Honda CR-V (2011): degelijke allrounder die nooit verrast, maar ook nooit teleurstelt

De CR-V van 2011 is geen auto die je aanstaart of waar je omdraait op de parkeerplaats. Het design is degelijk, functioneel en vooral anoniem. De proporties kloppen, maar er zit geen enkele lijn in die je hart sneller laat kloppen. Het is de visuele equivalent van een goede regenjas: hij doet wat hij moet doen, zonder opsmuk.

Dat gevoel zet zich door in het interieur. Alles ziet er stevig en logisch in elkaar gezet uit, maar het is duidelijk ontworpen met de schuifmaat, niet met de tekentafel. Het dashboard is overzichtelijk, de materialen voelen hard maar solide aan. Het is geen plek waar je verliefd op wordt, maar wel één waar je je snel thuis voelt.

Op basis van de cijfers – 155 pk, 193 Nm en een leeggewicht van 1.527 kilo – mag je geen sportieveling verwachten. De CR-V stuurt neutraal en voorspelbaar. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht; oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar in snelle bochten voel je de carrosserie bewegen. Het is geen auto die je uitdaagt, maar hij geeft je ook nooit het gevoel dat hij je zal verrassen.

De elektrische stuurbekrachtiging is licht en precies genoeg voor dagelijks gebruik, maar mist gevoel. Op de snelweg is de CR-V stabiel en rustig. De zesversnellingsbak schakelt nauwkeurig, al is de koppeling wat vaag. De 2.0-motor moet duidelijk zijn best doen om de auto op gang te krijgen, zeker met vier personen en bagage. Je moet er niet aan denken om met deze motor een caravan te trekken.

De 2.0-liter i-VTEC benzinemotor is een bekend blok van Honda. Het is een soepele, relatief stille motor die graag toeren maakt, maar je moet hem wel hoog in de toeren houden om vooruitgang te boeken. Met 155 pk en 193 Nm is hij duidelijk onderbemand voor een auto van dit formaat. De acceleratie van 0-100 km/u in 10,0 seconden voelt trager aan dan het cijfer doet vermoeden.

Voor wie veel kilometers maakt, is de 2.2-liter i-CTDi diesel met 150 pk en handbak de betere keuze. Die levert meer koppel en is met 5,6 l/100 km een stuk zuiniger dan de benzineversie. De 2.4-liter benzinemotor met 188 pk is alleen in combinatie met een automaat en vierwielaandrijving leverbaar en is met een verbruik van ruim 9 l/100 km een echte dorstkop. De keuze is dus eigenlijk simpel: weinig kilometers – benzine, veel kilometers – diesel. En vermijd de automaat, die schakelt traag en verhoogt het verbruik.

De stoelen voorin zijn goed gevormd en bieden voldoende steun, al zijn ze aan de harde kant. De vering is comfortabel afgesteld en slokt hobbels in het wegdek moeiteloos op. Op lange ritten is de CR-V een vermoeidheidsvrije reisgenoot, mede dankzij de rustige motor en de redelijke geluidsisolatie. Wind- en bandengeluid zijn aanwezig, maar niet storend.

In de stad is de CR-V minder op zijn gemak. De ophanging is zacht, waardoor de auto bij hobbels en drempels wat na-deint. De lichtgewicht besturing maakt parkeren echter eenvoudig. Het is geen auto voor wie graag snel door de stad scheurt, maar voor wie rustig en comfortabel van A naar B wil, zit het wel snor.

Het interieur van de CR-V is functioneel en overzichtelijk, maar duidelijk van een generatie geleden. De materialen zijn hard en sober, al voelt alles degelijk aan. De bediening is logisch: grote knoppen, duidelijke tellers en eenvoudige menu's. Het is een verademing vergeleken met de huidige trend van alles in een touchscreen proppen.

Er is veel opbergruimte, van diepe deurvakken tot een handig vak in de dashboardkast. De middenconsole is echter niet bijzonder ruim. Het meest opvallende detail is de dubbele kofferbakklep: je kunt alleen het raam openen om snel iets te pakken. Dat is ontzettend handig in de stad of op een volle parkeerplaats. Het is jammer dat Honda dit slimme idee niet heeft gecombineerd met een moderner ogend dashboard.

Met een kofferbak van 589 liter zit het qua ruimte wel goed, en dat is beter dan 70% van de concurrentie uit die periode. De laadruimte is hoog en breed, en de achterbank kan met een simpele handgreep plat worden geklapt. De dubbele achterklep is een schot in de roos; je hoeft de hele klep niet open te gooien om een boodschappentas te laden.

De achterbank biedt verrassend veel beenruimte, zelfs voor volwassenen. Het instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn en de vrij hoge zitpositie. Het zicht naar voren en opzij is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren. Parkeren gaat dankzij de duidelijke achteruitrijcamera prima, maar de achteruitrijdbekleding is aan de krappe kant.

Hier wreekt de leeftijd van de CR-V zich het meest. Het infotainmentsysteem is traag, de graphics zijn gedateerd en er is geen Apple CarPlay of Android Auto. De navigatie is omslachtig en de kaarten zijn hopeloos verouderd. Het is beter om je telefoon aan de bevestiging te klikken en Waze te gebruiken.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de basics: cruise control, ABS en stabiliteitscontrole. Geavanceerde systemen zoals adaptieve cruise control of rijstrookassistentie zijn niet leverbaar. Het is een gemis voor wie veel snelwegkilometers maakt, maar het houdt de auto wel lekker eenvoudig. Het is een kwestie van prioriteiten: wil je moderne techniek, dan moet je ergens anders zijn. Wil je een auto die je niet lastigvalt met piepjes en waarschuwingen, dan zit je hier goed.

Het officiële verbruik van de 2.0-benzine is 6,2 l/100 km, maar in de praktijk zul je dichter bij de 8 liter uitkomen. Met een CO2-uitstoot van 168 g/km zit je ook niet in de zuinigste hoek. De 2.2-diesel is met 5,6 l/100 km en 149 g/km een stuk beter, maar nog steeds niet indrukwekkend. De benzineversie is alleen interessant voor wie weinig kilometers maakt.

De aanschafprijs van een gebruikte CR-V is relatief hoog, maar daar krijg je wel een auto voor terug die bekend staat als zeer betrouwbaar. De onderhoudskosten zijn redelijk, al zijn sommige onderdelen duurder dan bij de concurrentie. De banden zijn standaardmaten, dus die vallen mee. Het is een auto die je niet snel in de steek laat, maar je betaalt daar wel een premie voor aan de kassa.