GMC Sierra AT4: Amerikaans drama met een Nederlands prijskaartje

Met zijn 5,9 meter lengte en 2,06 meter breedte is de Sierra AT4 een auto die je niet over het hoofd ziet. Hij staat als een huis op de weg, met een hoge neus en een imposante grille die vooral doet denken aan een koelkast op wielen. De AT4-aankleding voegt wat zwarte accenten en rode sleepogen toe, maar het blijft een werkpaard in net pak.

Het interieur maakt bij de eerste aanblik een degelijke indruk, maar het is duidelijk dat GMC niet heeft geprobeerd om de Europese premiummerken te evenaren. Het is vooral functioneel, met veel harde kunststoffen en weinig franje. De hoge zitpositie is geweldig, je kijkt uit over het dak van elke SUV die je tegenkomt.

De besturing is licht en vaag, zoals je van een Amerikaanse pick-up mag verwachten. Het is geen auto voor de bochten; het gewicht van 2.271 kg laat zich duidelijk voelen. Op de snelweg is hij echter een ster: hij zweeft over het asfalt, en de lange wielbasis zorgt voor een stabiliteit die kleinere auto's niet kunnen evenaren.

De vering is aan de zachte kant, wat comfortabel is op rechte wegen maar zorgt voor deining in oneffen bochten. De remmen zijn krachtig maar moeten hard werken om dit gewicht tot stilstand te brengen. Het is een auto die je leert respecteren, vooral bij het wisselen van rijstrook of het nemen van een rotonde.

De 6.2 V8 in de geteste uitvoering is een pareltje. Met 420 pk en 623 Nm koppel trekt hij dit kolossale gevaarte met verve op gang. De acceleratie zal niet verbluffend zijn, maar het gevoel van trekkracht is overweldigend. De 10-traps automaat schakelt soepel en snel, en in combinatie met de V8-kreun is het een feest voor de zintuigen.

Het motorengamma is logisch: de 2.7 V8 is waarschijnlijk een instapmotor die het werk wel doet, maar de 5.3 V8 is de beste keuze voor wie niet de topuitvoering wil. De 6.2 is de ster van de show, maar je betaalt er wel voor in verbruik. Er is geen diesel of hybride, dus je zit vast aan benzine. In Europa is dat een grote handicap, want de verbruikscijfers zijn niet mals.

De stoelen zijn breed en zacht, zoals je in Amerika verwacht. Ze bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange rechten stukken zijn ze prima. De geluidsisolatie is uitstekend; je hoort de V8 alleen als je het gaspedaal indrukt, en windgeruis is minimaal ondanks de hoogte.

De vering is comfortabel ingesteld, maar op de Duitse Autobahn of Nederlandse snelwegen met veel hobbels kan de achteras onrustig worden. Het is een auto die het beste tot zijn recht komt op lange, rechte wegen. In de stad is hij een straf: je voelt elke oneffenheid en het parkeren is een nachtmerrie.

Het interieur is ruim maar niet bijzonder. De materialen zijn degelijk maar hard, en het ontwerp is duidelijk uit een ander tijdperk. Het dashboard is overzichtelijk, met grote knoppen en een duidelijk instrumentarium. De afwerking is redelijk, maar er zijn goedkopere kunststoffen die kraken bij aanraking.

Ergonomisch is alles logisch, maar het infotainmentsysteem is gedateerd. De knoppen zijn groot en makkelijk te bedienen met handschoenen aan, maar de graphics en reactiesnelheid zijn niet van deze tijd. Er is nog een echte versnellingspook, wat sommigen zal aanspreken, maar het geheel voelt niet modern aan.

De achterbank is enorm, met beenruimte voor drie volwassenen. De laadbak is een van de grootste in zijn klasse, maar het instappen in de laadbak is lastig omdat je erin moet klimmen. De achterklep is zwaar en heeft geen elektrische bediening in de basisuitvoering, wat onhandig is.

Het zicht naar voren is prima, maar naar achteren is het een gok. De achteruitrijcamera is dan ook onmisbaar. Met een lengte van bijna 6 meter is parkeren een uitdaging, en de draaicirkel is groot. Het is een auto die je alleen koopt als je echt ruimte nodig hebt.

De technologie is niet het sterkste punt van de Sierra AT4. Het infotainmentsysteem is traag en de navigatie is niet intuïtief. Er is Apple CarPlay en Android Auto, maar de koppeling verloopt soms moeizaam. De rijassistentie is beperkt tot de basics: adaptieve cruisecontrol en een waarschuwingssysteem voor dode hoek.

De camera's zijn van matige kwaliteit, vooral bij slecht licht. Het systeem voelt aan alsof het vijf jaar oud is, wat het ook is. Voor een auto die nog in productie is, is dit een minpunt. De AT4 heeft wel een aantal offroad-hulpmiddelen, zoals een terreinmodus, maar die zullen de meeste Nederlandse kopers nooit gebruiken.

Het officiële verbruik is niet opgegeven, maar we kunnen raden dat de 6.2 V8 rond de 1 op 5 zal zitten in de praktijk. Met een brandstoftank van ongeveer 100 liter kun je misschien 500 kilometer halen, maar dat is optimistisch. De CO2-uitstoot is hoog, waardoor je in Nederland veel BPM betaalt bij import.

De prijs is niet bekendgemaakt, maar een dergelijke pick-up kost al snel zes cijfers in Nederland. De onderhoudskosten zijn hoog, vooral omdat GMC geen officieel dealernetwerk heeft in Europa. Banden zijn groot en duur, en de remmen slijten snel door het gewicht. Dit is een auto voor mensen met een diepe portemonnee en een groot hart voor Amerikaanse auto's.