Kia Niro: de hybride die zuinigheid wél leuk maakt (of in ieder geval logisch)

De Kia Niro ziet eruit als een kruising tussen een hatchback en een SUV, maar dan zonder de hoge instap van een echte SUV. Met 1.534 mm hoogte en 1.801 mm breedte oogt hij compact, maar de proporties kloppen. De neus is typisch Kia uit die periode: een grote grille die doet denken aan een glimlachende haai, en dat is niet per se een compliment. Toch oogt hij verzorgd, niet opzichtig.

Het design is niet bijzonder, maar wel functioneel. De aflopende daklijn suggereert dynamiek, maar de Niro is vooral een praktische verschijning. De plastic wielkastbekleding en de dakrails geven hem een vleugje avontuur, al zal niemand hem aanzien voor een echte offroader. Het is een auto die je niet omdraait op straat, maar die wel vertrouwen wekt. En dat is voor dit segment misschien wel belangrijker.

Op basis van de cijfers is de Niro geen auto om je hart sneller van te laten kloppen. Met 141 pk en een leeggewicht van 1.500 kg heb je ongeveer 94 pk per ton – dat is niet veel. De acceleratie van 11,5 seconden naar 100 km/u bevestigt dat. De topsnelheid van 163 km/u is laag, zelfs voor een hybride. Op de Duitse Autobahn zul je dus niet de snelste zijn, maar op de Nederlandse snelweg is 130 km/u prima haalbaar.

Wat je wel krijgt, is een soepele aandrijflijn. De 1.6-liter benzinemotor werkt samen met een elektromotor en een 6-traps automaat, en dat systeem is bekend van de Hyundai Ioniq. De overgangen tussen elektrisch en benzine rijden zijn over het algemeen vloeiend, al kan de automaat bij stevig accelereren soms wat schakelvertraging tonen. De besturing is licht en niet erg communicatief, maar wel nauwkeurig genoeg voor dagelijks gebruik. Het onderstel is comfortabel afgesteld, wat past bij het karakter van de auto.

In de stad is de Niro op zijn best. Het lage verbruik en de mogelijkheid om elektrisch te rijden bij lage snelheden maken hem ideaal voor stop-and-go verkeer. De remmen zijn goed doseerbaar, al moet je wennen aan de overgang tussen regeneratief remmen en de mechanische remmen. Op de snelweg is hij stabiel, maar bij harde wind kun je wat gevoeligheid merken voor zijwind – dat is inherent aan een hogere koetswerkvorm.

De Niro is er in twee hybride uitvoeringen, beide met een 1.6-liter benzinemotor en een elektromotor. De instapversie levert 139 pk en heeft een verbruik van 4,7 l/100 km. De krachtigere versie, die wij als representatief beschouwen, levert 141 pk en doet het met slechts 3,8 l/100 km – een opmerkelijk verschil. Die tweede versie stoot ook minder CO2 uit: 88 g/km tegenover meer bij de instapversie. Het is dus niet zo dat je voor meer vermogen moet inleveren op efficiëntie; integendeel.

De 6-traps automaat is een conventionele automaat met koppelomvormer, geen CVT. Dat is een pluspunt, want CVT’s hebben vaak een vervelend jankend karakter. De automaat schakelt vloeiend, maar soms wat traag. De acceleratie van 11,5 seconden is niet indrukwekkend – de Niro is langzamer dan de meeste concurrenten. Maar wie niet constant het maximale uit de motor vraagt, zal merken dat de hybride aandrijflijn voldoende is voor dagelijks gebruik. De elektromotor vult de benzinemotor goed aan, vooral bij het wegrijden.

Er is geen diesel of pure benzineversie in dit model; het is hybride of niets. Dat is een bewuste keuze van Kia, die zich richt op lage CO2-uitstoot. De Niro is daarmee een van de zuinigste auto’s in zijn klasse, maar je betaalt daar wel een prijs voor in termen van prestaties. Als je een sportievere rijervaring wilt, moet je elders kijken.

De stoelen van de Niro zijn redelijk comfortabel, maar bieden niet veel zijdelingse steun. Ze zijn zacht en vlak, wat prima is voor lange rechte stukken, maar minder fijn in bochten. De verstelbaarheid is goed, en er is voldoende ruimte voor langere bestuurders. De achterbank is verrassend ruim voor een auto van 4,36 meter lang; twee volwassenen zitten prima, drie wordt krap.

De vering is comfortabel afgesteld, wat oneffenheden in de weg goed absorbeert. Op snelweg snelheden blijft de auto rustig, al is het geluidsniveau niet bijzonder laag. Banden- en windgeruis zijn hoorbaar, maar niet storend. De motor is over het algemeen stil, maar bij vol accelereren klinkt hij wat schor. Voor een hybride is dat niet ongebruikelijk.

De Niro is vooral geschikt voor lange ritten op de snelweg en dagelijks woon-werkverkeer. De stoelen zijn niet fantastisch, maar wel goed genoeg voor een paar uur achter elkaar. Het klimaatregelsysteem werkt effectief en is eenvoudig te bedienen. Al met al is het comfortniveau ruim voldoende voor dit segment, maar niet uitzonderlijk.

Het interieur van de Niro is praktisch en overzichtelijk, maar mist een beetje flair. De materialen zijn stevig maar hard aanvoelend, vooral op het dashboard en de deurpanelen. Er zijn wel enkele zachte accenten, maar het geheel oogt niet premium. Dat is niet verrassend voor een auto uit deze prijsklasse, maar het is goed om te weten dat je hier geen Audi-interieur krijgt.

De ergonomie is goed. De knoppen zijn logisch gegroepeerd en groot genoeg om met handschoenen te bedienen. Het infotainmentsysteem is niet het modernste, maar werkt prima. Fysieke knoppen voor volume en klimaatregeling zijn aanwezig, wat een pluspunt is in een tijd waarin alles op het scherm verdwijnt. De ruimte is goed benut: er zijn bekerhouders, een centrale opbergruimte en vakken in de deuren.

Een opvallend detail is de pook van de automatische transmissie; die is vrij groot en oogt wat ouderwets. Maar hij werkt goed en ligt lekker in de hand. De digitale teller is duidelijk afleesbaar, met een scherm tussen de wijzerplaten dat informatie over het hybride systeem toont. Het is niet revolutionair, maar wel functioneel.

Met een kofferruimte van 722 liter is de Niro een van de ruimste auto’s in zijn klasse – beter dan 93% van de concurrenten. Dat is een indrukwekkend cijfer voor een hybride, omdat de batterij vaak ruimte kost. De laadruimte is goed bruikbaar, met een lage laaddrempel en een bijna vlakke laadvloer. De achterbank kan in delen worden neergeklapt, waardoor er nog meer ruimte ontstaat, al is de vloer dan niet helemaal vlak.

De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, met voldoende been- en hoofdruimte. Het instappen is makkelijk, dankzij de relatief hoge carrosserie en de brede portieren. Voorin is er ook genoeg ruimte, en het zicht rondom is goed. De Niro is daardoor makkelijk te plaatsen in de stad, ondanks zijn formaat.

De Niro heeft geen opvallende praktische problemen. De bagageruimte is groot, de achterbank is comfortabel, en de auto is wendbaar. Het enige minpunt is dat de laadruimte bij neergeklapte stoelen niet helemaal vlak is, wat het schuiven van grote objecten bemoeilijkt. Maar voor de meeste dagelijkse taken is dit een zeer praktische auto.

De Niro is uitgerust met een infotainmentsysteem dat in 2016 redelijk modern was, maar inmiddels wat verouderd is. Het 7-inch touchscreen reageert traag en de graphics zijn niet bijzonder scherp. Er is ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto, wat een groot voordeel is, maar de bediening via de fysieke knoppen naast het scherm is soms wat onlogisch.

Op het gebied van rijassistentie heeft de Niro een aantal systemen aan boord die in die tijd gangbaar waren, zoals adaptieve cruisecontrol en lane keeping assist. Deze werken naar behoren, maar zijn niet zo verfijnd als in nieuwere modellen. De adaptieve cruisecontrol reageert soms wat abrupt op invoegend verkeer, en de lane keeping assist kan wat onrustig sturen.

De Niro heeft ook een head-up display, maar dat is alleen beschikbaar op hogere uitvoeringen. Het toont snelheid en navigatie-instructies, maar is niet zo uitgebreid als in duurdere auto’s. De hybride informatie wordt duidelijk weergegeven, met een stroomdiagram dat laat zien wanneer je elektrisch rijdt of energie terugwint. Dat is leerzaam en helpt je om zuiniger te rijden.

Het officiële verbruik van de Niro is 3,8 l/100 km voor de 141 pk-versie, wat overeenkomt met een CO2-uitstoot van 88 g/km. Deze cijfers zijn beter dan respectievelijk 87% en 97% van de concurrenten. In de praktijk zul je waarschijnlijk rond de 4,5 à 5,0 l/100 km uitkomen, afhankelijk van je rijstijl. Maar dat is nog steeds indrukwekkend voor een auto van dit formaat.

De vanafprijs van de Niro is € 29.190 in Nederland. Dat is concurrerend met de Peugeot Rifter (€ 30.165) en de Volkswagen T-Cross (€ 25.780), maar duurder dan de Smart EQ ForFour (€ 23.167). De Niro is echter geen elektrische auto, dus je betaalt voor de hybride techniek. De onderhoudskosten zijn over het algemeen redelijk, maar de batterij kan na verloop van tijd degradatie vertonen – al is dat bij hybride auto’s minder een probleem dan bij volledig elektrische auto’s.

De Niro is zuinig, maar niet goedkoop in aanschaf. Je bespaart op brandstofkosten, maar de meerprijs ten opzichte van een vergelijkbare benzineauto moet je terugverdienen. Met een jaarlijkse kilometerage van 20.000 km kun je dat in een paar jaar doen. De CO2-uitstoot is laag, wat gunstig is voor de wegenbelasting in sommige landen, maar in Nederland betaal je inmiddels volle bpm.