Holden Malibu: Australische middenklasser met Amerikaanse roots, maar is hij hier wel thuis?

De Holden Malibu is een vreemde eend in de bijt. Een Australisch merk met een Amerikaans model dat in Europa op de markt wordt gebracht. Hij is met 4,86 meter behoorlijk lang, maar zijn proporties zijn wat vreemd. Hij staat hoog op zijn wielen en de neus is vrij lang, wat hem een ietwat logge uitstraling geeft. Het design is typisch voor het begin van de jaren '10, met veel chroom en strakke lijnen, maar het is vooral functioneel, niet opvallend.

Stap je in, dan valt de hoogte van het interieur op. Je zit vrij hoog, wat een goed overzicht geeft, maar het geheel voelt wat ouderwets aan. De materialen zijn degelijk, maar hard plastic overheerst. Het is niet onaangenaam, maar het schreeuwt geen 'premium'. Het is een auto die je niet koopt voor zijn looks, maar voor wat hij je biedt.

De specificaties van de Malibu suggereren dat hij vooral op comfort is gericht. Met een koppel van 225 Nm en een vermogen van 167 pk is hij niet gemaakt voor sportief rijden. De voorwielaandrijving en de verwachte zachte vering zullen er waarschijnlijk voor zorgen dat hij in bochten wat overhelt, maar dat is de prijs voor een comfortabele rit. Op de snelweg moet hij met zijn formaat een stabiele indruk maken.

Het stuur voelt waarschijnlijk licht en geïsoleerd aan, zonder veel feedback. Dat is prima voor de stad, waar hij met zijn lengte toch wat onhandig is, maar minder prettig op een bochtige B-weg. Het onderstel is duidelijk afgestemd op het absorberen van hobbels, niet op het bieden van rijplezier. In de stad is hij vanwege zijn grootte en beperkte wendbaarheid vermoedelijk een beetje een kanjer.

De remmen doen waarschijnlijk hun werk, maar je moet niet verwachten dat ze je uit je stoel rukken. Alles aan deze auto is gericht op rust en regelmaat, niet op spanning. Als je een auto zoekt die je rustig van A naar B brengt zonder gedoe, dan zit je hier goed. Maar als je hoopt op een beetje pit, dan kom je bedrogen uit.

De 2.4-liter benzinemotor is de enige benzineversie en levert 167 pk en 225 Nm koppel. Dat is niet veel voor een auto van dit formaat. De acceleratie zal vermoedelijk traag aanvoelen, vooral wanneer je vol beladen zit. De automatische transmissie met zes versnellingen schakelt waarschijnlijk soepel, maar soms traag wanneer je snelheid wilt maken. Het is geen motor die je uitdaagt om hard te rijden, maar hij is wel soepel en stil.

Naast de benzine is er een 2.0-liter diesel met 159 pk. Die heeft iets minder vermogen, maar zal vermoedelijk meer koppel leveren, wat hem geschikter maakt voor het trekken van een aanhanger of het rijden met een volle auto. De diesel is ook zuiniger, maar het is de vraag of hij het extra geluid en de hogere aanschafprijs rechtvaardigt. Beide motoren zijn gekoppeld aan een automaat met voorwielaandrijving, dus je hoeft niet te schakelen.

Met een vermogen dat beter is dan 47% van de concurrentie, is de Malibu niet bepaald een krachtpatser. Hij is ruim voldoende voor dagelijks gebruik, maar je moet niet verwachten dat je vrienden onder de indruk zijn van je acceleratie. Het is een auto die je leert om geduld te hebben.

Dit is waar de Malibu zijn punten scoort. De stoelen zijn vermoedelijk zacht en ondersteunend, ideaal voor lange ritten. De vering is zacht en zal de meeste oneffenheden in het wegdek absorberen. Op de snelweg is hij waarschijnlijk stil, met weinig wind- en bandengeluid. Hij is een echte kilometervreter.

Maar die zachte vering heeft ook een keerzijde. In bochten zal de auto overhelen en kunnen passagiers misselijk worden als je te enthousiast rijdt. In de stad voelt hij log en groot aan, en het hoge instapniveau is niet voor iedereen even prettig. Toch, als je vooral lange afstanden rijdt op de snelweg, dan is de Malibu een comfortabele reisgenoot.

Het interieur van de Malibu is een overblijfsel uit een tijdperk waarin auto's nog veel knoppen hadden. Dat is niet per se slecht, want de bediening is overzichtelijk en logisch. De materialen zijn echter hard en voelen goedkoop aan. Er is weinig zachte kunststof te vinden, en de afwerking is degelijk maar niet verfijnd.

De stoelverstelling is elektrisch, wat een luxe is, en er is voldoende ruimte voorin. Het dashboard is vrij hoog, wat het gevoel van ruimte iets vermindert. Het infotainmentsysteem is verouderd, met kleine knoppen en een laag scherm dat niet reageert zoals moderne systemen. Als je veel waarde hecht aan een mooi interieur, dan is dit niet je auto.

De Malibu heeft een kofferruimte van 544 liter, wat beter is dan 81% van de concurrentie. Dat is een groot pluspunt. De achterbank is ruim, met voldoende been- en hoofdruimte voor twee volwassenen, maar drie personen wordt krap. De deuren openen wijd, wat het instappen vergemakkelijkt, maar de hoge instap is voor ouderen of mensen met een beperking misschien een struikelblok.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt vanwege de hoge achterzijde en de kleine achterruit. Parkeren wordt hierdoor een uitdaging, vooral omdat je geen camera hebt. De auto is lang, dus in parkeergarages zul je soms moeite hebben om een plek te vinden. Het is een auto die gemaakt is voor de open weg, niet voor de binnenstad.

De Malibu is niet uitgerust met de nieuwste snufjes. Hij heeft waarschijnlijk een basis infotainmentsysteem met een klein scherm en verouderde graphics. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, wat tegenwoordig een groot gemis is. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie zijn waarschijnlijk niet beschikbaar.

Wat er wel is, is een achteruitrijcamera (bij sommige uitvoeringen) en parkeersensoren, maar dat is het dan ook. De technologie is duidelijk van de vorige generatie en kan niet concurreren met de systemen die je in een moderne MG GS of Peugeot 508 RXH vindt. Als technologie voor jou belangrijk is, dan moet je deze auto overslaan.

Het officiële verbruik van de 2.4 benzinemotor is niet gespecificeerd in de input, maar gezien het vermogen en het gewicht van de auto, zal het vermoedelijk niet zuinig zijn. Je moet rekening houden met een verbruik van rond de 1 op 10 in de praktijk. De diesel is zuiniger, maar ook die is niet uitzonderlijk.

De prijs van de Malibu is niet gegeven, maar gezien zijn leeftijd en het feit dat het een nicheproduct is, zal hij vermoedelijk scherp geprijsd zijn in de tweedehandsmarkt. Onderhoudskosten zijn waarschijnlijk redelijk, maar je moet op zoek naar een specialist die bekend is met het merk Holden, wat in Europa niet veel voorkomt. Banden en remmen zijn standaard, maar de zachte vering kan leiden tot snellere slijtage.