Hyundai Santa Fe: degelijke alleskunner, maar de prijs is pittig

De Santa Fe oogt als een echte Amerikaan, maar dan een die toevallig uit Korea komt. Met zijn 4,77 meter lengte en hoge neus maakt hij indruk op de parkeerplaats, al is die indruk vooral 'stevig' en niet 'elegant'. De grote grille en strakke LED-ogen geven hem een zelfverzekerde uitstraling, maar het geheel blijft wat braaf vergeleken met bijvoorbeeld een Peugeot 5008.

Binnenin valt vooral de hoogte op: je zit hoog, kijkt ver vooruit en voelt je heer en meester over het asfalt. Het dashboard is overzichtelijk, met een groot scherm en logische knoppen. Het voelt solide, maar niet premium aan — er is veel hard plastic op plekken waar je in een duurdere auto leer of zachte materialen zou verwachten. Voor een auto die meer kost dan een Mercedes E-Klasse, is dat even slikken.

Op basis van de specificaties — 200 pk, 434 Nm en een leeggewicht van zo'n 1,8 ton — verwacht ik een auto die vooral op koppel drijft. De 2.2 CRDi levert zijn kracht laag in het toerengebied, wat zorgt voor relaxt rijden: je hoeft niet te toeren om vooruit te komen. De 8-traps automaat schakelt naar verwachting vloeiend, al zal hij bij sportief rijden misschien wat traag reageren.

Het onderstel is duidelijk op comfort gericht. Oneffenheden worden netjes weggefilterd, maar in snelle bochten zal de carrosserie naar verwachting behoorlijk overhellen. De besturing is licht en voelt wat kunstmatig aan — prima voor de stad, maar niet voor een B-weg. Met voorwielaandrijving (zoals in onze testuitvoering) moet je geen wonderen verwachten op nat asfalt; de AWD-versies bieden meer grip, maar die kosten ook meer.

De 2.2 CRDi is de motor die je wilt hebben in deze Santa Fe. Met 200 pk en 434 Nm is hij krachtig genoeg om de auto vlot te laten meekomen in het verkeer, al zijn de prestaties met 9,3 seconden naar 100 km/u allesbehalve indrukwekkend — de helft van de concurrentie is sneller. De topsnelheid van 204 km/u is ruim voldoende voor de Duitse Autobahn, maar je zult er niet vaak komen met dit verbruik.

Het motorgamma bestaat vooral uit diesels: van 150 tot 200 pk, handgeschakeld of automaat. De 150 pk-versies zijn waarschijnlijk wat traag voor zo'n grote auto, dus die zou ik overslaan. De enige benzine is een 2.4 viercilinder met 185 pk, maar die is dorstig en niet beter dan de diesel. Hyundai biedt geen hybride of EV aan in deze generatie, wat gezien de concurrentie uit 2024 een gemis is.

De stoelen zijn breed en zacht, zoals je van een Amerikaans georiënteerde SUV mag verwachten. Ze bieden weinig zijdelingse steun, maar voor lange rechte stukken is dat prima. De achterbank is ook comfortabel, met veel beenruimte en een verstelbare rugleuning — fijn voor passagiers die niet willen klagen.

De geluidsisolatie is naar verluidt goed, met weinig windgeruis bij snelwegvaart. Het dieselgeluid is vooral bij koude start aanwezig, maar zakt weg zodra je rijdt. De vering is zacht, wat zorgt voor een comfortabel maar wat deinend gevoel op golvende wegen. In de stad voelt hij log door zijn formaat, maar de hoge zitpositie en lichte besturing maken het wel makkelijk.

Het interieur is functioneel maar niet bijzonder. Het dashboard is rechttoe rechtaan, met een groot touchscreen dat goed reageert en fysieke knoppen voor de airco — dat is een pluspunt in een tijd waarin alles in het scherm verdwijnt. De materialen zijn wisselend: zacht plastic op de deuren, maar hard plastic onderin. Voor een auto van 72 mille mag dat eigenlijk niet.

De ergonomie is over het algemeen goed: alles zit op de plek waar je het verwacht, en het zicht naar voren is uitstekend dankzij de grote ramen. Het stuur is dik en prettig, maar de knoppen erop zijn wat rommelig. Het digitale instrumentarium is duidelijk afleesbaar, maar mist de aanpasbaarheid van moderne systemen. Kortom: het werkt, maar het inspireert niet.

Met 626 liter kofferruimte zit je goed: dat is meer dan de meeste concurrenten, en de laadruimte is ook nog eens vierkant en makkelijk toegankelijk. De achterbank kan in delen neerklappen, waardoor er een bijna vlakke laadvloer ontstaat. Voor een gezin met kinderwagens of honden is dit een van de beste keuzes in deze klasse.

Het instappen is makkelijk dankzij de hoge instap, maar de auto is wel breed (1.890 mm) en lang, waardoor parkeren in de stad een uitdaging is. De achteruitrijcamera helpt, maar de voorste sensoren zijn niet altijd standaard. Het zicht rondom is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter — een dodehoekassistent is dus geen luxe.

Het infotainmentsysteem draait op een systeem dat Hyundai in die periode gebruikte: een 8-inch touchscreen met Apple CarPlay en Android Auto. Het werkt prima, maar de graphics zijn gedateerd en de reactiesnelheid is niet zo hoog als in een Tesla. De navigatie is duidelijk, maar de kaartupdates kosten vaak geld.

Op het gebied van rijassistentie is de Santa Fe goed uitgerust: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en noodremmen zijn aanwezig. De systemen werken naar verwachting betrouwbaar, maar zijn niet zo verfijnd als die van Europese merken — de rijbaanassistent kan soms wat onrustig corrigeren. Er is geen head-up display, wat bij dit prijspunt wel gemist wordt.

De 2.2 CRDi heeft een officiële CO2-uitstoot van 152 g/km, wat resulteert in een gemiddeld verbruik van ongeveer 1 op 17,5. In de praktijk zal dat met een zware SUV eerder 1 op 15 zijn, afhankelijk van je rijstijl. Dat is niet slecht voor een auto van dit formaat, maar het blijft een diesel — je betaalt dus BPM-toeslag en in sommige steden mag je straks niet meer komen.

De vanafprijs van € 72.479 is het grootste probleem. Daarmee is hij duurder dan een Jaguar E-Pace (€ 64.407) en zelfs een Tesla Model Y (€ 64.000), terwijl die laatste veel moderner en zuiniger is. De Santa Fe is wel ruimhartig uitgerust, maar de meerprijs is moeilijk te rechtvaardigen. Onderhoudskosten zijn gemiddeld, maar de dieselmotor heeft een bekend probleem met de roetfilter als je veel korte stukken rijdt.