Honda Ridgeline: de pick-up die niet doet alsof hij een pick-up is

De Honda Ridgeline is een vreemde eend in de bijt. Waar de meeste pick-ups met hun hoge neus en hoekige proporties schreeuwen om aandacht, doet de Ridgeline juist alsof hij er niet bij hoort. Met een lengte van 5.334 mm is hij niet klein, maar de vloeiende lijnen en het ontbreken van een klassiek, los laadbakgedeelte maken hem meer SUV-achtig. Het is een ontwerp dat je ofwel intrigerend ofwel ronduit saai vindt.

Deze tweede generatie, die sinds 2017 wordt gebouwd, heeft een opvallende grille die doet denken aan een scheermes. Het geheel oogt verzorgd, maar mist de brute uitstraling die veel kopers bij een pick-up zoeken. Aan de achterkant valt het slimme 'twin-tailgate'-systeem op: de klep kan zowel naar beneden klappen als zijwaarts openen. Dat is typisch Honda: praktisch, maar niet iets waar je op een parkeerplaats stoer mee doet. De eerste indruk is er een van een auto die zijn eigen weg gaat, zonder excuses.

Op basis van de specificaties en de unibody-constructie mag je verwachten dat de Ridgeline zich op de weg heel anders gedraagt dan een klassieke pick-up. Met een leeggewicht van 1.924 kg is hij relatief licht voor zijn formaat, wat een positief effect moet hebben op het rijgedrag. De onafhankelijke wielophanging rondom, die bij veel concurrenten ontbreekt, suggereert dat hij bochten vlakker en comfortabeler zal nemen dan een ladderframe-model.

De besturing is waarschijnlijk licht en precies, zoals we van Honda gewend zijn, maar het blijft een grote auto. In de stad moet je rekening houden met een draaicirkel die niet bepaald klein zal zijn. Op de snelweg zal de 6-trapsautomaat voor een rustige en zuinige rit moeten zorgen, al is zes versnellingen inmiddels wat ouderwets. Het is een auto die duidelijk is ontworpen voor comfort, niet voor sportiviteit. De 4x4-versie biedt extra tractie, maar de 4x2-versie is voor de meeste rijders waarschijnlijk de betere keuze.

De remmen doen het waarschijnlijk prima, maar met 284 pk en 355 Nm moet je niet verwachten dat je als een sportwagen tot stilstand komt. Het is een auto die je rustig en bedachtzaam rijdt, en dat past ook wel bij het karakter.

De Ridgeline is er uitsluitend met een 3,5-liter V6-benzinemotor die 284 pk en 355 Nm levert. Daarmee zit hij qua vermogen boven 74% van de vergelijkbare auto's uit die periode, wat betekent dat hij allesbehalve traag zal aanvoelen. Het koppel is iets minder indrukwekkend, maar nog steeds ruim voldoende voor dagelijks gebruik. De acceleratie zal niet verbluffend zijn, maar met dit vermogen en een gewicht van 1.924 kg moet een sprint van 0 naar 100 km/u in ongeveer 7 seconden mogelijk zijn.

De motor is gekoppeld aan een 6-traps automaat, die inmiddels wat gedateerd is. Moderne concurrenten bieden vaak 8 of 9 versnellingen, wat zowel het verbruik als de prestaties ten goede komt. De V6 klinkt waarschijnlijk lekker, maar het officiële verbruik van 10,7 l/100 km voor de 4x2-versie is zorgwekkend. Dat is maar liefst slechter dan 92% van de vergelijkbare auto's uit die periode. De 4x4-versie doet er met 11,2 l/100 km nog een schepje bovenop.

Er is geen dieselmotor of hybride, wat in Europa een groot nadeel is. De Ridgeline is een pure benzineauto, en dat voel je in de portemonnee. Voor wie veel kilometers maakt, is dit geen verstandige keuze. Maar voor wie een V6 wil en het verbruik voor lief neemt, biedt deze motor wel een soepele en krachtige rijervaring.

Het comfort is waarschijnlijk het grootste voordeel van de Ridgeline ten opzichte van traditionele pick-ups. Dankzij de unibody-constructie en de onafhankelijke wielophanging zal hij hobbels en oneffenheden veel beter absorberen dan een auto met een starre achteras. Op lange ritten zul je minder last hebben van vermoeidheid, en ook passagiers achterin zullen niet voortdurend heen en weer worden geschud.

De stoelen zijn vermoedelijk stevig maar comfortabel, met voldoende zijdelingse steun voor een auto van dit formaat. De geluidsisolatie is waarschijnlijk redelijk, al zal de V6 bij acceleratie wel hoorbaar zijn. Het is geen luxe sedan, maar voor een pick-up is het comfortniveau waarschijnlijk bovengemiddeld. In de stad is de auto groot, maar de zachte vering zal ervoor zorgen dat je niet elk putje voelt.

Het interieur van de Ridgeline is functioneel en degelijk, maar niet bijzonder luxueus. Het ontwerp is typisch Honda: alles is logisch gerangschikt, de materialen zijn van redelijke kwaliteit, maar er is weinig flair. De knoppen zijn groot en duidelijk, en de bediening is intuïtief. Toch voelt het geheel wat ouderwets aan, zeker in vergelijking met de moderne concurrentie.

Er is voldoende opbergruimte, waaronder een geheim opbergvak achter de achterbank dat je normaal alleen in SUV's ziet. De infotainment is niet meer van deze tijd, met een systeem dat traag kan reageren en geen draadloze Apple CarPlay of Android Auto heeft. Fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn er gelukkig nog wel, wat de bediening ten goede komt. Het is een interieur dat vooral praktisch is, en dat is prima als je de auto als werktuig ziet.

De Ridgeline is een meester in praktische oplossingen. De kofferbak is met 960 liter enorm, beter dan 96% van de vergelijkbare auto's uit die periode. Bovendien heeft hij een uniek systeem met een dubbele klep en een opbergvak in de laadbak dat waterdicht is en kan worden leeggezogen. Dat is geniaal voor wie gereedschap of natte spullen wilt vervoeren.

De achterbank is echter niet ruim genoeg voor drie volwassenen, en de beenruimte is minder dan je op basis van de buitenafmetingen zou verwachten. Instappen is dankzij de hoge zit niet moeilijk, maar het zicht naar achteren wordt belemmerd door de hoge laadrand. Parkeren is een uitdaging, vooral in de stad, en de grote spiegels helpen maar beperkt. Het is een auto die vooral voor het laden en vervoeren is gemaakt, en daarin excelleert hij.

De technologie in de Ridgeline is gedateerd. Het infotainmentsysteem heeft een klein scherm en mist moderne functies zoals over-the-air updates. De rijassistentiesystemen, zoals adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistentie, werken waarschijnlijk naar behoren, maar ze zijn niet zo geavanceerd als die in recente Europese modellen. Honda Sensing is aanwezig, maar het is een systeem dat je eerder als waarschuwing dan als autonoom rijhulpmiddel moet zien.

Er is geen head-up display of digitaal instrumentenpaneel, wat in deze prijsklasse wel gebruikelijk is. De aansluitingen zijn beperkt, met slechts een paar USB-poorten. Voor wie veel technologie verwacht, is dit een tegenvaller. Maar voor wie een auto zoekt die vooral betrouwbaar en eenvoudig is, is het gebrek aan overdaad misschien juist een pluspunt.

Het officiële verbruik van de 4x2-versie is 10,7 l/100 km, wat neerkomt op ongeveer 1 op 9,3. Dat is slecht, zeker voor een auto die niet extreem krachtig is. De CO2-uitstoot zal navenant hoog zijn, wat in Nederland leidt tot een flinke bijtelling of BPM-heffing. De 4x4-versie is met 11,2 l/100 km nog duurder in het gebruik.

De prijs van de Ridgeline ligt hoog, vooral in Europa waar hij niet officieel wordt geleverd. Dat maakt de prijs-kwaliteitverhouding lastig. Onderhoud zal niet goedkoop zijn, en banden voor dit formaat zijn duur. De betrouwbaarheid van Honda is over het algemeen goed, maar de V6-motor heeft in sommige jaren problemen gehad met de distributieketting. Het is geen auto voor wie op de centen let.