Centenario: 770 pk feest, maar alleen voor de allerrijksten

De Centenario is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met een lengte van 4,9 meter en een breedte van 2,06 meter — inclusief spiegels dus — is hij een aanwezigheid op de weg. De lijnen zijn agressief, met scherpe vouwen en een enorme diffuser achterin. Het is een design dat je óf geweldig vindt, óf overdreven, maar nooit saai. De proporties zijn typisch Lamborghini: laag, breed en met een neus die naar de grond lijkt te willen.

Met 770 pk en vierwielaandrijving is de tractie waarschijnlijk fenomenaal. De 0-100 sprint in 2,8 seconden is een cijfer dat je niet zomaar voelt, maar met een gewicht van 1.600 kg is de pk-per-ton verhouding indrukwekkend. De besturing is vermoedelijk scherp, maar je moet niet verwachten dat deze auto je zomaar vergeeft als je te enthousiast bent. Het is een machine die respect eist, en dat merk je al bij het instappen: de drempels zijn hoog, de stoelen laag.

De 6,5-liter V12 is het hart van deze auto. Met 770 pk en 690 Nm koppel is hij niet alleen sterker dan 100% van zijn concurrenten uit die periode, maar ook een van de krachtigste atmosferische motoren ooit in een productieauto. De 7-traps automaat is waarschijnlijk razendsnel, maar het is de soundtrack die je bijblijft: een V12 die tot 8.500 toeren draait en klinkt als een Formule 1-auto. Het verbruik van 16,0 l/100 km is een grap — maar wel een dure.

Laat me duidelijk zijn: deze auto is niet gemaakt voor comfort. De stoelen zijn dun, de ophanging is stug en de geluidsisolatie is waarschijnlijk een bijzaak. Op een perfect gladde Duitse autobahn zul je je prima vermaken, maar in de stad is het een beproeving. De drempels zijn hoog, de bodemvrijheid minimaal, en je zit zo laag dat je tussen de wielen van vrachtwagens door kijkt. Voor een lange rit naar Zuid-Frankrijk zou ik een andere auto kiezen.

Het interieur is een mix van carbon, leder en Alcantara — zoals het hoort in deze klasse. De afwerking is vermoedelijk uitstekend, maar het is geen plek waar je lang wilt zitten. De knoppen zijn typisch Lamborghini: een startknop onder een rode kap, en een versnellingspook die eruitziet als een straaljager. Het infotainment is waarschijnlijk al verouderd, maar dat maakt niet uit — je kijkt naar de weg, niet naar het scherm.

Er is geen kofferbak om over te spreken — of het moet een klein vakje achter de stoelen zijn. De achterbank is niet meer dan een plank met twee gordels, en instappen is een acrobatische oefening. Het zicht naar achteren is beperkt, maar met zo'n motor heb je spiegels vooral voor de sier. Parkeren? Succes ermee. Dit is geen auto voor de dagelijkse boodschappen, maar dat wist je waarschijnlijk al.

De Centenario heeft vierwielbesturing — een technologie die Lamborghini 'LDS' noemt — en dat is waarschijnlijk de reden dat hij zo wendbaar aanvoelt voor een auto van 4,9 meter. Verder is er een actieve aerodynamica: een vleugel die beweegt afhankelijk van de snelheid en de rijmodus. Het infotainment is niet meer van deze tijd, maar wie koopt zo'n auto voor het scherm? De echte technologie zit in het chassis en de motor, en dat is waar het om draait.

Officieel verbruik: 16,0 l/100 km. In de praktijk zul je eerder 20+ zien als je een beetje doorrijdt, en met een tankinhoud van ongeveer 90 liter ben je zo een paar honderd euro kwijt per volle tank. De CO2-uitstoot van 370 g/km is belachelijk hoog, maar dat is niet waarom je deze auto koopt. De prijs — die niet in de specificaties staat maar in de praktijk rond de 2 miljoen euro ligt — maakt dit een investering, geen aankoop. Verzekering en onderhoud zijn alleen betaalbaar voor de echte elite.