Holden Ute V8: Australische pit, maar alleen voor de liefhebber

De Holden Ute is een studie in proporties die nergens anders op lijken. Met een lengte van ruim vijf meter en een hoogte van nog geen 1,5 meter is het een lange, lage en brede verschijning die de weg nadert als een sportauto, maar achter de cabine gewoon een laadbak heeft. Het is een auto die je niet snel vergeet, vooral niet in een landschap vol saaie SUV's.

Het interieur oogt op afstand vertrouwd, maar is duidelijk van een generatie die zijn beste tijd heeft gehad. Het is functioneel en stevig, maar de plastics zijn hard en het ontwerp is hoekig. De eerste indruk is die van een degelijke, maar geen bijzonder fraaie werkomgeving. Je zit er vooral voor wat er onder de motorkap ligt, niet voor de sfeer.

De brede wielkasten en de lage daklijn geven de Ute een gespierde uitstraling. Het is geen subtiel ontwerp; het schreeuwt om aandacht. De 17-inch wielen lijken bijna klein onder de grote wielkasten, wat het geheel een licht logge uitstraling geeft. Toch heeft het iets eerlijks: dit is een werktuig dat ook kan feesten.

Op basis van de specificaties is dit een auto die je wakker houdt. Met 367 pk op de achterwielen en een handgeschakelde versnellingsbak is de Ute een auto die respect afdwingt. Het koppel van 530 Nm komt waarschijnlijk laag in het toerengebied los, wat betekent dat je in elke versnelling een flinke duw in de rug krijgt. Het is geen auto voor beginners; de achteras zal bij nat wegdek ongetwijfeld snel los willen komen.

De besturing is vermoedelijk rechtstreeks maar niet bijzonder communicatief, typisch voor een auto uit dit tijdperk met een starre achteras. In bochten zal de Ute ongetwijfeld neigen naar onderstuur bij snel insturen, maar met dit vermogen is het vooral een kwestie van je rechtervoet doseren. Het is een auto die je moet leren kennen, niet eentje die je direct op zijn limiet vertrouwt.

Het onderstel is aan de stevige kant, wat je in de stad en op slechte wegen gaat voelen. Maar op een gladde snelweg is dit waarschijnlijk een rotsvaste reisgenoot. De Ute is een auto van extremen: onrustig bij lage snelheden, maar op zijn plek als je er de snelheid in kunt zetten. Remmen is een kwestie van stevig trappen; de auto is zwaar en het gewicht moet ergens vandaan gehaald worden.

Het topmodel is de 6.0-liter V8, hier in de sterkste uitvoering met 367 pk en 530 Nm. Deze atmosferische achtcilinder is een lust voor het gehoor en levert zijn vermogen op een lineaire, voorspelbare manier. De koppelcijfers zijn indrukwekkend: beter dan 80% van de concurrentie uit die periode, wat betekent dat hij vanuit stilstand als een kogel uit een geweer zal vertrekken.

De handgeschakelde versnellingsbak is waarschijnlijk een genot om te gebruiken, met een mechanisch gevoel dat bij het karakter van de auto past. De koppeling zal stevig zijn en het schakelen gebeurt met een lange, maar duidelijke slag. Het is een motor die je wilt laten draaien, al zal het verbruik daar niet beter van worden.

Naast de V8 zijn er ook twee 3.6-liter V6-versies met 285 pk, zowel met automaat als handbak. Die zijn een stuk beschaafder en zuiniger, maar missen het rauwe karakter van de V8. Voor wie de Ute als dagelijkse auto wil gebruiken, is de V6 een verstandigere keuze, maar het is alsof je een biefstuk bestelt en een hamburger krijgt. De V8 is de enige echte reden om deze auto te willen.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een auto als dit, en de cijfers bevestigen dat. De Ute is laag en de stoelen zijn waarschijnlijk redelijk gevormd, maar het onderstel is te stug voor lange, ontspannen ritten. Elke oneffenheid in het wegdek zal voelbaar zijn in je rug. Het is een auto die je wakker houdt, maar niet op de prettige manier.

Geluid is een ander punt. De V8 zal een constante, aangename bastoon produceren, maar er zal ook veel wind- en bandengeruis de cabine in komen, vooral op snelwegsnelheden. Dit is geen auto voor een stille, serene reis. Het is een auto die je constant herinnert aan wat hij is: een werktuig met spierkracht.

In de stad is de Ute door zijn lengte en beperkte draaicirkel waarschijnlijk een handvol. Parkeren wordt een uitdaging, want het zicht naar achteren is beperkt en de neus is lang. Dit is een auto die is gebouwd voor open wegen, niet voor het fileleed van de Randstad.

Het interieur van de Holden Ute is rechttoe rechtaan. Het dashboard is functioneel ingedeeld met duidelijke instrumenten, maar de materialen zijn hard en het geheel oogt gedateerd. Het is geen plek waar je voor je plezier zit, maar het is ook niet onprettig. Alles is stevig genoeg om jarenlang mee te gaan.

De stoelen bieden waarschijnlijk redelijke steun, maar zijn niet bijzonder comfortabel voor lange ritten. De zitpositie is laag, wat bij het sportieve karakter past, maar het instappen vergt enige lenigheid. De afwerking is degelijk, maar er zijn duidelijk plekken waar bezuinigd is. Het is een interieur dat zijn Amerikaanse oorsprong niet verloochent.

Ergonomisch gezien is het eenvoudig: alles is binnen handbereik en de knoppen zijn groot en duidelijk. Het infotainmentsysteem is hopeloos verouderd, maar wie deze auto koopt, doet dat niet voor het scherm. Het is een plek waar je zit om te rijden, niet om te turen naar een display.

De laadbak is natuurlijk het grote verkoopargument. Met een lengte van ruim vijf meter is de Ute een serieuze auto, maar de laadbak is niet enorm. Het is meer een grote kofferruimte dan een echte pick-up laadbak. Toch kun je er een paar vuilniszakken of een koelbox in kwijt, wat meer is dan in de meeste sportauto's.

De achterbank is een formaliteit. Er is plek voor twee personen, maar alleen als ze geen benen hebben. Het is een noodoplossing, geen comfortabele zitplek voor volwassenen. Kinderen zullen er prima zitten, maar een langere reis met vier inzittenden is geen goed idee.

Het zicht naar achteren is beperkt, mede door de hoge laadrand en de kleine achterruit. Parkeren is een kwestie van gokken of het gebruik van de spiegels, die gelukkig groot zijn. Het instappen is laag, wat voor sommigen een uitdaging kan zijn, maar het hoort bij het karakter van de auto.

Op het gebied van technologie is de Holden Ute een dinosaurus. Het infotainmentsysteem is traag, heeft een lage resolutie en biedt nauwelijks connectiviteit. Verwacht geen Apple CarPlay of Android Auto; dit is een auto uit een tijdperk waarin een cd-speler nog een luxe was.

Rijassistentiesystemen zijn er nauwelijks. Stabiliteitscontrole is er waarschijnlijk wel, maar dat is het dan ook ongeveer. Geen adaptieve cruisecontrol, geen dodehoekwaarschuwing, geen rijstrookassistent. De Ute vertrouwt op de vaardigheid van de bestuurder, niet op elektronische hulpjes.

Het weinige technologie dat aanwezig is, is waarschijnlijk betrouwbaar en eenvoudig te bedienen. Maar wie op zoek is naar een auto vol gadgets, moet ergens anders kijken. Dit is een auto die je koopt voor de pure rijervaring, niet voor de technische snufjes.

Officiële verbruikscijfers zijn niet beschikbaar in de opgegeven gegevens, maar met een 6.0-liter V8 en een gewicht van ruim 1,7 ton is het duidelijk dat deze auto dorstig is. In de praktijk zal een verbruik van 1 op 5 of 1 op 6 geen uitzondering zijn, zeker niet als je het vermogen benut. De CO2-uitstoot is navenant hoog.

De prijs van een Holden Ute in Nederland is lastig in te schatten, maar als importauto zal hij niet goedkoop zijn. Onderdelen zijn schaars en het onderhoud moet door een specialist gebeuren, wat de kosten opdrijft. Dit is geen auto voor iemand met een krap budget.

De V6-versies zijn een stuk zuiniger en betrouwbaarder, maar ook zij verbruiken meer dan een gemiddelde auto. De wegenbelasting zal hoog zijn door het gewicht en de CO2-uitstoot. Kortom, dit is een auto die je portemonnee blijft legen, zelfs als hij stilstaat.