Hyundai i40 Tourer: degelijk maar niet opwindend, en dat is prima

De i40 Tourer is geen auto die je doet omkijken, maar dat is ook niet zijn bedoeling. Het is een keurige, ietwat anonieme stationwagen met strakke lijnen die vooral functioneel oogt. Hij is met 4.770 mm lekker lang, wat hem een volwassen uitstraling geeft, maar het design is dermate braaf dat je hem zo voorbijloopt op een parkeerplaats.

Binnenin oogt het allemaal netjes, maar ook hier is het vooral degelijkheid troef. Het dashboard is overzichtelijk en alles zit waar je het verwacht. Het is geen designstatement, maar eerder een praktisch bureau. Dat is prima voor het beoogde publiek, maar het mist de zwier van bijvoorbeeld een Mazda 6 uit dezelfde periode.

Op basis van de cijfers — een leeggewicht van 1.574 kg en voorwielaandrijving — verwacht ik een onderstel dat vooral op comfort is gericht. De i40 heeft een onafhankelijke wielophanging rondom, wat in theorie een betere controle moet geven dan een simpele torsiebalk. De verwachting is dat hij oneffenheden redelijk gladstrijkt, maar bij sportief rijden snel zijn beperkingen toont.

De besturing is vermoedelijk licht en niet erg communicatief, zoals bij vrijwel elke Hyundai uit die tijd. Het is geen auto die je uitnodigt om hard te rijden; hij wil vooral rustig en comfortabel van A naar B. De remmen zullen hun werk doen, maar verwacht geen bijzonder pedaalgevoel. Dit is een auto die je met een ontspannen rijstijl het beste tot zijn recht laat komen.

De geteste 2.0 GDI-benzine levert 177 pk en 213 Nm, maar met 1.574 kg aan gewicht is dat niet genoeg voor een vlotte indruk. De acceleratie van 0-100 in 10,8 seconden is ronduit traag voor dit vermogen — beter dan slechts 21% van de concurrentie. De topsnelheid van 208 km/u is prima, maar je moet er lang over doen om die te bereiken.

Interessanter zijn de 1.7 CRDi-diesels, die in de basis 116 of 136 pk leveren. De 136 pk-versie met handbak presteert vrijwel identiek aan de 2.0 benzine (0-100 in circa 10 seconden), maar verbruikt met 4,7 l/100 km aanzienlijk minder dan de 7,6 l/100 km van de grote benzinemotor. De 6-traps automaat in de geteste versie is vermoedelijk vlot genoeg, maar schakelt waarschijnlijk niet zo snel of soepel als een moderne DSG.

De 2.0 GDI is vooral een auto voor wie veel snelwegkilometers maakt en geen diesel wil. Maar dan nog is het verbruik van 7,6 l/100 km aan de hoge kant voor een auto die zo traag is. De benzinemotor is niet onzuinig voor zijn formaat, maar hij voelt simpelweg te lui aan voor het vermogen dat hij op papier heeft.

De i40 is ontworpen met comfort als prioriteit. De stoelen zijn breed en zacht, en bieden naar verwachting voldoende steun voor lange ritten. De vering is afgestemd op het gladstrijken van hobbels, wat hem op de snelweg een rustige cruiser maakt. Het geluidsniveau bij 130 km/u zal vermoedelijk acceptabel zijn, al is het geen stilste in zijn klasse.

In de stad is de auto met een draaicirkel die bij dit formaat hoort niet bijzonder wendbaar, maar het lichte stuur en de goede overzichtelijkheid maken het parkeren dragelijk. De zachte vering kan bij lage snelheden over drempels wat deinen veroorzaken, maar dat is de prijs die je betaalt voor het comfort op de snelweg.

Het interieur is functioneel en degelijk, met materialen die goed genoeg zijn voor deze prijsklasse, maar niet uitblinken. Alles voelt stevig aan, maar het geheel mist de premium-uitstraling van een Volkswagen of een Mazda. De knoppen en schakelaars zijn logisch gerangschikt en makkelijk te bedienen, zonder dat je hoeft te zoeken.

De stoelen zijn ruim en bieden voldoende hoofd- en beenruimte voorin. Het stuurwiel is in hoogte en diepte verstelbaar, waardoor een goede zitpositie makkelijk te vinden is. Het dashboard is overzichtelijk met duidelijke instrumenten. Het is geen interieur dat indruk maakt, maar het is wel een interieur dat na jaren nog steeds niet zal irriteren.

Dit is de belangrijkste reden om een i40 Tourer te kopen: de kofferbak. Met 552 liter is hij enorm en beter dan 82% van de concurrentie uit die periode. De laadruimte is perfect vlak en er is een lage laaddrempel, waardoor zware spullen er makkelijk in glijden. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, en drie passagiers kunnen er prima zitten voor kortere ritten.

De auto is met 4.770 mm lang, maar het zicht rondom is goed. De achteruitrijcamera (indien aanwezig) en de parkeersensoren maken het manoeuvreren een stuk makkelijker. Het instappen is makkelijk dankzij de grote portieren. Een praktische auto in de beste zin van het woord.

Voor een auto uit 2012 is de technologische uitrusting redelijk. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en reageert traag naar moderne maatstaven, maar het werkt wel. Navigatie was optioneel en is inmiddels hopeloos verouderd; gebruik gewoon je telefoon. Een pluspunt is dat Hyundai vroeg al een uitgebreide lijst met rijassistentiesystemen aanbood, zoals adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistentie, al werken die in deze generatie nog vrij basaal.

De bediening van de cruisecontrol en de audio verloopt via knoppen op het stuur, die logisch zijn geplaatst. Het systeem is niet bijzonder intuïtief, maar na een dag wennen werkt het prima. Mis geen Apple CarPlay of Android Auto — dat bestond simpelweg nog niet in deze generatie. Je zult het moeten doen met Bluetooth of een aux-kabel.

De geteste 2.0 GDI-benzine is met 7,6 l/100 km en 177 g/km CO2 geen zuinigheidskampioen, maar het is ook geen ramp. Het verbruik is beter dan 61% van de concurrentie, wat verrassend is voor een benzinemotor van dit formaat. Wie veel rijdt, doet er echter verstandig aan om de 1.7 CRDi-diesel te kiezen, die met 4,5 tot 4,7 l/100 km aanzienlijk zuiniger is.

Hyundai heeft een goede reputatie op het gebied van betrouwbaarheid en de i40 is daarop geen uitzondering. De auto is weliswaar niet meer nieuw te koop, maar als occasion biedt hij veel auto voor het geld. De onderhoudskosten zijn gemiddeld, en de 2.0 GDI-motor staat niet bekend om specifieke problemen. Let bij aankoop wel op de staat van de automaatbak en of het onderhoud volgens schema is uitgevoerd.