je krijgt een klassiek symmetrisch dashboard met een centrale console die geïnspireerd is op vliegtuigen, maar de materialen zijn niet premium. Er is veel hard plastic, en sommige knoppen voelen goedkoop aan. Toch is het ergonomisch prima: alle belangrijke bedieningselementen zijn binnen handbereik, en de stoelen zijn goed verstelbaar. Het stuur is dik en prettig om vast te houden.

Een opvallend detail is de rijmodusknop op de middenconsole, waarmee je het gasrespons, de stuurbekrachtiging en de stabiliteitscontrole kunt aanpassen. Sportmodus maakt de auto agressiever, maar de verschillen zijn niet enorm. Het infotainmentsysteem is verouderd, met kleine knoppen en een niet al te snelle interface, maar het werkt. De analoge klokken zijn duidelijk afleesbaar, en de toerenteller is groot. Het is geen interieur om over naar huis te schrijven, maar het past bij het karakter van de auto.

De kofferbak van de Mustang Convertible is klein: 323 liter, beter dan slechts 21% van de concurrentie. Met het dak open wordt die ruimte nog kleiner, omdat het dakmechanisme de ruimte deels inneemt. Een weekendtas en een paar jassen passen er wel in, maar voor een lange vakantie met z'n tweeën moet je creatief inpakken. De achterbank is ook niet bruikbaar voor volwassenen, en de instap achterin is een acrobatische oefening.

Het zicht naar buiten is matig: de dikke dakstijlen en de hoge gordellijn maken het lastig om over de schouder te kijken. Parkeren is ook geen pretje, want de auto is breed en de neus is lang. Gelukkig zijn er parkeersensoren en een achteruitrijcamera, maar die camera heeft een lage resolutie. Met het dak open is het zicht natuurlijk beter, maar dan heb je last van wind. Kortom: dit is geen praktische auto, maar dat wist je toen je hem kocht.

De technologie in de Mustang Convertible uit 2014-2017 is gedateerd, maar compleet. Er is een infotainmentsysteem met navigatie, Bluetooth en een USB-aansluiting, maar het werkt traag en de interface is niet intuïtief. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, want dat bestond nog niet in die tijd. De geluidsinstallatie is prima, maar niet meer dan dat.

Rijassistentiesystemen zijn beperkt: je krijgt adaptieve cruisecontrol op sommige uitvoeringen, maar geen actieve rijbaanassistent of noodremfunctie. De Mustang is vooral een auto voor de purist, niet voor de techneut. Wat wel slim is, is de elektronische sperdifferentieel op de V8-uitvoeringen, die je helpt om het vermogen op de weg te krijgen. En de launch control is een leuke gimmick, al moet je die alleen gebruiken op een afgelegen plek.

De officiële verbruikscijfers zijn schrikbarend: 12,8 l/100 km voor de V8 met automaat, en in de praktijk zul je al snel boven de 14 liter uitkomen als je het gaspedaal vaker indrukt. Met een CO2-uitstoot van 289 g/km betaal je in België en Nederland stevige belastingen. De 2.3 EcoBoost is zuiniger (8,2-9,8 l/100 km), maar dan mis je het V8-gevoel.

De aanschafprijs van een gebruikte Mustang Convertible uit deze periode is relatief laag voor wat je krijgt: je kunt al modellen vinden voor minder dan 30.000 euro, afhankelijk van de staat en kilometerstand. Maar de onderhoudskosten zijn niet mals: banden zijn breed en duur, en de V8 lust olie. De betrouwbaarheid is redelijk, maar er zijn bekende problemen met de transmissie en de elektrische dakpomp. Kortom: goedkoop in aanschaf, duur in bezit.