Holden Ute V8: Australische pitbull met een laadbak

De Holden Ute is een fenomeen dat alleen in Australië kon ontstaan: een coupé met een laadbak, gebaseerd op de Commodore sedan. Met een lengte van ruim 5 meter en een hoogte van amper 1,49 meter heeft hij een lang, laag en gespierd silhouet dat je nergens anders tegenkomt. De brede grille en de gespierde wielkasten verraden dat dit geen gewone bestelwagen is.

De proporties zijn eigenlijk best vreemd: voorin een lange motorkap, achterin een compacte laadbak die naadloos overgaat in de cabine. Het resultaat is een auto die eruitziet alsof hij altijd in beweging is, ook als hij stilstaat. De geteste V8-uitvoering heeft een agressievere voorbumper en een sportievere uitstraling, al is het geheel nog steeds behoorlijk sober voor een auto met 413 pk.

Met 413 pk en 570 Nm aan koppel op de achterwielen belooft de Ute een feestje te worden, en op basis van de specificaties zal dat ook zeker zo zijn. De acceleratie zal indrukwekkend zijn, maar het is vooral de manier waarop het vermogen wordt overgebracht die de Ute bijzonder maakt. Achterwielaandrijving en een sperdifferentieel (optioneel) zorgen voor een rauw, analoog gevoel dat moderne auto's vaak missen.

Het onderstel is echter een compromis: de achtervering moet zowel een lege laadbak als een volle lading kunnen verwerken, wat vaak leidt tot een stugge achterkant bij onbeladen rijden. De besturing is waarschijnlijk direct en communicatief, maar het hoge gewicht (bijna 1,8 ton) zal je voelen in snelle bochten. Remmen zijn krachtig, maar kunnen bij intensief gebruik vermoeid raken, gezien het gewicht en vermogen.

De 6.2-liter V8 is het kloppend hart van de Ute. Met 413 pk en 570 Nm levert hij prestaties die beter zijn dan 86% van de vergelijkbare auto's uit die periode. De cijfers beloven een 0-100 km/u-tijd van rond de 5 seconden, al is het vooral het geluid en de trekkracht die indruk maken. De V8 is een lust voor het gehoor, met een diep, grommend geluid dat je niet snel vergeet.

Naast de V8 is er ook een 3.6-liter V6 met 285 pk, die een stuk zuiniger is maar lang niet zo karaktervol. De V8 is verkrijgbaar met een handbak of een automaat; de handbak is de meest pure keuze, terwijl de automaat (een 6-traps) wat traag schakelt. Voor het dagelijks gebruik is de V6 misschien verstandiger, maar dan verlies je wel de ziel van de auto.

Comfort is niet het sterkste punt van de Ute. Het onderstel is afgestemd op het dragen van lasten, wat resulteert in een stevige vering die oneffenheden direct doorgeeft. Op de snelweg is de Ute redelijk comfortabel, maar in de stad zullen hobbels en putten je rug niet sparen. De stoelen zijn redelijk gevormd, maar bieden niet veel zijdelingse steun.

Geluidsisolatie is matig: de V8 is duidelijk hoorbaar, wat sommigen misschien heerlijk vinden, maar op lange ritten kan het vermoeiend worden. De Ute is dus meer een auto voor korte ritten en plezierritten dan voor lange afstanden. Maar als je eenmaal de V8 hoort brullen, vergeet je het ongemak al snel.

Het interieur van de Ute is rechttoe rechtaan en functioneel, maar het is duidelijk dat het ontwerp zijn beste tijd heeft gehad. De materialen zijn stevig maar hard, en de afwerking is niet op het niveau van Europese concurrenten. De ergonomie is logisch, met grote knoppen en duidelijke instrumenten, maar het geheel voelt gedateerd aan.

Een opvallend detail is de extra opslagruimte achter de stoelen, een slimme oplossing die normaal verloren zou gaan in een pickup. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en reageert traag, maar heeft wel de basisfuncties. De Ute mist moderne snufjes zoals een head-up display of een digitaal instrumentenpaneel, maar dat hoort bij zijn karakter.

De laadbak is de grote troef van de Ute. Met een laadvermogen van ongeveer 500 kg kun je daadwerkelijk spullen vervoeren, al is de laadbak niet zo groot als die van een traditionele pickup. Het laden wordt vergemakkelijkt door een lage laadrand, maar er is geen elektrisch bedienbare klep.

De achterbank is eigenlijk een noodoplossing: hij is klein en oncomfortabel, en volwassenen passen er alleen met moeite in. De Ute is dus eigenlijk een tweezitter met een extra zitplaats voor noodgevallen. Het zicht naar achteren is beperkt door de hoge laadbak, en parkeren is lastig door de lange neus en het beperkte zicht. Parkeersensoren zijn wel aanwezig, maar een camera was beter geweest.

Op technologisch gebied is de Ute niet bij de tijd. Het infotainmentsysteem is basic en mist smartphone-integratie zoals Apple CarPlay en Android Auto. De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot het absolute minimum: ABS en stabiliteitscontrole, maar geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistent.

De Ute is dus geen auto voor wie moderne technologie verwacht. Het is een auto die draait om het rijden zelf, niet om de gadgets. Toch heeft hij wel een aantal handige functies, zoals een bandenspanningscontrole en een achteruitrijcamera (optioneel), maar het geheel is niet vergelijkbaar met wat Europese merken in die tijd boden.

Het officiële verbruik van de V8 is niet beschikbaar in de specificaties, maar je kunt er donder op zeggen dat het fors is. Met 413 pk en een gewicht van bijna 1,8 ton is een gemiddeld verbruik van 1 op 7 of minder realistisch. De CO2-uitstoot zal hoog zijn, wat betekent dat je in Nederland veel wegenbelasting betaalt en in België een zware taks.

De prijs van de Ute is niet opgegeven, maar het is een nicheproduct dat zijn waarde goed houdt, zeker in Australië. Buiten Australië is het een zeldzaamheid, wat onderhoud en onderdelen duur en lastig maakt. De V8 is robuust, maar zoals bij elke sportieve auto, kunnen de remmen en banden snel slijten. Verzekeren is ook een punt: dit is geen auto voor de spaarpot.