Lamborghini Aventador SV Roadster: een V12-donderwolk met de zijkanten eruit

De Aventador SV Roadster is geen auto die je over het hoofd ziet. Met zijn 2.029 mm breedte en 1.135 mm hoogte ligt hij plat op de weg, alsof hij elk moment kan wegschieten. De carbon splitter voor en de enorme diffuser achter zijn niet alleen decoratie; ze schreeuwen 'ik heb downforce'. Dit is een auto die je buren laat gillen, om de verkeerde redenen.

Het dak is een los carbon hardtop-dak dat je handmatig op de neus moet leggen. Geen knop, geen hydrauliek, gewoon jij en een stuk koolstofvezel van een paar kilo. Dat is ouderwets, maar wel op een charmante manier. Het interieur oogt meteen als een cockpit uit 2015: veel knoppen, hoekige lijnen en een startknop onder een rode kap. Het voelt speciaal, maar niet alsof je in een moderne hypercar stapt.

Het stuur is zwaar, direct en vraagt om spierkracht bij lage snelheden. Op de open weg, met snelheid, wordt het rustiger en voelt de auto stabiel. De vierwielaandrijving zorgt voor grip, maar met 690 Nm koppel en 1.575 kg leeggewicht moet je respect hebben. De SV is 70 kg lichter dan de gewone Roadster, maar dat is nog steeds geen lichtgewicht.

Het onderstel is keihard. In 'Strada' is het al stevig, maar in 'Corsa' voelt het alsof je ruggengraat elke oneffenheid in het asfalt registreert. De remmen zijn krachtig, maar je moet ze hard intrappen om de 750 pk te temmen. Op een nat wegdek is dit een wilde stier die je bij de horens moet vatten; de elektronica grijpt in, maar laat je niet verleiden tot overmoed.

De 6,5-liter V12 is een meesterwerk. Met 750 pk bij 8.400 toeren en 690 Nm koppel is hij niet alleen snel, maar ook een van de laatste grote atmosferische motoren. De acceleratie van 0 naar 100 km/u duurt 2,9 seconden, een cijfer dat zelfs vandaag nog indrukwekkend is. De topsnelheid van 349 km/u plaatst hem in een regio waar weinig auto's durven komen.

De zeventraps automatische versnellingsbak (single-clutch) is snel maar schokkerig, vooral bij lage snelheden. In de stad voelt hij aan alsof hij elke keer een trap geeft in plaats van schakelt. Op de snelweg, met vol gas, is het een feest: elke schakeling is een klap die je in je rug voelt. De V12 schreeuwt tot 8.500 toeren, een geluid dat je niet snel vergeet, maar wel je oren kan kosten.

Comfort is niet het doel van deze auto. De stoelen zijn dun, hard en bieden weinig zijdelingse steun voor een auto met 1,2 G laterale acceleratie. De vering is zo strak dat je elke steen in het asfalt voelt. Na een uur rijden heb je spierpijn, maar dat is de prijs voor een auto die op het circuit thuis hoort.

Met het dak eraf is het lawaai overweldigend: wind, motor, banden. Een gesprek met je passagier is alleen mogelijk bij snelheden onder de 100 km/u, en dan nog moet je schreeuwen. De airco moet hard werken om de cockpit koel te houden, maar het is een verloren strijd tegen de zon en de motorwarmte. Dit is geen auto voor een lange reis, maar voor een rit van een uur naar je favoriete bergpas.

Het interieur is een mix van carbon, alcantara en hard plastic. Het ziet er speciaal uit, maar de afwerking is niet op het niveau van een Porsche of McLaren. Knoppen van de climate control zijn afkomstig uit de VW-groep, wat een vreemde mix is met de opvallende startknop en de grote schakelpeddels.

De ergonomie is wennen. De spiegels zijn klein, het zicht naar achteren is beperkt, en de knoppen op het stuur zijn niet intuïtief. Het infotainmentsysteem is gedateerd, met kleine knoppen en een trage respons. Je koopt deze auto niet voor het infotainment, maar voor het gevoel dat je in een racewagen zit, en dat gevoel is er zeker.

De kofferruimte van 150 liter is klein, maar genoeg voor een weekendtas voor één persoon. Met het dak eraf moet je ruimte maken in de frunk, want het dak past niet in de kofferbak. Het instappen is een acrobatische oefening: je moet over de brede dorpel stappen, die ook nog eens heet kan zijn na een rit.

Parkeren is een nachtmerrie. De auto is breed, laag en heeft geen achteruitrijcamera in dit tijdperk (optioneel, maar zeldzaam). De achteruitkijkspiegel toont vooral de motor en een stukje lucht. Je moet vertrouwen op de parkeersensoren, die niet altijd even nauwkeurig zijn. Dit is geen auto voor de stad, maar voor open wegen waar niemand je pad kruist.

De technologie is van 2015, en dat is te merken. Het infotainmentsysteem is traag, de navigatie is omslachtig en er is geen Apple CarPlay of Android Auto. De rijmodi (Strada, Sport, Corsa) beïnvloeden het gedrag van motor, bak en stabiliteitssysteem, maar het verschil is subtiel in het dagelijks gebruik.

De vierwielaandrijving is geavanceerd, met een elektronisch gestuurde koppelverdeling. Dat is de reden dat deze auto zo snel uit de startblokken komt. De tractiecontrole is streng, maar je kunt hem uitschakelen voor een pure ervaring. De SV heeft ook een actieve aerodynamica, met een beweegbare spoiler die bij hoge snelheden meer downforce genereert. Dat is slim, maar het systeem is niet zo verfijnd als bij moderne concurrenten.

Het officiële verbruik is 18,4 l/100 km, maar in de praktijk zul je eerder 25 liter verbruiken als je het gaspedaal durft in te drukken. Dat is slechter dan 100% van de vergelijkbare auto's uit die periode, wat zegt dat deze auto niet gemaakt is voor milieuoverwegingen. De CO2-uitstoot is enorm, dus je betaalt veel belasting in landen die dat heffen.

De prijs van een gebruikte SV Roadster is nog steeds astronomisch, vaak boven de 500.000 euro. Onderhoud is duur: een grote beurt kost al snel tienduizenden euro's, en de banden zijn speciaal en kosten fortuinen. De V12 is betrouwbaar voor een Lamborghini, maar als er iets kapot gaat, moet je diep in de buidel tasten. Dit is een auto voor verzamelaars die de kosten niet als een probleem zien.