Infiniti Q50: de eigenzinnige Japanner die niemand op de radar had

De Q50 ziet eruit alsof hij een punt wil bewijzen. De gespierde motorkap, de scherpe koplampen en die opvallende dubbele kromming in de C-stijl: het is een ontwerp dat nog steeds niet verouderd is. Het is geen klassieke schoonheid, maar wel een auto met karakter, iets wat je van de Duitse concurrentie in deze periode niet altijd kunt zeggen. Met 4,78 meter is hij flink aanwezig, al komt hij door de aflopende daklijn minder log over dan een BMW 3 Serie.

Het koetswerk is lekker gespannen, maar het geheel staat hoog op zijn poten. Dat is geen compliment voor een sportieve sedan. Bij een doorsnee Duits model zou je verwachten dat de wielkasten strakker gevuld zijn. Toch heeft de Infiniti genoeg présence om op een parkeerplaats tussen de massa op te vallen. Het is een auto die vragen oproept, en dat is in dit segment eerder een zegen dan een vloek.

Het grootste gespreksonderwerp is de Direct Adaptive Steering (DAS), een drive-by-wire systeem zonder fysieke verbinding tussen stuur en wielen. Op papier revolutionair, in de praktijk een gemengde ervaring. Het systeem filtert trillingen en oneffenheden, maar geeft ook weinig feedback. Je stuurt de auto op gevoel en vertrouwen, niet op informatie uit de banden. In de stad is het prettig licht, maar op een bochtige B-weg mis je de connectie die een BMW 3 Serie wel biedt.

De Q50 is geen sportief bochtenmonster, maar eerder een comfortabele cruiser met een scherp randje. Het onderstel is stevig gedempt en de achterwielaandrijving zorgt voor een gebalanceerd weggedrag. Met 1.853 kilo aan leeggewicht voel je de massa wel, vooral in snelle wisselingen. De remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, maar het geheel nodigt niet uit tot hooliganisme. Het is een auto die je rustig en ontspannen rijdt, niet een die je elke ochtend wakker maakt.

De hybride-aandrijflijn reageert vlot op het gaspedaal, maar de overgang tussen elektrisch en benzine is niet altijd zijdezacht. Het 7-traps automatische transmissie schakelt vloeiend, maar kan bij een plotselinge kickdown even nadenken. Op de snelweg is de Q50 op zijn best: stil, stabiel en met 364 pk altijd voldoende reserve om vlot in te voegen. Het stuur staat dan lekker recht en de auto glijdt over het asfalt.

De 3.5-liter V6 in de hybride is een juweel. Een atmosferische zescilinder die lekker hoog wil toeren en samen met de elektromotor een systeemvermogen van 364 pk levert. De cijfers liegen er niet om: 0-100 in 5,5 seconden en een topsnelheid van 249 km/u. Daarmee zit hij in het gezelschap van de Mercedes-AMG SLC 43. Het koppel van 350 Nm is minder indrukwekkend, maar de elektromotor vult het laagtoerige gat op.

Het mooie is dat deze prestaties gepaard gaan met een bescheiden dorst. Het officiële verbruik van 6,2 l/100 km is voor een auto met dit vermogen en gewicht netjes, beter dan 65% van de concurrentie. In de praktijk zul je met een sportief rijgedrag al snel boven de 8 liter uitkomen, maar dat is nog altijd geen schande voor een 3.5 V6.

Wie niet wil sleutelen aan hybride complexiteit, kiest voor de 3.7 V6 met 332 pk. Die is alleen leverbaar met een 7-traps automaat en biedt bijna hetzelfde vermogen zonder batterijpakket. De 2.0T is de instapper met 211 pk, maar die voelt in zo'n zware auto wat tam. De 2.2d diesel is voor de kilometerslover, maar past niet echt bij het karakter van de Q50.

De Q50 is een echte kilometervreter. De stoelen zijn stevig maar niet hard, met voldoende zijdelingse steun om je op lange ritten fris te houden. De geluidsisolatie is uitstekend: wind- en bandengeluid worden goed buitengehouden, waardoor je op de snelweg in alle rust kunt praten of genieten van de audio-installatie.

De vering is aan de comfortabele kant, maar niet wollig. Oneffenheden worden netjes weggefilterd, al voel je bij lage snelheden over dwarsrichels een lichte strakheid. De combinatie van een lange wielbasis en een zwaar accupakket in de hybride zorgt voor een stabiel en rustig rijgedrag. Het is een auto die gemaakt is voor de Duitse Autobahn, maar zich ook thuis voelt op Nederlandse provinciale wegen.

Hier wringt de schoen. Het interieur is ruim en logisch ingedeeld, maar de materialen voelen niet altijd even premium als het prijskaartje doet vermoeden. Er is veel hard plastic op de lagere delen van het dashboard en de knoppen voor de ventilatie en het infotainment zijn niet altijd even prettig in gebruik. Het dubbele scherm in het dashboard is een leuke gimmick, maar het bovenste scherm heeft een matige resolutie en trage reacties.

De stoelen zijn bekleed met leder dat er goed uitziet, maar de afwerking op sommige plaatsen is niet op het niveau van een Lexus of een Duitse concurrent. De stuurwiel is prettig dik en de pedalen staan goed. De ergonomie is over het algemeen prima, al moet je wennen aan de vele menu's in het infotainmentsysteem. Het is geen ramp, maar het toont aan dat Infiniti nog niet het niveau van de gevestigde orde had bereikt.

De Q50 is een ruime sedan voor vier volwassenen. De achterbank biedt voldoende beenruimte, al is de hoofdruimte achterin door het aflopende dak wat beperkt voor mensen boven de 1,85 meter. De kofferbak van 399 liter is redelijk voor dit segment, maar de hybride versie verliest wat ruimte aan de batterij. De opening is niet enorm, maar groot genoeg voor de wekelijkse boodschappen.

Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen en de hoge gordellijn maken het zicht schuin achteren lastig. Parkeren doe je daarom vooral op de sensoren en camera, die gelukkig scherp genoeg zijn. De auto is met 1.824 mm breedte geen kleine jongen, maar dankzij de duidelijke hoeken is hij prima in te schatten.

De Q50 was bij zijn introductie een technologieparadijs, maar de tijd heeft niet stilgestaan. Het dubbele touchscreen-systeem is verouderd, met trage reacties en een onlogische menu-structuur. De Direct Adaptive Steering is het meest opvallende technische snufje, maar het is de vraag of het de rijervaring echt verbetert. Het systeem is wel betrouwbaar, maar het gevoel blijft kunstmatig.

De rijassistentiesystemen, zoals adaptieve cruisecontrol en dodehoekdetectie, werken naar behoren, maar zijn niet zo verfijnd als bij de Duitse concurrentie. De adaptieve cruisecontrol reageert soms abrupt op invoegend verkeer. Het is geen auto die je op technologisch vlak nog vooruitstrevend kunt noemen, maar voor een model uit deze periode is het ruim voldoende.

Met een officieel verbruik van 6,2 l/100 km en 145 g/km CO2 is de hybride een van de zuinigere auto's in dit vermogenssegment. Die cijfers zijn beter dan 65% van de concurrentie, maar de praktijk zal vaak anders uitpakken. Wie het vermogen benut, ziet het verbruik snel oplopen naar 8 à 9 liter. De diesel is met 4,4 l/100 km de zuinigste keuze, maar die past niet bij het sportieve karakter.

De prijs van een gebruikte Q50 is aantrekkelijk. Het is een auto die snel afschrijft, waardoor je voor het geld van een 3 Serie een veel completere en krachtigere auto krijgt. Het onderhoud is niet goedkoop, maar ook niet extreem duur. De hybride batterij is een zorgpunt op lange termijn, maar de V6-benzinemotoren staan bekend als betrouwbaar. Let op de banden: met 19 inch wielen en een zware auto zijn die niet goedkoop.