Holden Commodore Wagon: Australische spierkracht met een dorst die je niet over het hoofd ziet

De Holden Commodore Wagon is een auto die je niet snel over het hoofd ziet, al is dat meer door zijn afmetingen dan door zijn design. Met 4,92 meter lengte en 1,90 meter breedte is hij een flinke verschijning, maar de styling is vooral functioneel en weinig opvallend. Het is een typische break uit het begin van deze eeuw, met strakke lijnen en een hoog dak dat vooral ruimte belooft.

Toch heeft hij wel degelijk uitstraling, zeker in de V8-uitvoering met zijn bredere wielkasten en sportieve details. Het is geen auto die je koopt om te showen, maar er gaat een zekere ruigheid van uit die past bij het Australische karakter. Binnenin is de eerste indruk minder overrompelend; het dashboard is overzichtelijk maar oogt wat gedateerd, met veel hard plastic en knoppen die duidelijk uit een ander tijdperk komen.

Op basis van de specificaties belooft de Commodore Wagon een interessant rijgedrag, vooral dankzij de achterwielaandrijving – iets wat in deze klasse en periode steeds zeldzamer werd. Met 364 pk en 530 Nm koppel zal de achteras onder volle acceleratie vermoedelijk flink aan de bak moeten, en het gewicht van 1.715 kg is aanwezig maar niet overdreven. De handgeschakelde zesversnellingsbak belooft een directe, betrokken rijervaring, al zal de koppeling waarschijnlijk stevig moeten werken om de V8 in toom te houden.

In de stad zal de auto met zijn afmetingen en beperkte draaicirkel waarschijnlijk wat log aanvoelen, maar op de snelweg komt hij vermoedelijk helemaal tot zijn recht. De topsnelheid van 285 km/u is indrukwekkend voor een break, al is dat in de praktijk vooral een getal om over op te scheppen. Het onderstel is waarschijnlijk afgestemd op comfort, maar met zo'n krachtige motor voorin en achterwielaandrijving moet er best wat mogelijk zijn op bochtige wegen – al blijft het een grote, zware auto die je niet moet vergelijken met een lichtgewicht sportwagen.

De motor is het hart van deze Commodore, en dan vooral de 6.0-liter V8 die in de geteste uitvoering 364 pk levert. Dat is goed voor een 0-100 tijd van 5,0 seconden en een topsnelheid van 285 km/u – cijfers die beter zijn dan de meeste concurrenten uit die periode. De V8 loopt zoals je van een Amerikaans-Australische achtcilinder mag verwachten: krachtig, met een diep grommend geluid en een koppelberg die al laag in het toerengebied aanwezig is. De handgeschakelde versnellingsbak is een bewuste keuze voor de liefhebber, maar de automaat zal in het dagelijks gebruik waarschijnlijk comfortabeler zijn.

Naast de V8 zijn er ook twee V6-benzinemotoren en een opvallende CNG-versie op basis van de 3.6 V6. Die laatste is een curiositeit: met 245 pk biedt hij minder vermogen, maar rijdt hij wel op aardgas, wat in sommige landen interessant kan zijn qua kosten. De V6-benzineversies zijn zuiniger en lichter, maar missen het karakter van de V8. Voor wie de Commodore als dagelijkse auto wil gebruiken, is de 3.0 V6 met 252 pk waarschijnlijk de meest verstandige keuze, al blijft het een dorstige motor.

De stoelen in de Commodore Wagon zijn vermoedelijk comfortabel, maar niet bijzonder zijdelingse steun biedend – typisch voor een auto die meer gericht is op lange reizen dan op sportief bochtenwerk. De vering is waarschijnlijk aan de zachte kant, wat op slechte wegen voor een redelijk comfortabel rijgedrag zorgt, maar bij hogere snelheden kan de auto wat deinen. Het geluidsniveau in de cabine zal bij snelwegritten vermoedelijk redelijk zijn, al zal de V8 bij acceleratie duidelijk aanwezig zijn – iets wat de meeste liefhebbers juist waarderen.

Voor lange ritten is deze Holden vermoedelijk een prima reisgenoot, met voldoende ruimte voor vier volwassenen en een kofferbak die met 496 liter niet enorm is maar wel bruikbaar. In de stad is de auto door zijn grootte minder prettig, maar dat is inherent aan dit formaat. Het comfortniveau is dus een compromis: goed op de snelweg, maar minder thuis in drukke stedelijke omgevingen.

Het interieur van de Commodore Wagon is duidelijk een product van zijn tijd, met veel harde plastics en eenvoudige bedieningselementen. De materialen zijn degelijk maar niet premium; je merkt dat Holden vooral inzette op functionaliteit en betaalbaarheid. De knoppen en schakelaars zijn logisch gerangschikt, al is het geheel niet erg inspirerend om naar te kijken. Het dashboard is overzichtelijk en de instrumenten zijn goed afleesbaar, maar het geheel oogt wat sober.

Toch zijn er enkele prettige details, zoals de fysieke knoppen voor de klimaatregeling – iets wat in moderne auto's steeds vaker ontbreekt. De afwerking is over het algemeen netjes, maar er zijn hier en daar kierstanden die doen vermoeden dat de kwaliteitscontrole niet altijd even streng was. Het infotainmentsysteem is verouderd en zal vooral functioneel zijn, zonder de moderne snufjes die je tegenwoordig gewend bent. Voor wie niet veeleisend is op het gebied van technologie, is dit geen groot probleem, maar het is goed om te weten dat je hier geen geavanceerde systemen krijgt.

De achterbank van de Commodore Wagon biedt vermoedelijk voldoende ruimte voor twee volwassenen, maar drie personen zal krap worden vanwege de transmissietunnel en de breedte van de auto. De kofferbak is met 496 liter niet uitzonderlijk groot voor een break, maar dankzij de lage laaddrempel en het ruime laadvermogen is hij wel goed bruikbaar. De achterbank kan waarschijnlijk worden neergeklapt om extra ruimte te creëren, al is dat niet vermeld in de specificaties.

Het instappen is dankzij de hoge daklijn en de brede deuropeningen vermoedelijk gemakkelijk, ook voor oudere passagiers. Het zicht rondom is redelijk, al zal de dikke C-stijl bij het parkeren wat aandacht vragen. Parkeren in de stad is door de afmetingen een uitdaging, maar parkeersensoren waren in deze periode niet standaard, dus je zult het vooral moeten doen met je eigen inschatting. De auto is dus vooral praktisch voor wie veel ruimte nodig heeft en niet dagelijks in de stad hoeft te manoeuvreren.

Op het gebied van technologie is de Commodore Wagon vooral een product van zijn tijd, met eenvoudige systemen die ver achterblijven bij wat je in moderne auto's vindt. Het infotainmentsysteem is waarschijnlijk traag en heeft geen smartphone-integratie zoals Apple CarPlay of Android Auto. Navigatie is mogelijk een optie, maar de kaarten zullen verouderd zijn. Rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de basis, zoals ABS en stabiliteitscontrole, maar je zult geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie vinden.

Wat wel aanwezig is, is een boordcomputer die je verbruik en snelheid weergeeft, maar verwacht geen uitgebreide connected diensten. De auto is dus niet geschikt voor wie de nieuwste technologieën wil, maar voor de liefhebber die vooral op zoek is naar een pure rijervaring, is dat misschien niet eens een probleem. De focus ligt duidelijk op het rijden zelf, niet op de elektronica die je eromheen hebt.

Het verbruik is het grootste minpunt van deze Commodore Wagon, vooral in de V8-uitvoering die in de test goed is voor 18,5 l/100 km gecombineerd. Dat is slechter dan 98% van de vergelijkbare auto's uit die periode, en je zult dan ook regelmatig bij het tankstation staan. De CO2-uitstoot is eveneens hoog, wat in veel landen tot hoge belastingen leidt. De V6-versies zijn iets zuiniger, maar nog steeds dorstig voor een break.

De prijs van deze auto is moeilijk in te schatten zonder concrete cijfers, maar je kunt ervan uitgaan dat de onderhoudskosten voor een V8 niet mals zijn. De motor is robuust, maar de brandstofkosten en eventuele belastingen kunnen oplopen. De betrouwbaarheid van Holden is over het algemeen redelijk, maar voor een auto van deze leeftijd moet je rekening houden met slijtage. Wie deze auto overweegt, doet er goed aan om een exemplaar met een complete onderhoudshistorie te zoeken, want de kosten kunnen anders snel oplopen.