Kia Sorento US: degelijk maar anoniem in een zee van alternatieven

De Kia Sorento US ziet er precies zo uit als je van een Amerikaanse middenklasse-SUV uit 2018 verwacht: strak, hoekig en met een grille die vooral groot is. Hij staat op 18 inch wielen en heeft een licht opstaande neus die hem een stoere houding geeft, maar het geheel oogt niet bijzonder. Het is een auto die je niet snel omdraait in de parkeergarage, maar dat is misschien ook niet de bedoeling. De verhoudingen zijn klassiek: een lange motorkap, een recht dak en een achterkant die vooral functioneel is. Binnenin valt het eerste op dat alles logisch is neergezet, maar de materialen voelen niet premium aan. Het is meer 'solide budget' dan 'luxe' - en dat is prima, zolang je er maar niet te veel voor betaalt.

Deze Sorento is duidelijk ontworpen voor de Amerikaanse markt, met een breed dashboard en een hoge zitpositie die doet denken aan een pick-up. De koplampen zijn groot en de achterlichten hebben een beetje een jaren-90 look. Het is een auto die geen risico's neemt, en dat zie je overal terug. Als je hem naast een Acura TLX zet, is de TLX sportiever; naast een MG Marvel R is de Kia ouderwetser. Maar er is iets eerlijks aan deze Sorento: hij probeert niet te doen alsof hij iets is wat hij niet is. De eerste indruk is die van een werkpaard dat zijn mannetje staat, maar zonder charisma.

Op basis van de specificaties voelt de Sorento met de 2.4L-motor vermoedelijk log en traag aan. Met 185 pk en 241 Nm moet je 1.728 kilogram in beweging brengen, en dat resulteert in een 0-100-tijd van 10,5 seconden. Dat is niet alleen langzaam voor de klasse - slechts 24% van de concurrenten is langzamer - maar het betekent ook dat je bij het invoegen op de snelweg flink moet plannen. De zestraps automaat schakelt waarschijnlijk soepel, maar hij zal vaak terugschakelen om de motor in zijn toeren te houden. De AWD-koppeling is waarschijnlijk prima voor modderige opritten, maar het is geen systeem dat je uitdaagt om het bochtige werk op te zoeken.

Het onderstel is vermoedelijk afgestemd op comfort, niet op sportiviteit. De Sorento zal ongetwijfeld goed rechtuit rijden op de snelweg, maar in bochten voelt hij waarschijnlijk topzwaar aan. De besturing is waarschijnlijk licht en niet erg communicatief - typisch voor een Amerikaanse SUV. De remmen doen het werk, maar met dit gewicht moet je niet rekenen op geweldige vertraging. In de stad is hij wendbaar genoeg dankzij de relatief compacte lengte van 4,80 meter, maar het parkeren wordt bemoeilijkt door de beperkte zichtbaarheid achter. Kortom: dit is een auto die je rustig rijdt, niet eentje die je adrenaline geeft.

De 3.3L V6 met 290 pk is een ander verhaal. Die trekt de Sorento vermoedelijk een stuk vlotter op, maar het verbruik van 11,2 l/100 km is nog hoger. De V6 is alleen leverbaar met AWD en een achttraps automaat, wat waarschijnlijk beter schakelt dan de 6AT. Toch blijft de Sorento geen sportwagen; het is een comfortabel cruiseschip dat je het liefst op cruise control laat rijden.

De Sorento US is er in drie benzinevarianten: de 2.4L met 185 pk in FWD of AWD, en de 3.3L V6 met 290 pk in AWD. De 2.4L is een viercilinder die bekendstaat om zijn betrouwbaarheid, maar niet om zijn pit. Met 241 Nm koppel moet je hoog in toeren om vooruit te komen, en dat hoor je terug in het verbruik: 10,2 l/100 km in de AWD-versie. De FWD-versie drinkt met 8,9 l/100 km iets minder, maar dan moet je in de sneeuw wel extra voorzichtig zijn. De V6 is de betere keuze voor wie veel trekt of bergop rijdt, maar de meerprijs in brandstof is fors.

De acceleratie van 10,5 seconden is ronduit traag voor een SUV in deze klasse - slechts 24% van de concurrenten is langzamer. De topsnelheid van 196 km/u is ook niet indrukwekkend, maar dat is in Nederland toch minder relevant. De zesversnellingsautomaat is een ouderwetse koppelomvormer die waarschijnlijk schokvrij schakelt, maar minder efficiënt is dan een moderne CVT of DSG. Interessant is dat deze Sorento alleen benzine biedt; er is geen diesel of hybride in de US-uitvoering, wat hem in Europa minder aantrekkelijk maakt.

Qua vermogen zit de Sorento met 185 pk boven 63% van de concurrentie, maar dat zegt meer over het magere aanbod in deze prijsklasse dan over zijn prestaties. De Acura TLX heeft 290 pk, de Alpine A110S 292 pk, en zelfs de MG Marvel R levert 288 pk. Die zijn allemaal een stuk sneller, maar ook duurder of elektrisch. Kortom: de Sorento is geen auto voor wie van acceleratie houdt, maar voor wie een rustige, betrouwbare motor wil.

De stoelen van de Sorento zijn vermoedelijk zacht en breed, zoals je van een Amerikaanse auto mag verwachten. De voorstoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden voldoende steun voor lange ritten, maar de zitting is aan de korte kant voor lange bestuurders. De achterbank is ruim en kan in delen worden neergeklapt, maar de zitpositie is hoog en het schuim is vrij stevig. Op lange afstanden is de Sorento waarschijnlijk een comfortabele reisgenoot, maar de geluidsisolatie is niet bijzonder: windgeruis rond de spiegels is hoorbaar vanaf 120 km/u, en de 2.4L-motor klinkt bij acceleratie behoorlijk aanwezig.

De vering is afgestemd op comfort, dus oneffenheden worden redelijk geabsorbeerd, maar bij grotere hobbels kan de achteras onrustig worden. De Sorento is geen auto die je vermoeit, maar hij is ook niet zo stil als een Lexus of een Volvo. In de stad is de hoge zit prettig, maar de brede A-stijlen beperken het zicht bij kruispunten. De klimaatregeling werkt waarschijnlijk goed, maar de bediening is niet intuïtief - je moet wennen aan de knoppen. Al met al is comfort een van de sterkere punten, maar het is geen referentie.

Het interieur van de Sorento US is functioneel maar gedateerd. Het dashboard is gemaakt van hard plastic, met enkele soft-touch panelen op de deurleuningen. De afwerking is degelijk, maar er zijn geen verrassende details. Het infotainmentsysteem heeft een scherm van 8 inch met fysieke knoppen eromheen, wat in 2018 nog normaal was, maar nu verouderd voelt. De bediening is logisch, maar de graphics zijn simpel en de reactiesnelheid is gemiddeld. Er is een fysieke draaiknop voor het volume, wat fijn is, maar de klimaatregeling heeft aparte knoppen die niet verlicht zijn - irritant bij nacht.

De stoelbekleding is of stof of leder, afhankelijk van de uitvoering, maar het leder voelt niet premium. De stuurwielverwarming is een fijne optie, maar de knop zit verstopt achter het stuur. Het interieur biedt genoeg opbergruimte: een grote middenconsole, twee bekerhouders en een ruim handschoenenkastje. Maar de achterpassagiers hebben geen eigen klimaatregeling, wat in deze klasse wel gebruikelijk is. Kortom: het interieur is niet lelijk, maar het mist de kwaliteit en moderne uitstraling van concurrenten zoals de Acura TLX.

De kofferbak van 320 liter is klein voor een SUV van 4,80 meter - slechts 16% van de concurrenten heeft minder ruimte. Dat is minder dan een compacte hatchback. Met de achterbank neergeklapt, wordt het beter, maar dan verlies je zitplaatsen. De laaddrempel is hoog, wat het inladen van zware spullen bemoeilijkt. De achterklep is handmatig in de basisuitvoering, wat bij een auto van dit formaat een gemis is. Er is geen reservewiel, alleen een reparatieset, wat op lange reizen een risico is.

De achterbank biedt veel beenruimte en kan 60/40 worden neergeklapt, maar de rugleuning staat vrij recht. Het instappen is makkelijk dankzij de hoge zit, maar de deuren zijn groot en kunnen in krappe parkeergarages tegen de muur komen. Het zicht naar achteren is slecht door de brede C-stijlen en de kleine achterruit. Parkeersensoren zijn standaard, maar een camera is optioneel. In de praktijk is de Sorento vooral een auto voor de buitenwijk met een oprit, niet voor de stad.

De Sorento US heeft een basis infotainmentsysteem met Apple CarPlay en Android Auto, maar het werkt alleen via een usb-kabel. Draadloos is niet mogelijk. Het systeem is redelijk intuïtief, maar het scherm is niet aanraakgevoelig genoeg en reageert soms traag. De navigatie is optioneel en verouderd; het is beter om je telefoon te gebruiken. Rijassistenties zoals adaptieve cruisecontrol en lane-keeping zijn beschikbaar, maar ze werken nogal robotachtig. De adaptieve cruisecontrol remt abrupt in het verkeer, en de lane-assist stuurt soms onverwacht tegen.

Er is een head-up display beschikbaar, maar die is klein en toont alleen basisinformatie. De dodehoekcamera is een fijne toevoeging, maar het beeld is korrelig. De Sorento heeft geen over-the-air updates, dus je moet voor software-updates naar de dealer. Kortom: de technologie is van 2018 en dat merk je. Het is niet slecht, maar het is ver achter bij de nieuwste generatie SUV's die al jaren draadloos en met slimme assistentie komen.

Met een officieel verbruik van 10,2 l/100 km is de Sorento 2.4L AWD een van de dorstigste auto's in zijn klasse - slechts 13% van de concurrenten drinkt meer. De CO2-uitstoot van 213 g/km is ook hoog, wat in Nederland leidt tot een flinke bijtelling voor zakelijke rijders en een hoog wegenbelastingtarief. De V6 drinkt nog meer: 11,2 l/100 km. De FWD-versie is zuiniger met 8,9 l/100 km, maar nog steeds niet indrukwekkend. In de praktijk zul je waarschijnlijk rond de 11 tot 12 liter komen, afhankelijk van je rijstijl.

De prijs van de Sorento US is niet in het input-blok gegeven, maar op basis van de concurrentie (Acura TLX, Alpine A110S, MG Marvel R) zit hij waarschijnlijk in een vergelijkbare prijsklasse. De onderhoudskosten zijn gemiddeld voor een Kia, maar de Amerikaanse versie kan duurder zijn in onderdelen vanwege import. De betrouwbaarheid van de 2.4L-motor is redelijk, maar er zijn meldingen van olieverbruik bij hogere kilometers. Banden voor een SUV van dit formaat zijn duur, en het hoge gewicht zorgt voor snellere slijtage. Kortom: dit is geen auto voor wie op de centen let.