Isuzu D-Max Crew Cab: onverwoestbare werkkracht, maar de tijd heeft niet stilgestaan

Met zijn 5,30 meter lengte en een hoogte van 1,79 meter is de D-Max een imposante verschijning, maar niet op een opschepperige manier. Het design is hoekig en functioneel, zonder franje. De grote bumpers en hoge bodemvrijheid maken direct duidelijk dat dit geen auto is voor de golfbaan, maar voor de bouwplaats of het weiland.

Het interieur oogt bij eerste aanblik robuust maar gedateerd. Veel hard plastic en een hoog zitpositie die je het gevoel geeft de weg te overzien. De stoelen zijn breed en vlak, wat bij lange ritten vermoedelijk minder comfortabel zal zijn dan de cijfers op papier doen vermoeden.

Met 177 pk en 380 Nm uit een 3.0-liter dieselmotor is de D-Max geen snelheidsduivel, maar het koppel is waar het om draait. Op basis van de specificaties voelt hij vermoedelijk sterk aan bij lage toeren, ideaal voor het trekken van zware aanhangers of het rijden over onverhard terrein. De topsnelheid van 175 km/u is niet indrukwekkend, maar bij deze auto draait het om trekkracht, niet om topsnelheid.

De besturing is waarschijnlijk vaag en het onderstel stug, een compromis dat je moet maken bij een auto met een laadvermogen. Het leeggewicht van 1.930 kg is hoog, wat je vooral zult merken in bochten en bij het remmen. De vering is afgestemd op het dragen van lasten, niet op het bieden van comfort op een slechte Nederlandse N-weg.

De 3.0-liter dieselmotor is het topblok in het gamma en levert 177 pk. Het koppel van 380 Nm is goed voor 69% van de concurrentie uit die periode, wat bevestigt dat deze auto is gebouwd voor het zware werk. De 5-traps automaat is een logische keuze voor wie veel moet trekken; een handgeschakelde versnellingsbak is vermoedelijk vermoeiender in het dagelijkse gebruik.

De instapmotor is een 2.5-liter met 136 pk. Die is er voor de zuinige rijder, maar met hetzelfde verbruik als de 3.0-liter (8,1 l/100 km) is het een vreemde eend in de bijt. Je betaalt minder, maar je krijgt ook 41 pk minder voor hetzelfde brandstofverbruik. De keuze lijkt dus snel gemaakt: ga voor de 3.0-liter, of koop een andere auto.

Het verbruik van 8,1 l/100 km is voor een pick-up van dit formaat niet slecht, maar de CO2-uitstoot van 213 g/km is hoog. Vergeleken met 89% van de concurrentie scoort hij slechter op het gebied van CO2, wat hem duur maakt in belastingen. Het is een werkpaard, geen milieu-icoon.

Het comfort is het zwakke punt van de D-Max. De starre achteras en de bladveren die nodig zijn voor het laadvermogen, vertalen zich op een lege auto in een houterig rijgedrag. Vermoedelijk zal elke oneffenheid in het wegdek voelbaar zijn in de rug van de bestuurder.

De stoelen zijn breed maar bieden weinig zijdelingse steun. Geluidsisolatie is waarschijnlijk niet het sterkste punt van deze Isuzu; de dieselmotor is naar verwachting duidelijk aanwezig in het interieur, vooral bij snelwegtempo. Dit is geen auto voor lange afstanden met het hele gezin, maar een gereedschap voor de dagelijkse praktijk.

Het interieur is functioneel maar oogt duidelijk uit een ander tijdperk. Veel harde kunststoffen, eenvoudige bedieningselementen en een rechtopstaand dashboard. De afwerking is robuust, maar er is weinig aandacht besteed aan esthetiek of zachte materialen. Alles is erop gericht om jarenlang mee te gaan, niet om te behagen.

De ergonomie is eenvoudig en overzichtelijk: grote knoppen en duidelijke meters. Het infotainmentsysteem is waarschijnlijk basis en reageert vermoedelijk traag naar huidige maatstaven. Het is een interieur dat je waardeert om zijn eenvoud, niet om zijn luxe. Het is een plek waar je werkt, niet waar je wilt vertoeven.

De D-Max is een echte pick-up met een laadbak die is ontworpen voor pallets en zandzakken. De achterbank is bruikbaar voor twee volwassenen, maar de zitpositie is rechtop en de beenruimte beperkt. Het is een auto die is gemaakt voor het vervoeren van spullen, niet voor het comfort van passagiers.

Met een lengte van 5,30 meter en een breedte van 1,88 meter is parkeren in de stad een uitdaging. De draaicirkel is groot en het zicht naar achteren wordt belemmerd door de hoge laadrand. Parkeersensoren zijn geen luxe, maar eerder een noodzaak. Dit is een auto die buiten de stad het beste tot zijn recht komt.

Op technologisch vlak is de D-Max duidelijk achtergebleven. Het infotainmentsysteem is simpel en mist de connectiviteit die we tegenwoordig gewend zijn. Rijassistentiesystemen zijn beperkt tot het absolute minimum, zoals ABS en stabiliteitscontrole. Geavanceerde systemen zoals adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie ontbreken vermoedelijk.

De vierwielaandrijving is het technische hoogtepunt en is waarschijnlijk robuust en betrouwbaar. Het is een systeem dat is ontworpen voor offroad-gebruik, niet voor het verbeteren van de wegligging op asfalt. De eenvoud is hier een voordeel: minder elektronica betekent minder kans op storingen, maar ook minder gemak.

Het officiële verbruik van 8,1 l/100 km voor de 3.0-liter is redelijk voor een voertuig van dit formaat, maar de CO2-uitstoot van 213 g/km zorgt voor een hoge BPM en een zware fiscale last. In Nederland is dit een dure auto om te rijden vanwege de motorrijtuigenbelasting.

De prijs van de D-Max is concurrerend met andere pick-ups, maar je krijgt er minder technologie en comfort voor terug. De onderhoudskosten zijn naar verwachting laag dankzij de eenvoudige techniek en de robuuste bouw. Banden zijn groot en duur, en het brandstofverbruik blijft een terugkerende kostenpost. Dit is een auto voor wie de totale gebruikskosten over een lange periode kan uitsmeren.