Holden Commodore: de sportieve outsider die Europa niet kreeg

De Holden Commodore is een auto die je niet snel over het hoofd ziet, maar ook niet echt doet watertanden. Met een lengte van 4,90 meter en een hoogte van 1,46 meter ligt hij laag en breed op de weg, maar de styling is meer functioneel dan spectaculair. Het is een sedan die vooral opvalt door zijn proporties, niet door bijzondere lijnen of opvallende details.

Binnenin maak je kennis met een ruim dashboard dat vooral gericht is op de bestuurder. De materialen zijn degelijk maar niet overal zacht aangevoeld; er zit hard plastic op de lagere delen van het interieur. Het geheel oogt echter netjes en overzichtelijk, met een groot infotainmentscherm dat prominent in het midden staat.

Op basis van de specificaties belooft de Commodore een comfortabele en stabiele rijervaring. Met een leeggewicht van 1.535 kilo en een wielbasis van 2.83 meter zal hij vermoedelijk rustig rechtuit rijden op de snelweg, maar in bochten voelt hij waarschijnlijk wat log aan. Het onderstel is afgestemd op comfort, niet op sportiviteit, dus verwacht geen messcherpe besturing of een levendig achtersteven.

De besturing is waarschijnlijk licht en direct genoeg voor dagelijks gebruik, maar mist het gevoel dat je in een BMW of een Alfa Romeo wel vindt. De remmen doen hun werk prima, maar bij langdurig sportief rijden zouden ze wel eens kunnen verbleken. Kortom: dit is een auto die je rustig en ontspannen rijdt, niet een die je uitdaagt om harder te gaan.

De 2.0-liter turbomotor in de geteste uitvoering levert 260 pk en 350 Nm, waarmee hij beter presteert dan 68% van zijn concurrenten uit dezelfde periode. Dat is een flinke portie power voor een gezinsauto. De acceleratie van 0 naar 100 km/u zal vermoedelijk rond de 6 seconden liggen, al is dat niet officieel bevestigd. De motor is soepel en toont weinig turbovertraging, maar het geluid is niet bijzonder.

De 9-traps automaat schakelt vloeiend en snel, maar af en toe lijkt hij te twijfelen bij het vinden van de juiste versnelling. Er is ook een zuinige diesel (2.0-liter, 170 pk) die 5,6 l/100 km verbruikt, en een topversie met een 3.6-liter V6 en vierwielaandrijving die 320 pk levert. Die V6 is voor wie echt vermogen wil, maar het verbruik ligt dan ook hoger.

De benzineversies zijn de meest logische keuze voor wie niet jaarlijks 30.000 kilometer rijdt. De 2.0-liter is de beste balans tussen prestaties en verbruik, terwijl de V6 alleen interessant is voor wie de extra pk's echt nodig heeft.

De stoelen zijn comfortabel en bieden voldoende zijdelingse steun voor een lange rit. De vering is aan de zachte kant, wat zorgt voor een rustige rit over hobbelig asfalt, maar bij hogere snelheden in bochten kantelt de carrosserie wel wat. De geluidsisolatie is redelijk, maar windgeruis is rond de spiegels hoorbaar bij snelwegvaart.

Voor lange afstanden is dit een uitstekende auto: de stoelen zijn goed gevormd, de klimaatregeling werkt naar behoren en er is genoeg ruimte om je benen te strekken. In de stad voelt hij echter groot en onhandig aan, vooral bij het parkeren en manoeuvreren in nauwe straten.

Het interieur van de Commodore is functioneel en ruim, maar niet bijzonder. Het dashboard is overzichtelijk, met een groot touchscreen dat snel reageert en goed leesbaar is. De knoppen voor de klimaatregeling zijn fysiek en logisch geplaatst, wat fijn is tijdens het rijden.

De materialen zijn wisselend van kwaliteit: zachte kunststoffen op de bovenkant van het dashboard, maar hard plastic op de deurpanelen en de midddenconsole. De afwerking is netjes, maar niet op het niveau van een Duitse premium sedan. Een opvallend detail is het stuurwiel met een afgeplat onderkant, dat sportief oogt maar niet per se prettiger ligt.

Met een kofferbak van 490 liter zit je goed, al is dat niet uitzonderlijk voor deze klasse (beter dan 57% van de concurrenten). De achterbank biedt voldoende ruimte voor twee volwassenen, maar drie is krap. Het instappen is gemakkelijk dankzij de grote portieren, maar de lage daklijn kan voor lange mensen een probleem zijn bij het in- en uitstappen.

Het zicht naar voren en opzij is goed, maar naar achteren beperkt door de hoge schouderlijn en de kleine achterruit. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een achteruitrijcamera, maar het blijft een lange auto. De achterbank is neerklapbaar, maar niet in delen, wat het vervoeren van lange voorwerpen minder flexibel maakt.

De Commodore is uitgerust met een modern infotainmentsysteem dat Apple CarPlay en Android Auto ondersteunt, en dat werkt over het algemeen soepel. Het systeem is echter niet zo intuïtief als dat van een Volvo of BMW, en de menustructuur is soms wat verwarrend. De rijassistentiesystemen, zoals adaptieve cruisecontrol en rijstrookassistent, werken naar behoren, maar zijn niet zo verfijnd als bij de Europese topmerken.

Een pluspunt is de head-up display die optioneel leverbaar is, die duidelijke informatie geeft zonder dat je je ogen van de weg hoeft te halen. De connected diensten via de app zijn beperkt, maar voor de meeste gebruikers is dat geen gemis. Over het algemeen is de technologie functioneel, maar niet baanbrekend.

De geteste 2.0-liter benzine verbruikt volgens de officiële cijfers 7,4 l/100 km, wat in de praktijk waarschijnlijk rond de 8,5 liter zal liggen. Dat is niet zuinig voor deze klasse (slechter dan 64% van de concurrenten), maar gezien de prestaties wel acceptabel. De CO2-uitstoot van 169 g/km is aan de hoge kant, wat resulteert in een fors bijtellingspercentage voor zakelijke rijders.

De prijs van de Commodore is niet bekend, maar gezien de concurrentie van de Mini Cooper (vanaf € 24.500) en Jaguar E-Pace (vanaf € 36.500), zal hij vermoedelijk in het middensegment zitten. De onderhoudskosten zijn waarschijnlijk lager dan bij een Duits premiummerk, maar de inruilwaarde zal sneller dalen. Houd ook rekening met hogere verzekeringspremies vanwege het vermogen.