Hyundai Kona N Line: stoer maar niet snel, prijzig maar compleet

De Hyundai Kona is geen auto die je over het hoofd ziet, zeker niet in N Line-uitvoering. Met zijn gespierde wielkasten, scherpe LED-koplampen en die opvallende dagrijverlichting hoog op de neus heeft hij een eigen gezicht. Het is een ontwerp dat durft, maar niet iedereen zal het mooi vinden. Zelfs jaren na de facelift van 2021 blijft het een van de meest karakteristieke cross-overs in dit segment.

Aan de buitenkant oogt de Kona behoorlijk fors voor een compacte auto. De hoge taille en dikke C-stijlen geven hem een stoere, bijna militaire uitstraling. Maar zodra je gaat zitten, valt het interieur een beetje tegen. Het is netjes en degelijk, maar mist de flair van het exterieur. Je krijgt vooral veel hard plastic, al is het wel goed in elkaar gezet.

Op basis van de cijfers kun je verwachten dat de Kona N Line met 195 pk vlot aanvoelt, maar niet ronduit snel. Het koppel van 264 Nm ligt slechts 16% boven het gemiddelde van vergelijkbare auto's, wat betekent dat hij vooral bovenin het toerengebied moet leven. De 7-traps automaat zal vermoedelijk schakelen met de nadruk op comfort, niet op sportiviteit. Een handbak was misschien beter geweest voor wie echt wil sturen.

Het onderstel is waarschijnlijk afgestemd op comfort, niet op sportiviteit. De N Line heeft wel een strakkere afstelling, maar het blijft een verhoogde cross-over. In bochten voelt hij vermoedelijk wat wiebelig aan, en de besturing is waarschijnlijk licht en niet erg communicatief. Op de snelweg is hij waarschijnlijk stabiel en rustig, maar echt dynamisch wordt het nooit.

De Kona is er in twee benzinemotoren: een 2.0 liter met 147 pk en een 1.6 liter turbo met 195 pk. Die laatste is alleen verkrijgbaar in de N Line-uitvoering en is duidelijk de pittigste keuze. Met 195 pk zit je boven het gemiddelde van de concurrentie, al is het vermogen vooral een papieren overwinning. De acceleratie zal vermoedelijk rond de 7,5 seconden liggen, maar dat cijfer is niet officieel bevestigd.

De 1.6 T-GDI is een bekende motor van Hyundai, die in meerdere modellen dienstdoet. Hij loopt soepel en heeft weinig last van turbovertraging, maar hij moet wel hoog in toeren om echt vooruit te komen. De 7-traps automaat is een dual-clutch, die in de stad soms wat schokkerig kan schakelen. Wie vooral veel in de file staat, kan beter voor de 2.0 CVT kiezen, die weliswaar minder krachtig is maar wel vloeiender rijdt.

De Kona heeft een redelijk comfortabel onderstel, maar de N Line-uitvoering heeft een iets stuggere vering. Dat is te merken op slechte wegen, waar de auto wat onrustiger wordt. De stoelen zijn prima voor dagelijks gebruik, maar bieden niet veel zijdelingse steun. Voor lange ritten is het geen straf, maar ook geen feest.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt van de Kona. Op de snelweg hoor je duidelijk windgeruis rond de A-stijlen en bandengeluid op ruw asfalt. In de stad is het stil genoeg, maar wie veel snelweg rijdt, zal het verschil merken met bijvoorbeeld een Volkswagen Taigo.

Het interieur van de Kona is overzichtelijk en functioneel, maar niet bijzonder. De materialen zijn wisselend: zachte kunststoffen op de deurleuningen, maar hard plastic op het dashboard. De N Line voegt wat rode stiksels en een sportief stuur toe, maar het geheel blijft nuchter. Alles zit goed in elkaar, maar je betaalt wel voor het logo.

De ergonomie is prima: alle belangrijke knoppen zitten logisch bij elkaar. Het infotainmentsysteem heeft een 10,25-inch touchscreen dat snel reageert, maar het is niet altijd even intuïtief. Fysieke knoppen voor de airco zijn gelukkig aanwezig, al zijn ze wat klein. De digitale teller is duidelijk afleesbaar, maar mist wat personalisatiemogelijkheden.

Met een kofferbak van 361 liter is de Kona niet de ruimste in zijn klasse. De concurrentie biedt vaak meer, zeker de Peugeot RIFTER is in dit opzicht een klasse apart. De achterbank is krap voor drie personen, maar twee volwassenen zitten redelijk. De instap is hoog, wat handig is voor ouderen of mensen met een slechte rug.

Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter. Parkeren wordt geholpen door een achteruitrijcamera en parkeersensoren, die standaard zijn op de N Line. De draaicirkel is met 10,6 meter redelijk, maar niet uitzonderlijk. In de stad is de Kona toch vooral makkelijk door zijn compacte afmetingen.

De Kona is voorzien van een uitgebreid pakket aan rijhulpsystemen, waaronder adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en dodehoekwaarschuwing. Die werken in de praktijk meestal goed, al kan de rijbaanassistent soms wat opdringerig ingrijpen. Het systeem is niet nieuw, maar het doet wat het moet doen.

Het infotainment ondersteunt draadloos Android Auto en Apple CarPlay, wat fijn is. Het geluid van het standaard audiosysteem is matig, maar er is een optionele premium installatie van Krell. De connected diensten via Bluelink werken goed, maar het abonnement is na drie jaar niet gratis meer. Over het algemeen is de technologie van de Kona niet baanbrekend, maar wel compleet.

Het officiële verbruik van de 1.6 T-GDI is 7,1 l/100 km, wat neerkomt op ongeveer 1 op 14. Dat is niet zuinig voor een compacte cross-over, maar wel te verwachten met 195 pk. In de praktijk zul je eerder rond de 1 op 12 uitkomen, zeker als je het vermogen regelmatig aanspreekt. De CO2-uitstoot van 161 g/km betekent dat je in Nederland fors in de bijtelling zit als je hem zakelijk rijdt.

De vanafprijs van € 28.537 is aan de hoge kant. Daarvoor krijg je wel een complete uitrusting, maar de concurrentie is goedkoper of biedt meer waar voor je geld. De Kona staat bekend als betrouwbaar, maar de 1.6 T-GDI heeft in sommige gevallen last van olieverbruik. Het onderhoud is niet duurder dan gemiddeld, maar de verzekering is door het vermogen wel een stuk duurder dan de 147 pk-versie.