Infiniti Q40: de stille underdog die niemand vroeg, maar sommigen toch willen

De Infiniti Q40 is in feite een Infiniti G37 met een andere naam, en dat zie je eraan af. De lijnen zijn vloeiend, laag en een beetje gespierd, maar het ontwerp dateert uit 2008. Toch heeft het iets tijdloos: geen overdreven grille, geen nep-luchtgleuven, gewoon een strakke, lichtjes agressieve berline die opvalt door zeldzaamheid.

Op de parkeerplaats tussen een rij Duitse berlines valt de Q40 op door zijn Japanse eigenzinnigheid. De verhoudingen zijn klassiek, met een lange motorkap en een korte achterkant. Het interieur oogt bij eerste aanblik degelijk maar niet modern; je ziet meteen dat hier geen groot touchscreen centraal staat. Prima, want sommige van ons houden van knoppen.

Met 333 pk en 365 Nm uit een atmosferische 3.7 V6 is de Q40 geen slappeling. Het koppel ligt hoog in de toeren, wat betekent dat je de motor flink moet laten draaien om het beste eruit te halen — iets wat tegenwoordig zeldzaam is. De 7-traps automaat schakelt vlot, maar reageert niet altijd even alert op een abrupte kickdown.

De AWD-versie (als getest) stuurt het vermogen standaard naar de achterwielen en verdeelt het alleen bij gripverlies naar voren. Dat geeft een prettig uitgebalanceerd gevoel, maar het extra gewicht van 1.733 kg is voelbaar in snelle bochten. De besturing is hydraulisch en daardoor zwaar maar informatief — een verademing vergeleken met de kunstmatige elektrische systemen van nu. Op de snelweg is de Q40 stabiel, maar het gewicht en de vrij stugge vering vragen wat van je onderrug op lange ritten.

De 3.7-liter V6 is het kloppende hart van de Q40, en wat een hart. Met 333 pk zit hij in de top 15% van vergelijkbare auto's uit die periode, en het vermogen wordt geleverd met een lineaire, bijna verslavende toerenhonger. De 0-100 km/u zal vermoedelijk rond de 5,5 seconden liggen — niet officieel bevestigd, maar met deze cijfers voelt dat geloofwaardig.

Er zijn twee versies: achterwielaandrijving (RWD) en vierwielaandrijving (AWD). De RWD is 100 kg lichter (geschat) en verbruikt met 10,7 l/100 km iets minder dan de AWD (11,8 l/100 km). De AWD biedt meer zekerheid in de regen, maar de RWD is puurder en waarschijnlijk leuker. Beide zijn alleen met een 7-traps automaat leverbaar, wat puristen zal tegenstaan — maar deze bak is degelijk en past bij het karakter van de motor.

Het verbruik is het zwakke punt: 11,8 l/100 km voor de AWD is slechter dan 93% van de concurrentie. Dat is geen verrassing voor een grote atmosferische V6, maar het maakt de Q40 wel een dure metgezel. Wie op zoek is naar een efficiënte sportberline, moet elders kijken; wie wil genieten van een klassieke verbrandingsmotor, weet waar hij aan begint.

De stoelen zijn stevig maar ondersteunend, met voldoende verstelmogelijkheden. Ze zijn bekleed met leder en bieden zowel zijdelingse steun als comfort op lange ritten. De achterbank is minder royaal: drie volwassenen passen, maar de middelste zitplaats is hard en de beenruimte is krap voor een auto van 4,73 meter lang.

De vering is aan de stevige kant, wat zorgt voor een sportief gevoel maar ook voor het nodige weggedrag op slecht asfalt. Geluidsisolatie is redelijk, maar bij hoge snelheden hoor je de V6 duidelijk — dat is geen straf, want het geluid is melodieus. In de stad is de Q40 hanteerbaar, maar het hoge verbruik en de matige draaicirkel maken hem niet ideaal voor stadsritten.

Het interieur van de Q40 is een mix van degelijkheid en ouderwetse Japanse luxe. De materialen zijn goed, maar de vormgeving is duidelijk uit een ander tijdperk: veel knoppen, een klein scherm en een bedieningsknop die aan iDrive doet denken maar minder intuïtief werkt. Fysieke knoppen voor klimaatregeling en audio zijn er gelukkig nog, en dat is een pluspunt voor wie niet van touchscreens houdt.

De afwerking is netjes, maar sommige plastics voelen hard aan op plaatsen waar je ze niet verwacht, zoals de onderkant van het dashboard. Het stuurwiel is lekker dik en heeft fijne paddles voor de automaat. Een opvallend detail: de klok in het dashboard is analoog en elegant — een stille knipoog naar een tijdperk waarin dat normaal was.

De kofferruimte is met 385 liter kleiner dan de meeste concurrenten uit die periode — beter dan 37% van de klasse. Dat is krap voor een berline van dit formaat; een Audi A4 of BMW 3-serie biedt meer. De achterbank is neerklapbaar, maar de opening is niet groot, dus lange voorwerpen passen niet makkelijk.

Instappen is gemakkelijk voorin, maar achterin moet je wat bukken door het aflopende dak. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achter. Parkeren wordt geholpen door sensoren, maar een achteruitrijcamera is niet standaard, wat in 2015 al vreemd was. De spiegels zijn groot en dat compenseert deels.

De Q40 heeft een infotainmentsysteem dat in 2015 al verouderd was. Het 7-inch scherm is niet aanraakgevoelig en wordt bediend via een draaiknop op de middenconsole. De navigatie werkt traag en de grafische weergave is basic. Bluetooth voor telefoon is aanwezig, maar smartphone-integratie zoals Apple CarPlay of Android Auto ontbreekt volledig.

Rijassistentie is beperkt tot de basis: ABS, ESP en een handvol airbags. Adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie is niet leverbaar. Dat is geen ramp voor een sportieve berline uit 2014, maar het zet de Q40 wel op achterstand ten opzichte van de concurrentie. Het geluidssysteem van Bose is daarentegen uitstekend en levert helder geluid, wat het technische gemis deels goedmaakt.

Met een officieel verbruik van 11,8 l/100 km voor de AWD-uitvoering is de Q40 een dorstige auto. In de praktijk zal dit vermoedelijk eerder 13-14 l/100 km zijn bij sportief rijden. De CO2-uitstoot is navenant hoog, wat resulteert in een flinke wegenbelasting in Nederland. In België is de situatie iets anders, maar ook daar is de Q40 geen goedkope metgezel.

De prijs van een gebruikte Q40 is relatief aantrekkelijk, maar de onderhoudskosten kunnen tegenvallen: een V6 met 333 pk vraagt om regelmatige oliewissels en de banden zijn brede 19-inch exemplaren. De betrouwbaarheid van de aandrijflijn is over het algemeen goed, maar elektronische problemen zijn niet onbekend. Voor wie veel kilometers maakt, is dit geen verstandige keuze — maar dat wist je al.