De Aventador S: een 740 pk sterke stierenvechter die je niet vergeet

Met 4,80 meter lengte, 2,03 meter breedte en amper 1,14 meter hoogte is de Aventador S een aanval op je ogen. Hij ziet eruit alsof hij 300 km/u kan staan terwijl hij geparkeerd staat. De scherpe lijnen, de enorme diffuser en die deur die omhoog klapt: het is theater, maar wel theater dat je elke keer weer laat glimlachen.

De proporties zijn extreem, maar niet mislukt. De S-versie kreeg een subtielere voorspoiler en een actieve achterspoiler, die hem iets minder agressief maakt dan de gewone Aventador. Maar vergis je niet: dit blijft een auto die schreeuwt om aandacht. Het interieur dat je ziet als je instapt, is een mix van Alcantara en carbon, maar de echte show is het zicht over die motorkap.

De cijfers suggereren een brute ervaring, en dat klopt. 740 pk en 690 Nm via vierwielaandrijving betekenen dat je 0-100 in 2,9 seconden haalt, maar het gevoel is heftiger dan die tijd doet vermoeden. De besturing is zwaar en direct, met een hydraulisch karakter dat je niet meer vindt in moderne elektrische systemen. Het geeft feedback, maar het vergt ook kracht.

Met een leeggewicht van 1.575 kg is hij niet licht, maar de vierwielaandrijving en de achterwielbesturing (optioneel) maken hem wendbaar. In bochten voelt hij groot en log, maar zodra je de snelheid opbouwt, komt hij tot leven. De remmen zijn monsterlijk, maar ze moeten ook een stier van 1,5 ton stoppen. Op de snelweg is hij verrassend stabiel, maar de wegligging is niet zo verfijnd als bij een McLaren.

De 6.5-liter V12 is het kloppend hart van deze auto. Met 740 pk bij 8.400 toeren en 690 Nm bij 5.500 toeren is het een atavistische machine die je dwingt om hoog in de toeren te blijven. Beneden de 4.000 toeren voelt hij lui aan, maar daarboven ontwaakt hij met een gier die je rillingen bezorgt. De 7-traps automatische transmissie is een enkele koppeling, wat betekent dat hij schokkerig schakelt in de stad. Maar als je hem hard rijdt, zijn de schakelingen razendsnel en voldoen ze.

De acceleratie is verpletterend: 0-100 in 2,9 seconden en een topsnelheid van 349 km/u. Dat zijn cijfers die beter zijn dan 99% van de concurrentie. Maar het verbruik is ook een prestatie: 16,9 l/100 km is slechter dan 100% van de vergelijkbare auto's. Dat is geen typfout. Deze auto drinkt alsof het een V8 is, maar dan met twee extra cilinders. De S is de enige motorversie, dus je hebt geen keuze. Het is V12 of niets.

Comfort is niet het doel van de Aventador S, en dat merk je. De stoelen zijn sportief maar hard, en de vering is strak afgesteld. Op een slecht wegdek schudt hij je tanden los. De geluidsisolatie is minimaal: je hoort de V12, de banden en de wind. Maar dat is eigenlijk precies wat je wilt in zo'n auto.

Dankzij de verstelbare dempers kun je de rit iets zachter maken in Strada-modus, maar het blijft een raceauto voor de weg. Voor lange ritten is hij vermoeiend, maar voor een uurtje over een bochtige weg is hij perfect. De stoelen zijn smal en bieden weinig zijdelingse steun, maar ze zien er wel duur uit.

Het interieur is een mengelmoes van materialen die je normaal alleen in een horloge van 50.000 euro ziet. Alcantara, carbon en leder, allemaal netjes afgewerkt. Het ontwerp is hoekig en agressief, met een startknop onder een rood kapje, zoals in een straaljager. De ergonomie is echter niet geweldig: sommige knoppen zijn onlogisch geplaatst, en het zicht naar achteren is vrijwel nihil.

Het infotainment is gedateerd, met een klein scherm en trage graphics. Maar dat maakt niet uit, want je koopt geen Aventador voor het touchscreen. De analoge tellers zijn duidelijk en het stuurwiel voelt geweldig aan. Het is een interieur dat je omarmt, maar niet verwent. Qua afwerking is het beter dan de eerste generatie, maar nog steeds niet op het niveau van een Ferrari.

Praktisch is een woord dat niet in het woordenboek van Lamborghini voorkomt. De kofferbak voorin is klein, maar groot genoeg voor een weekendtas. De achterbank is symbolisch: je kunt er geen mens in kwijt, alleen een jas of een kleine hond. Instappen is een acrobatische oefening, vooral met die deuren die omhoog klappen.

Het zicht naar buiten is beperkt: naar voren is het prima, maar naar achteren kijk je tegen een vleugel en een motor aan. Parkeren is een kwestie van gokken, tenzij je de optionele camera hebt. De draaicirkel is groot, dus in de stad ben je een obstakel. Maar als je eenmaal op de open weg bent, vergeet je dat allemaal.

De technologie in de Aventador S is een mix van oude en nieuwe wereld. Het instrumentenpaneel is een TFT-scherm dat verschillende weergaven biedt, maar het is niet zo aanpasbaar als bij Audi of Porsche. De infotainment is traag en de navigatie is omslachtig. Apple CarPlay is er niet, wat in 2017 al een gemis was.

De rijassistentie is beperkt tot een paar systemen, zoals een achteruitrijcamera en parkeersensoren. Maar dat is niet waarom je deze auto koopt. De actieve aerodynamica is wel interessant: de achterspoiler past zich aan op basis van snelheid en rijmodus, wat zorgt voor meer downforce en stabiliteit. Het is een slim systeem dat je niet merkt, maar wel vertrouwen geeft.

Het officiële verbruik is 16,9 l/100 km, maar in de praktijk zul je eerder 20 liter zien. Met een tankinhoud van ongeveer 90 liter kun je dus ongeveer 500 kilometer rijden, als je je in houdt. Dat is optimistisch. De CO2-uitstoot is enorm, maar dat boeit niemand die dit kan betalen.

De prijs van een Aventador S is niet opgegeven, maar verwacht een bedrag van rond de 400.000 euro. Onderhoud is duur: een grote beurt kan al snel 3.000 euro kosten, en banden zijn na 10.000 kilometer versleten. De verzekering is ook een rib uit je lijf. Maar als je dit kunt betalen, dan is het een investering die zijn waarde behoudt, want dit is de laatste generatie met een atmosferische V12.