Ford Ranger Super Cab: werkpaard met een dubbele agenda

De Ford Ranger Super Cab ziet er meteen uit als een werktuig, niet als een fashion statement. De hoge neus, de forse wielkasten en de stevige laadbak maken duidelijk dat dit geen auto is voor de parkeergarage van een zakenwijk. De Super Cab-variant heeft twee kleine portieren achter, wat de proporties wat gedrongen maakt, maar de uitstraling blijft robuust en doelgericht.

Op basis van de specificaties mag je geen verfijnd rijgedrag verwachten, en dat klopt ook. De achteras met bladveren is gemaakt om te laden, niet om te comforten. Op hobbelig asfalt zal de achterkant onrustig aanvoelen, zeker onbeladen. De besturing is direct genoeg voor een pick-up, maar voelt log en zonder feedback. In de stad is de Ranger met 5,36 meter lengte een lastige klant; op de snelweg is hij stabiel, maar windgeruis zal op de lange duur vermoeien.

De 3.2-liter TDCi-vijfcilinder is het topblok in het gamma, met 200 pk en 470 Nm koppel. Dat koppel ligt er al vroeg in, wat het trekken van zware aanhangers of caravans een stuk makkelijker maakt. Met 10,4 seconden naar 100 km/u is hij niet snel, maar voor een auto van ruim 2.000 kilo is dat alleszins acceptabel. De zestrapsautomaat schakelt naar verwachting vloeiend, maar reageert soms traag bij plotseling gas geven. Wie het zuiniger wil, kiest de 2.2-liter met 160 pk, die in de AWD-uitvoering 6,5 l/100 km verbruikt tegen 8,7 voor de 3.2. Die meerprijs in verbruik is fors, maar voor zwaar werk is het extra koppel onmisbaar.

De stoelen voorin zijn stevig maar niet bijzonder comfortabel voor lange ritten; ze bieden voldoende steun, maar missen verstelopties die je in personenauto's wel vindt. De vering is afgestemd op belading, dus onbeladen zal de rit hobbellig aanvoelen. Geluidsisolatie is niet het sterkste punt: wind- en bandengeruis dringen duidelijk door. Voor dagelijks woon-werkverkeer is dit geen rustige auto, maar voor een pick-up is het alleszins acceptabel.

Het interieur van de Ranger is functioneel, met stevige materialen die tegen een stootje kunnen. Er is veel hard plastic, maar dat hoort bij een auto die gebouwd is om vies te worden. De bediening is logisch, met grote knoppen en een duidelijk instrumentarium. Het infotainmentsysteem is niet het modernste, maar werkt prima. De Super Cab heeft twee kleine portieren achter die geen volwaardige toegang bieden tot een comfortabele achterbank; de ruimte is beperkt en vooral geschikt voor kinderen of extra bagage.

De Super Cab is de keuze voor wie maximale laadruimte wil: de laadbak is langer dan die van de Double Cab, wat handig is voor bouwmaterialen of fietsen. Achterin is de ruimte echter krap, en de kleine portieren maken instappen lastig. Het zicht naar achteren is beperkt, vooral met een laadklep die het zicht blokkeert; parkeren doe je op gevoel of met de optionele camera. De hoge instap is logisch voor een terreinwagen, maar minder handig voor minder mobiele inzittenden.

Ford levert de Ranger met een scala aan rijhulpsystemen, maar ze zijn niet allemaal even geavanceerd als in moderne personenauto's. Zo is er adaptieve cruisecontrol beschikbaar, maar die werkt niet altijd soepel in wisselend verkeer. Het infotainmentsysteem met SYNC is redelijk intuïtief, maar de grafische kwaliteit en reactiesnelheid zijn gedateerd. De 4x4-schakeling is eenvoudig te bedienen via een draaiknop, met opties voor 4H en 4L, wat in de praktijk goed werkt voor terreinwerk.

De 3.2-liter is een dorstige krachtbron: het officiële verbruik is 8,7 l/100 km, maar in de praktijk zul je al snel boven de 10 liter uitkomen, zeker met belading of aanhanger. De CO2-uitstoot van 229 g/km betekent een hoog BPM- en wegenbelastingtarief in Nederland, en ook in België is dat een kostenpost. De 2.2-liter is zuiniger met 6,5 l/100 km, maar biedt minder trekkracht. Onderhoudskosten zijn gemiddeld voor een pick-up, maar banden en remmen slijten sneller door het gewicht. De prijs van een nieuwe Ranger is fors, maar de restwaarde is doorgaans goed, zeker voor de 4x4-versies.