Hyundai Elantra Coupe: betaalbare coupé met een flinke maar onschuldige portie stijl

De Elantra Coupe heeft een scherpe, vloeiende lijn die hem duidelijk onderscheidt van de gewone Elantra sedan. De aflopende daklijn en de brede grille geven hem een zelfverzekerde uitstraling, al is het geheel niet zo extreem als sommige Japanse concurrenten uit die tijd. De proporties kloppen: hij staat laag en breed, maar de wielkasten zijn niet overdreven gevuld. Het is een coupé die vooral op de lange termijn goed oogt, zonder schreeuwerig te zijn. Binnenin valt de eerste indruk tegen: het dashboard is overgenomen van de sedan en voelt wat saai aan voor een auto die zich als coupé profileert.

Op basis van de specificaties en het onderstel dat de Elantra deelt met de sedan, mag je een comfortabele maar niet bijster scherpe wegligging verwachten. De ophanging is aan de zachte kant, wat in de stad en op de snelweg wel zo prettig is, maar in snelle bochten zal de carrosserie vermoedelijk wat overhellen. De besturing is licht en niet erg communicatief, maar wel nauwkeurig genoeg om je geen zorgen te maken. Met een leeggewicht van 1.238 kg is hij geen lichtgewicht, maar ook niet log; de remmen zijn waarschijnlijk meer dan voldoende voor dit gewicht. Kortom: het is geen auto die je uitdaagt, maar hij is wel voorspelbaar en veilig.

De 1.8-liter viercilinder levert 150 pk en 178 Nm, wat hem in de acceleratie naar 100 km/u brengt in 9,1 seconden met de automatische bak. Dat is geen indrukwekkend cijfer – hij zit daarmee in het midden van de benchmark, beter dan 46% van zijn concurrenten. De motor is soepel en stil, maar mist pit bij lage toeren; je moet hem hoog in de toeren houden om vooruitgang te boeken. De zestraps automaat schakelt vloeiend maar traag, en reageert soms aarzelend op een abrupt gaspedaal. De handgeschakelde versie, met 148 pk en 7,4 l/100 km, zal vermoedelijk levendiger aanvoelen en is dan ook de betere keuze voor wie van rijden houdt.

De stoelen zijn redelijk comfortabel, maar bieden weinig zijwaartse steun – wat bij een coupé toch een beetje jammer is. De vering is afgestemd op comfort, dus oneffenheden worden netjes weggefilterd, al blijft er op slecht asfalt wat deining over. De geluidsisolatie is redelijk voor een auto uit 2012; windgeruis is pas boven de 130 km/u duidelijk aanwezig. Op de lange reis is de Elantra Coupe een prima cruiser, maar de lage zitpositie en de relatief hoge raamlijn kunnen claustrofobisch aanvoelen voor lange inzittenden. De achterbank is vooral bedoeld voor noodgevallen: de toegang is krap en hoofdruimte is er nauwelijks.

Het interieur is functioneel maar sober, met harde kunststoffen die niet misstaan in een auto van dit kaliber uit die periode. De afwerking is degelijk, maar mist de flair die je van een coupé zou verwachten – het is duidelijk een aangepaste sedan. De bediening is logisch: grote knoppen voor de airco en een eenvoudig infotainmentsysteem. Opvallend is de grote, duidelijk afleesbare snelheidsmeter, maar het ontbreken van fysieke knoppen voor het audiovolume op het stuur is een gemis. Er is wel een handige opbergplek voor je telefoon, maar de bekerhouders zijn onhandig geplaatst, vlak bij de versnellingspook.

Met een kofferinhoud van 419 liter is de Elantra Coupe verrassend praktisch voor een coupé – beter dan 42% van de concurrenten. De opening is echter niet erg groot, dus grote objecten passen er moeilijk in. De achterbank kan worden neergeklapt, maar de opening daartussen is smal. Het zicht naar achteren is beperkt door de aflopende daklijn en de kleine achterruit; parkeren vereist vertrouwen op de parkeersensoren, die helaas niet standaard waren. De auto is met 4,54 meter niet overdreven lang, dus in de stad is hij goed hanteerbaar, maar de brede deuren maken instappen in een krappe parkeerplaats een uitdaging.

De Elantra Coupe biedt voor zijn tijd een redelijk pakket aan technologie, maar het is niet baanbrekend. Het infotainmentsysteem is eenvoudig, met een klein scherm dat traag reageert en geen smartphone-integratie kent – in 2012 was dat nog geen standaard. De rijassistentie is beperkt tot ABS en stabiliteitscontrole, wat in die periode normaal was. Opvallend is dat Hyundai in deze generatie al een achteruitrijcamera aanbood, maar die was alleen beschikbaar op de hogere uitvoeringen. De knoppen op het stuur voor audio en cruise control werken prima, maar het systeem zelf heeft weinig extra's – geen navigatie, geen internet. Wie moderne connectiviteit wil, moet een latere auto zoeken.

Het officiële verbruik van de automatische versie is 7,6 l/100 km, wat overeenkomt met een CO2-uitstoot van ongeveer 176 g/km – beter dan slechts 29% van de concurrenten. Dat is geen zuinige auto voor zijn formaat, maar ook niet schokkend. De handgeschakelde versie doet het iets beter met 7,4 l/100 km. In de praktijk zal het verbruik vermoedelijk hoger liggen, zeker bij sportief rijden. De onderhoudskosten zijn over het algemeen laag voor een Hyundai, en de betrouwbaarheid is goed, maar let op roestvorming bij oudere exemplaren. De wegenbelasting is gemiddeld, en verzekering is betaalbaar voor een coupé met dit vermogen.