Kia Sportage 2.0 GDi: veel kofferruimte, maar waarom zoveel vermogen?

De Kia Sportage uit 2013-2015 heeft een opvallend, bijna concept-car-achtig uiterlijk. De scherpe lijnen en de hoge taille maken hem een van de stoerdere SUV's uit die periode. Niet iedereen zal de grille waarderen, maar hij is zeker niet anoniem. Het interieur oogt verzorgd, met een logische opbouw en degelijke materialen. De eerste indruk is beter dan je van een betaalbare Koreaan uit die tijd zou verwachten.

Met 260 pk en 365 Nm is de 2.0 GDi in theorie een kanon, maar de cijfers liegen niet: 0-100 in 10,4 seconden is traag voor dit vermogen. De oorzaak ligt waarschijnlijk in de automaat en het hoge gewicht van 1.502 kg. Het onderstel is stevig afgesteld, wat in bochten voor controle zorgt, maar op slecht asfalt kan het drukkerig aanvoelen. De besturing is licht en niet overmatig communicatief, maar prima voor dagelijks gebruik. Op de snelweg is de auto stabiel, maar het hoge verbruik zal je op de lange termijn achtervolgen.

Deze Sportage is leverbaar met een breed scala aan motoren: van een zuinige 1.6 GDI (135 pk) tot een 2.0 GDi met 260 pk, waarmee je in 10,4 seconden naar 100 km/u sprint. Dat is niet indrukwekkend, zeker niet als je bedenkt dat de kleinere 166 pk-versie nauwelijks langzamer zal zijn. De dieselversies, zoals de 2.0 CRDi 184 pk, bieden meer koppel en lager verbruik. De 260 pk-motor is een curiositeit: veel vermogen, maar de prestaties blijven achter bij de verwachtingen, en het verbruik van 9,8 l/100 km is fors. Voor wie niet om prestaties geeft, is de 1.6 GDI met handbak een verstandiger keuze.

De stoelen zitten goed, maar de vering is aan de stevige kant. Op snelweg oneffenheden wordt dat merkbaar, maar over het algemeen blijft het comfortabel voor lange ritten. De geluidsisolatie is redelijk, al hoor je bij hoge snelheden windgeruis. In de stad is de auto wendbaar genoeg, maar het hoge gewicht en de grote spiegels vragen wat gewenning bij het parkeren. Kortom: comfortabel, maar niet uitzonderlijk.

Het dashboard is logisch opgebouwd, met een duidelijke indeling en fysieke knoppen voor de belangrijkste functies. Dat is een pluspunt, want niet alles zit achter een touchscreen verstopt. De materialen zijn degelijk, maar niet luxe; hard plastic op sommige plekken is onvermijdelijk in deze prijsklasse. De afwerking is echter netjes, en de knoppen voelen stevig aan. Een opvallend detail is de grote middenconsole, die veel opbergruimte biedt.

Met 739 liter kofferruimte is de Sportage een van de ruimste in zijn klasse; beter dan 95% van de concurrentie. Dat is het grootste verkoopargument. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, maar drie wordt krap. De hoge laaddrempel maakt het inladen van zware spullen minder prettig. Het zicht rondom is redelijk, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht schuin achteren.

De infotainment is gedateerd, maar functioneel. Navigatie was optioneel en werkt traag, maar de basisradio en Bluetooth voldoen. Rijassistentiesystemen zoals adaptive cruise control waren in deze generatie niet beschikbaar, en dat is jammer voor een auto uit 2013. De achteruitrijcamera is een aanrader, gezien het beperkte zicht. Kortom: geen hoogvlieger, maar het werkt.

De 2.0 GDi 260 pk verbruikt officieel 9,8 l/100 km, wat in de praktijk waarschijnlijk richting 11 liter gaat. Dat is fors, zeker voor een SUV uit 2013. De CO2-uitstoot van 184 g/km is ook niet om over naar huis te schrijven. De diesels zijn zuiniger, maar de aanschafprijs is hoger. De vanafprijs van de Sportage was € 27.290, wat concurrerend was. Onderhoud is over het algemeen betaalbaar, maar de benzineversies zijn duur in de bijtelling en wegenbelasting.