Ford Ranger 2.0 EcoBlue AWD: werkpaard met een luxeprobleem

Met zijn 5.354 mm lengte en 1.821 mm hoogte maakt de Ford Ranger geen enkele kans om onopgemerkt te blijven. Dit is een auto die je niet over het hoofd ziet, of je nu wilt of niet. De stoere, hoekige vormgeving straalt vooral 'ik ben een echte pick-up' uit, zonder zich te verliezen in overdreven chroom of nep-terreinwagensieraden. Het is een ontwerp dat functioneel oogt, en dat is precies wat een auto als deze moet doen.

Stap je in, dan valt de hoge instap op – je klimt erin, niet alsof je in een gewone auto stapt. Het interieur ziet er stevig en solide uit, met materialen die tegen een stootje kunnen. Het is geen luxe SUV-interieur, maar dat hoeft ook niet. De eerste indruk is: dit is een auto die gemaakt is om te werken, niet om indruk te maken op de buren. En dat is op zich al een verademing.

Op basis van de cijfers voorspel ik dat de Ranger zich op de weg beter gedraagt dan je van een auto met dit formaat zou verwachten. De achterwielaandrijving in de basisversie geeft een klassiek pick-upgevoel, maar de AWD-versie die wij als referentie gebruiken, zal met zijn vierwielaandrijving vooral stabiliteit bieden in bochten en op losse ondergrond. Het leeggewicht van 2.133 kg is fors, maar dat betekent ook dat de auto stevig op de weg ligt.

De besturing is vermoedelijk licht en niet overdreven direct – je stuurt een vrachtwagen, geen sportauto. Maar de Ranger is geen logge kolos; het onderstel is afgestemd op belading, dus onbeladen kan de achterkant wat stug aanvoelen. Remmen met 500 Nm koppel is een kwestie van vertrouwen, maar Ford heeft de remmen waarschijnlijk goed gedimensioneerd voor het gewicht. In de stad is de Ranger door zijn lengte een beetje een obstakel, maar op de snelweg is hij op zijn plek.

De 2.0-liter EcoBlue-diesel is in twee vermogensvarianten leverbaar: 170 pk met achterwielaandrijving en 213 pk met vierwielaandrijving. Die laatste levert een koppel van 500 Nm, wat meer is dan 76% van de concurrentie. Dat betekent dat trekkracht geen probleem is, of je nu een zware aanhanger trekt of een heuvel op rijdt. De 10-traps automaat zal het koppel soepel overbrengen, al is het afwachten hoe snel hij schakelt.

Met 213 pk zit de Ranger boven de helft van de concurrentie, maar de topsnelheid van 180 km/u is minder indrukwekkend – slechts beter dan 10% van vergelijkbare auto's. Dat is logisch voor een pick-up: het gaat niet om snelheid, maar om kracht. De acceleratie zal vermoedelijk niet sensationeel zijn, maar dat is ook niet waar je deze auto voor koopt. De diesel is de enige brandstofoptie, wat in dit segment gebruikelijk is, maar het betekent wel dat je in steden met milieuzones mogelijk problemen krijgt.

Comfort in een pick-up is altijd een compromis, en de Ranger is daarop geen uitzondering. De bladveren achterin zijn ontworpen om zware lasten te dragen, wat betekent dat onbeladen de achterkant wat onrustig kan zijn op oneffen wegen. Op de snelweg is de auto vermoedelijk stabiel en comfortabel, maar in de stad voel je elk putdeksel. De stoelen zijn stevig en bieden goede steun, maar ze zijn niet zo zacht als in een luxe SUV.

Geluidsisolatie is een punt waar Ford de afgelopen jaren op heeft ingezet, en de Ranger heeft vermoedelijk redelijk goed werk geleverd met het dempen van wind- en bandengeluid. Toch zal de dieselmotor bij acceleratie duidelijk aanwezig zijn. Voor lange ritten is de Ranger niet ongeschikt, maar je moet houden van een wat robuuster rijgedrag. Het is geen auto voor wie pure rust zoekt, maar voor wie een auto met karakter waardeert.

Het interieur van de Ranger is functioneel en overzichtelijk, met fysieke knoppen voor de belangrijkste functies – iets wat we steeds meer waarderen in een tijd waarin alles in touchscreens verdwijnt. De materialen zijn stevig en bestand tegen dagelijks gebruik, maar ze voelen niet premium aan. Dat is geen kritiek, want een pick-up moet tegen een stootje kunnen, maar verwacht geen leder en houtfineer.

De ergonomie is over het algemeen goed, met een hoge zitpositie die een uitstekend uitzicht over de weg biedt. De laadruimte is natuurlijk het belangrijkste interieuronderdeel, en die is met een lengte van ruim 5,3 meter royaal. Wel is de achterbank wat rechtop en minder ruim dan in een SUV, maar voor incidenteel vervoer van passagiers is het prima. Het dashboard is duidelijk en afleesbaar, en de infotainment is tegenwoordig voorzien van een groot scherm, maar de fysieke knoppen voor de airco zijn een pluspunt.

De Ranger is in de eerste plaats een werktuig, en dat zie je terug in de praktische aspecten. De laadbak is groot genoeg voor pallets, bouwmaterialen of een paar fietsen, en de achterklep is stevig. Het instappen is hoog, wat voor minder mobiele mensen een uitdaging kan zijn, maar voor de eigenaar die het vooral als werkauto gebruikt, is dat geen probleem. De spiegels zijn groot en geven goed zicht, al moet je bij het inparkeren in de stad rekenen op een draaicirkel van een vrachtwagen.

Parkeren is een sport op zich. Met 5.354 mm lengte en 1.859 mm breedte is de Ranger een van de grootste auto's op de markt. Parkeersensoren en een camera zijn dan ook geen overbodige luxe, maar ze zijn niet standaard op alle uitvoeringen. Het laadvermogen is niet gespecificeerd, maar op basis van het gewicht en de aslast zal het ruim voldoende zijn voor de meeste gebruikers. Voor wie een auto zoekt die alles kan, is de Ranger een van de weinige echte opties.

Ford staat bekend om zijn SYNC-infotainmentsysteem, en de Ranger heeft daar de nieuwste versie van. Het systeem werkt over het algemeen vlot, met een duidelijk menu en ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto. De 10-traps automaat is een technisch hoogstandje dat schakelt zonder merkbare haperingen, al is het afwachten hoe betrouwbaar het op de lange termijn is. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistentie zijn leverbaar, maar ze zijn niet altijd even subtiel in hun ingrijpen.

Een opvallend detail is dat de Ranger in deze generatie is uitgerust met een groot aantal sensoren en camera's die het off-road rijden ondersteunen, zoals een terreinmanagementsysteem met verschillende rijmodi. Dat is geen overbodige luxe voor een auto die soms in de modder staat. Maar al die technologie heeft ook een keerzijde: het maakt de auto duurder en complexer, en als er iets kapot gaat, is dat niet goedkoop. Voor wie de Ranger puur als werkpaard gebruikt, is de vraag of al die elektronica nodig is.

Het officiële verbruik van de 213 pk-versie is 7,7 l/100 km, wat beter is dan 24% van de concurrentie – dat is niet indrukwekkend, maar voor een pick-up van dit formaat is het alleszins redelijk. De CO2-uitstoot van 203 g/km is echter een probleem, vooral in landen waar je op basis daarvan extra belasting betaalt. In België en Nederland kan dat aardig in de papieren lopen. De goedkopere 170 pk-versie doet het met 8,3 l/100 km en 126 g/km aanzienlijk beter, maar die heeft ook minder trekkracht.

De aanschafprijs van de Ranger is niet gespecificeerd, maar pick-ups in dit segment zitten doorgaans tussen de 40.000 en 60.000 euro. Afschrijving is over het algemeen redelijk, maar het onderhoud kan duur zijn, vooral als je veel off-road rijdt. Banden zijn groot en niet goedkoop, en de dieselmotor heeft regelmatig onderhoud nodig. Voor de zakelijke rijder die de auto aftrekt, is de Ranger interessant, maar voor de particulier moet je goed rekenen of het past binnen je budget.