Infiniti Q60: Japanse sportcoupé met een dorst die je niet snel vergeet

De Infiniti Q60 uit 2014-2016 is een opvallende verschijning, ook al is hij inmiddels een jaar of tien oud. De lange motorkap, de vloeiende daklijn en de brede achterkant geven hem een echte coupé-proportie. Het design is typisch Japans uit die periode: geen schreeuwerige hoeken, maar golvende lijnen die net iets anders ogen dan een Duitse rivaal. Met een lengte van 4,65 meter en een hoogte van slechts 1,39 meter zit hij laag en breed op de weg, al oogt hij minder agressief dan een Audi S5.

De eerste indruk van het interieur is wisselend. Het stuur voelt goed in de hand, de stoelen zijn stevig, maar het dashboard is duidelijk van de vorige generatie Nissan/Infiniti. Veel knoppen, een klein scherm en plastic dat niet altijd even premium aanvoelt. Toch heeft het iets authentieks: alles is logisch gerangschikt, en je went er snel aan. Het is geen plek waar je direct verliefd op wordt, maar wel een die vertrouwd aanvoelt.

Op basis van de cijfers — 333 pk, 366 Nm en een gewicht van 1.648 kg — belooft de Q60 een pittige rijervaring. De vermogen-gewichtsverhouding is niet extreem, maar het atmosferische karakter van de V6 zorgt voor een lineaire vermogensopbouw die je niet snel in een moderne turbo vindt. De achterwielaandrijving op de geteste versie suggereert een speels karakter, al moet je met 366 Nm en gemiddelde banden niet al te veel durven in de regen. Het onderstel is gericht op comfort, niet op circuitwerk; verwacht geen scalpel zoals een BMW 4 Reeks.

De 7-traps automaat schakelt vlot, maar is niet zo scherp als een DSG. De besturing is licht en niet overdreven communicatief, maar wel precies genoeg voor dagelijks gebruik. Op de snelweg is hij stabiel en stil, al hoor je de V6 bij acceleratie lekker grommen. In de stad voelt hij log door zijn formaat, maar het zicht is redelijk dankzij de grote spiegels. Het is een GT, geen sportwagen — en dat moet je accepteren.

De Q60 is er in drie versies, allemaal met dezelfde 3.7-liter V6 VVEL-benzinemotor die 333 pk levert. Het blok is een bekende van Nissan, bekend om zijn betrouwbaarheid en zijn bereidheid om hoog te toeren. Met 366 Nm koppel is hij niet extreem, maar het vermogen ligt boven 85% van de concurrentie uit die periode. De acceleratie van 0 naar 100 km/u in 5,9 seconden is netjes, en de topsnelheid van 249 km/u zit aan de elektronische begrenzer. De handgeschakelde zesbak is alleen leverbaar met achterwielaandrijving; de automaat is er in zowel RWD als AWD.

De atmosferische V6 is een uitstervend ras. Waar concurrenten zoals de Audi S5 al lang een turbo V6 gebruiken, blijft Infiniti trouw aan een natuurlijk aanzuigende motor die pas echt tot leven komt boven de 4.000 toeren. Het geluid is rauw en karaktervol, zeker met de uitlaat open. Maar dat karakter heeft een prijs: het gemiddelde verbruik van 10,5 l/100 km is hoog, en de CO2-uitstoot van 246 g/km is ronduit slecht voor die tijd. Wie een Q60 koopt, moet van benzinepompen houden.

De stoelen van de Q60 zijn verrassend comfortabel voor een coupé. Ze bieden goede zijdelingse steun zonder te hard te zijn, en ze zijn elektrisch verstelbaar op de geteste versie. De vering is aan de zachte kant, wat zorgt voor een rustige rit op lange stukken, maar ook voor wat rol in snelle bochten. Het is geen auto die je wakker schudt, maar wel een die je fris op je bestemming brengt. De geluidsisolatie is redelijk: windgeruis is goed onderdrukt, maar bandengeluid is hoorbaar op ruw asfalt.

In de stad is de Q60 minder op zijn gemak. De lage instap en de dikke deuren maken het in- en uitstappen een sport, en de achterbank is alleen voor kinderen of kleine volwassenen. De klimaatregeling werkt prima, maar het systeem is ouderwets met veel knoppen. Voor een lange reis met twee personen is de Q60 echter een uitstekende reisgenoot, mits je niet te veel bagage meeneemt.

Het interieur van de Q60 is een mengelmoes van materialen: mooi leder op de stoelen en de deurpanelen, maar hard plastic op het dashboard en de middenconsole. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van een Audi of BMW uit dezelfde periode. De ergonomie is logisch, met grote knoppen voor de klimaatregeling en een draaiknop voor het infotainment — een systeem dat we kennen van Nissan. Het scherm is klein en de graphics zijn gedateerd, maar het werkt zonder al te veel gedoe.

Een opvallend detail is het analoge klokje in het midden van het dashboard, dat net dat beetje klasse toevoegt. De bediening van het infotainment via de draaiknop is niet zo intuïtief als de iDrive van BMW, maar je went eraan. De stuurwielbediening is overzichtelijk, en het instrumentarium is duidelijk afleesbaar. Het interieur is niet slecht, maar het voelt vooral als een product van 2010, niet van 2014. Wie moderne technologie verwacht, komt bedrogen uit.

De kofferbak van 210 liter is een van de grootste minpunten van de Q60. Met een percentiel van 5% tegenover vergelijkbare auto's uit die periode, is dit een van de kleinste koffers in zijn klasse. Een golfset past er net in, maar vergeet een weekendtas voor twee. De achterbank is ook meer een formele zitplaats dan een praktische: hoofdruimte is schaars en de toegang is lastig. Het is duidelijk dat Infiniti prioriteit gaf aan stijl boven functionaliteit.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het beperkt door de dikke C-stijlen. Parkeren wordt geholpen door sensoren, maar een achteruitrijcamera is niet standaard. De auto is 1,82 meter breed, wat in smalle parkeergarages een uitdaging is. Het instappen is laag, maar dat hoort bij een coupé. Als dagelijkse auto is de Q60 niet ideaal, maar als weekendauto met weinig bagage is het prima.

De Q60 biedt de technologie van zijn tijd, maar die is inmiddels flink verouderd. Het infotainmentsysteem met een 7-inch scherm (of 8-inch op hogere uitvoeringen) reageert traag en heeft geen Apple CarPlay of Android Auto. Navigatie is optioneel en werkt aardig, maar de kaarten zijn gedateerd. Rijassistentiesystemen zoals adaptive cruise control en lane departure warning waren beschikbaar, maar ze werken met de logica van een decennium geleden: ze zijn eerder waarschuwend dan ingrijpend.

Wat wel indruk maakt, is het aantal fysieke knoppen — een zegen voor wie moderne touchscreens haat. Alles is met één druk op de knop bereikbaar, zonder door menu's te scrollen. De audio is van Bose en klinkt prima, maar de interface is ouderwets. Voor een tweedehands auto uit die periode is het acceptabel, maar verwacht geen slimme functies zoals over-the-air updates. Het is een auto die je koopt voor het rijden, niet voor de technologie.

Met een officieel verbruik van 10,5 l/100 km en een CO2-uitstoot van 246 g/km is de Q60 een van de dorstigste auto's in zijn klasse. In de praktijk zul je met een normale rijstijl al snel op 12 liter zitten, en bij sportief rijden loopt dat op naar 15 liter. Dat betekent hoge brandstofkosten en een zware fiscale last in landen zoals Nederland, waar de wegenbelasting op basis van CO2 wordt berekend. In België is dat iets gunstiger, maar nog steeds fors.

De prijs van een tweedehands Q60 is aantrekkelijk, omdat het merk weinig bekendheid geniet. Maar de onderhoudskosten kunnen verrassend hoog zijn: de V6 heeft regelmatig olie nodig, en onderdelen zijn soms alleen via het merk te krijgen. De betrouwbaarheid van de motor is goed, maar de elektronica kan kuren vertonen. Wie een Q60 koopt, moet rekenen op een totaalplaatje dat duurder is dan een vergelijkbare Audi S5, ondanks de lagere aanschafprijs.