Hyundai i40 Saloon: de degelijke middenklasser die niemand opvalt, maar niemand teleurstelt

De Hyundai i40 Saloon is geen auto die je hart sneller doet kloppen. Het design is netjes maar anoniem; de gestroomlijnde lijnen en de vrij lage daklijn (1.471 mm) geven hem een licht sportieve uitstraling, maar vergeleken met tijdgenoten als de Ford Mondeo of Mazda6 is het vooral braaf. Het is een auto die je niet eens zou opmerken in een parkeergarage – en dat is misschien precies de bedoeling.

Op basis van de specificaties – 178 pk, 213 Nm en een leeggewicht van 1.513 kg – verwacht je een redelijk vlot tempo, maar de acceleratie van 10,8 seconden naar 100 km/u verraadt dat deze i40 meer op comfort dan op sportiviteit is gericht. De besturing is licht en voelt vrij direct aan, maar er is weinig feedback. Het onderstel is duidelijk op comfort afgestemd; in bochten zal hij vermoedelijk wat overhellen, maar op de snelweg moet hij stabiel aanvoelen. De automatische versnellingsbak schakelt naar verwachting vloeiend maar soms wat traag.

De 2.0 GDI is een atmosferische benzinemotor die 178 pk levert bij een hoog toerental – dat merk je aan de 213 Nm, die pas laat vrijkomt. Hij heeft een pittige top (211 km/u) maar het koppel is mager, dus je moet schakelen om vooruit te komen. De 6-traps automaat doet wat hij moet, maar de 10,8 seconden naar 100 km/u zijn allesbehalve indrukwekkend. Interessanter zijn de 1.7 CRDi-diesels: met 136 pk en 4,5 l/100 km (handbak) zijn die zuiniger en in de praktijk vaak vlotter aanvoelen door het hogere koppel. Voor wie veel snelweg rijdt, is de diesel de betere keuze.

De i40 is duidelijk gebouwd om lange ritten comfortabel te maken. De stoelen zijn zacht maar ondersteunend genoeg, en de vering slikt hobbels met gemak. Geluidsisolatie is niet top maar voldoende; op de snelweg hoor je vooral windgeruis rond de A-stijlen. In de stad is de auto met 4.740 mm lengte redelijk wendbaar, maar het zicht naar achteren is beperkt door de hoge gordellijn.

Het interieur is degelijk maar niet bijzonder. De materialen zijn stevig maar hard, en de afwerking is netjes. Het dashboard is overzichtelijk, met duidelijk leesbare instrumenten. De ergonomie is goed: alle knoppen zitten op logische plekken, al is er weinig ruimte voor moderne snufjes – dit is een auto uit 2011, en dat merk je. De bediening van de verwarming is simpel, en er is een fysieke knop voor de station-knop, wat fijn is.

Met een kofferbak van 524 liter zit je goed – dat is meer dan veel concurrenten en beter dan 74% van de vergelijkbare auto's uit die periode. De achterbank biedt voldoende beenruimte voor twee volwassenen, maar de middentunnel is hoog. Instappen is makkelijk, maar de daklijn is laag, dus lange mensen moeten hun hoofd buigen. Parkeren wordt geholpen door de duidelijke achteruitrijcamera (indien aanwezig) – maar zonder sensoren is het tasten.

De infotainment is gedateerd: een klein scherm met simpele graphics en geen Apple CarPlay of Android Auto – dat bestond nog niet in 2011. De bediening is logisch maar ouderwets. Rijassistentie is beperkt tot basiszaken als ABS en ESP; adaptieve cruise control of lane keeping is niet leverbaar. Het merk Hyundai heeft inmiddels veel betere systemen, maar in deze i40 moet je het doen met de basis.

De 2.0 GDI verbruikt officieel 7,6 l/100 km – dat is niet zuinig voor een middenklasser, en in de praktijk zal je eerder rond de 9 liter zitten. De CO2-uitstoot van 176 g/km maakt hem duur in de wegenbelasting en bijtelling. De 1.7 CRDi Blue Drive is met 4,5 l/100 km en 119 g/km veel aantrekkelijker. Hyundai staat bekend om een goede betrouwbaarheid en een ruime garantie (in Nederland 5 jaar), maar de onderhoudskosten zijn gemiddeld. Banden zijn niet duur, maar het verbruik en de wegenbelasting zijn de grootste kostenposten.